ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 674 จะไม่มีวันนั้น

บทที่ 674 จะไม่มีวันนั้น
แต่อารมณ์ของสายทิพย์ก็ค่อยๆรุนแรงขึ้น ร่างกายของเธอเริ่มบิดเบี้ยว
เธอกำลังให้น้ำเกลือ ดนัยกังวลว่าเข็มจะเลื่อน จึงก้าวไปข้างหน้าสองก้าวเพื่อจับมือเธอไว้
เมื่อถูกบังคับโดยพลังนั้น สายทิพย์ก็เงียบอย่างประหลาด
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้น และสบตาดนัยพูดเบาๆ
“ฉันกระหายน้ำนิดหน่อย … ”
“รอสักครู่ ผมจะเทน้ำให้”
ดนัยกลับมาพร้อมกับแก้วน้ำ
ก่อนหมอออกไป หมอบอกไว้ว่าห้ามเธอดื่มน้ำอึกใหญ่ แพทย์จากไป ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงใช้สำลีชุบแล้วถูบนริมฝีปากของเธอ
สายทิพย์ดูเหมือนกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์หลงไหล
เธอจ้องมาที่เขาครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า “คุณยังเป็นห่วงฉันอยู่ใช่หรือไม่”
“ใช่ ผมกังวล แต่กังวลแบบทั่วไป” ดนัยตอบ
“งั้นเรากลับไปที่จุดเริ่มต้นกันดีไหม”
สายทิพย์จับมือเขาน้ำตาไหลพราก
ดนัยดึงมันออกจากฝ่ามือของเธอโดยไม่พูดอะไร
“เรื่องของคุณกับผมมันเป็นอดีตไแล้ว คุณกับผมเคยเป็นแฟนกัน
แต่ก็แค่เคย ตอนนี้ผมมีภรรยาแล้ว
มันไม่มีทางเป็นไปได้ระหว่างเรา!”
“ทำไมจะเป็นไปไม่ได้! เรารักกัน!
เรามีความทรงจำด้วยกันมากมาย!
คุณบอกว่าคุณจะแต่งงานกับฉันคนเดียว! ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว!” เธอร้องเสียงแหบ
“มีสติหน่อย”
ดนัยพูดเบาๆ
“ผมบอกแล้วว่ามันเป็นแค่อดีต
ไม่ว่าความทรงจำจะแย่แค่ไหน มันก็เป็นแค่อดีต ถ้าคุณปรากฏตัวต่อหน้าผมเมื่อสองสามปีก่อน
ภรรยาของดนัยก็คงเป็นคุณอย่างแน่นอน”
“แต่เวลาและโชคชะตามักชอบเล่นตลกกับผู้คนโดยไม่ได้ตั้งใจ ความทรงจำบางอย่างก็สวยงาม แต่ก็เป็นแค่เคย เข้าใจไหม”
“ภรรยาของผมคือนาโน
ตอนนี้ผมชอบเธอมาก ผมรักเธอ ที่ผมต้องทำตัวห่างเหินก็เพื่อทำให้คุณลืมความทรงจำระหว่างเราและเริ่มต้นชีวิตใหม่ และอีกข้อหนึ่งคือการทำให้เธอ ไม่โกรธเลย
ง่ายมากๆ ไม่มีพรหมลิขิตระหว่างเรา”
“มีปีที่เขียวชอุ่มและสวยงามที่สุด แต่เราใช้ชีวิตร่วมกันไม่ได้ ตอนนี้เธอคือคนเดียวที่จะใช้ชีวิตไปพร้อมกับผม”
“ผมก็หวังว่าคุณจะมีความสุข
ได้พบกับอีกครึ่งหนึ่งของคุณ เช่นเดียวกับผม พยาบาลที่ผมจ้างให้กำลังจะกลับมาแล้ว ผมขอออกไปก่อน
แล้วเจอกันพรุ่งนี้”
สายทิพย์กำลังร้องไห้จนน้ำตาไหลออกมา
เธอยังไม่เชื่อ ไม่เชื่อว่าเขาจะใจร้ายกับเธอขนาดนี้!
