ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 675 คืนนี้เป็นของสองคน

บทที่ 675 คืนนี้เป็นของสองคน
“งั้นก็รีบกินตอนที่มันยังร้อนๆ เดี๋ยวผมจะเทน้ำร้อนให้คุณ”
นาโนเหล่ตาของเธอด้วยรอยยิ้ม และตอบตกลง
ที่จริงข้าวผัดไข่ของเขารสชาติดีจริงๆ
หลังจากกินข้าวและดื่มน้ำเสร็จ เธอก็ลูบท้องเบาๆ และกอดแขนของดนัยนอนหลับฝันหวานอย่างมีความสุข
นีรดาอยู่ในโรงพยาบาล แต่ สายทิพย์ไม่เต็มใจที่จะกินอะไรเลย ไอ้สารเลว
นีรดาถามเธอว่า “เธอกำลังทำอะไรอยู่”
เธอบอกว่าเธอต้องการพบดนัย เธอต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง และเธอจะได้คำตอบที่เธอต้องการ
นีรดาโทรหาดนัยด้วยความสิ้นหวัง และนาโนก็นั่งอยู่ข้างๆระหว่างการโทร
ดนัยวางสายแล้วมองไปที่นาโนแล้วหรี่ตา นาโนโบกมืออย่างไม่เห็นแก่ตัว “ไปเถอะ”
หลังจากที่ได้ยินการสนทนาของเขากับสายทิพย์ในวันนั้น อารมณ์ของเธอก็เปลี่ยนไป เธอเชื่อมั่นมากว่าเธอควรให้ความเคารพและไว้วางใจเขาตามที่เขาสมควรได้รับ
หลังจากจูบอันอบอุ่น ดนัยก็ไปโรงพยาบาล
ปัญหาที่สายทิพย์กำลังดิ้นรนก็คือยังคงไม่สามารถทนต่อการแต่งงานของเขากับนาโนได้ “ทำไมคุณไม่รอฉัน”
“ความรักเป็นเช่นนี้ บางทีอาจเป็นโชคชะตา
แต่ผมเชื่อว่าพระเจ้าเป็นผู้จัดเตรียมทั้งหมด และโชคชะตาก็เช่นกัน” สำหรับส่วนที่เหลือดนัยปฏิเสธที่จะพูดเพิ่มเติม
หรือพระเจ้าอาจจงใจหลอก
“ชะตากรรมกำหนด” สายทิพย์ยิ้ม
“ฮ่