เมื่อเปิดประตู ดนัยรู้สึกประหลาดใจที่เห็นนาโน
ยืนอยู่ตรงหน้าเขา กำลังยิ้มอย่างมีความสุข เขาจึงพูด
“คุณมาเมื่อไหร่”
“ก่อนที่คุณจะสารภาพรัก” นาโนเหล่มอง และยิ้ม “ฉันได้ยินคำพูดเหล่านั้นชัดเจน”
เมื่อได้ยินอย่างนี้ ดนัยก็หัวเราะและตบหน้าอกของเขา “โชคดีที่ผมไม่ได้พูดอะไรผิด ไม่อย่างนั้นคนที่แอบฟังอยู่ที่มุมห้องจะไม่ปล่อยผมไปแน่นอน!”
“รู้ก็ดี ผลงานในคืนนี้ดีมาก ทำต่อไปในอนาคตนะ”
นาโนพอใจมาก
เป็นครั้งแรกที่คิ้วและดวงตาของเขาดูยิ้มโค้งมนเหมือนพระจันทร์เสี้ยวในท้องฟ้ายามค่ำคืน
ดนัยเหยียดแขนโอบไหล่ของเธอแล้วเดินออกไป
นาโนจ้องมองพระจันทร์เต็มดวง ไม่รู้เพราะอะไรเธอจึงพูดออกมาด้วยอารมณ์ “จะมีวันที่คุณจะพลาดเหมือนหัสดินมั้ย…”
“ไม่แน่นอน!” เขามั่นใจ
นาโนจ้องเขา “ฉันหมายความว่า ถ้าวันหนึ่งคุณมีความคิดแบบนั้นจริงๆล่ะ”
“ไม่มีทาง!” เขาหันกลับมามองเธอเช่นกัน
“ฉันกำลังเปรียบเทียบ เป็นแค่อุปมา ตอบคำถามเพื่อสนองความอยากรู้ของฉันหน่อย”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ดนัยก็ลืมตาขึ้นครึ่งหนึ่งแล้วพูดว่า “ผมเคารพการแต่งงานเสมอ อย่างที่คุณพูด
ถ้าวันหนึ่งผมมีความคิดแบบนั้น—”
“แม้ว่าผมจะมีความคิดแบบนั้นจริงๆ ผมก็จะไม่ทำอะไรเพื่อขอโทษคุณอย่างแน่นอน และผมจะไม่ขังคุณไว้ในความมืดมิด และเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะเป็นคนสุดท้ายที่จะรู้”
เมื่อฟังคำรับรองนี้ ปากของนาโนก็เผยรอยยิ้มบางเบา “ฉันหวังว่าจะไม่มีวันนั้น”
“แน่นอน!”
คำพูดของดนัยหนักแน่นมาก ไม่มีอะไรแน่วแน่มากกว่านี้แล้ว
“งั้นฉันเชื่อคุณ”
นาโน ยืดเอว ยืดกล้ามเนื้อและกระดูกจากการทำงานหนักและความเหนื่อยล้าในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาให้หายไปในทันที
หลังจากเดินออกจากบันได ดนัยก็เอนตัวเข้ามาอุ้มเธอด้วยมือทั้งสองข้าง “คุณบอกว่าคุณเหนื่อยไม่ใช่เหรอ ผมจะอุ้มคุณกลับ”
บริเวณโดยรอบรายล้อมไปด้วยแพทย์และพยาบาลที่ผ่านมาผ่านไป ตลอดจนสมาชิกในครอบครัวของผู้ป่วย พวกเขามองไปทางด้านนี้เป็นครั้งคราว ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
นิสัยของนาโนเปิดเผยอยู่เสมอ และเธอก็ไม่ได้เขินในเวลานี้ เธอยกแขนขึ้นโอบรอบคอของเขา และปล่อยให้เขาพาเขาออกจากโรงพยาบาลทั้งแบบนั้น
ตั้งแต่ย้ายออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเตชะโสภา ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองก็เริ่มร้อนแรงขึ้น มีความขัดแย้งเพียงเล็กน้อย ไม่เคยมีความหงุดหงิดและความทุกข์
ชีวิตดังพูดถึงจะเป็นชีวิตของสามีภรรยาที่มีความสุขและปรองดองกัน
นาโนยุ่งทั้งวัน ดนัยเปิดน้ำใส่อ่างให้เธอ และเดินไปบอกให้เธออาบน้ำ
เธอทั้งง่วงนอนและเหนื่อย
เธอจึงหลับตา และตอบแบบสะลึมสะลือๆ แต่เธอก็ไม่ขยับ
เธอเหนื่อยจริงๆ
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เขาก็ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา ดนัยอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง ถอดเสื้อผ้าออกอย่างอ่อนโยนและอาบน้ำให้เธอ
ฝ่ามือหนาที่อบอุ่นของชายหนุ่มเลื่อนผ่านหลังของเธอด้วยมือที่มีความหยาบกระด้าง นาโนหลับตาและถอนหายใจอย่างสบายๆโดยไม่รู้ตัว
ปละจากนั้นแน่นอนว่ามีเรื่องรสรักที่ต้องทำต่อ…
หลังจากใช้เวลาทั้งวันในร้านอาหาร ไหนจะสัมผัสกับความร้อนแรงอีกครั้ง ทำให้นาโน ไม่อยากขยับจริงๆ
แต่ก่อนที่เธอจะหลับไป ท้องของเธอก็ร้องโครกคราก
นาโนหลับตาอย่างเกียจคร้าน กางแขนออกจับท้อง
สะกดจิตตัวเอง ไม่หิว ไม่หิว
ไม่หิว…
“ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม” ดนัยได้ยินเสียงท้องร้องของเธอ
“ไม่ไป ฉันเหนื่อยจนยกแขนไม่ขึ้น ถ้ากินก็ต้องใส่ชุดนอนเข้าครัว
ต้องหาของ ต้องทำ
ทำแล้วก็ต้องเคี้ยว มันลำบากมาก…”
เมื่อเธอพูดคำเหล่านี้ ดวงตาของนาโนก็ปิดลง เพียงพอที่จะเห็นว่าเธอเหนื่อยแค่ไหน
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ดนัยก็ทั้งทำอะไรไม่ถูกและตลก มันเป็นแค่เหตุผลผิดๆ
เขาส่ายหัว สวมรองเท้าแตะ และเดินออกไป
เมื่อนาโนกำลังจะหลับ ดนัยก็กลับมาเขย่าร่างกายของเธอ “ตัวขี้เกียจลุกขึ้นเร็ว”
“อย่ามาเรียกฉันนะ ฉันขอนอนพักสักครู่” เธอยกมือเขาออกลวกๆ ทั้งที่ยังหาว
ดนัยไม่ได้พูดเบาๆกับเธออีกต่อไป สองแขนที่แข็งแรงของเขาก็มุดเข้าไปในผ้าห่ม
จากนั้นเขาก็คว้าเอวบางของเธอแล้วพยุงเธอขึ้นจากเตียง
นาโนเอนศีรษะไปและยังคงหลับอยู่
แต่ก็ได้กลิ่นจางๆในจมูกของเธอ เธอจึงขยับจมูก และลืมตา
ข้างหน้าเธอมีชามข้าวผัดใส่ไข่
ไข่สีเหลือง และเมล็ดข้าวขาวใส เมื่อมองดูก็ทำให้คนอยากอาหารทันที “มันช่างหอมจริงๆ!”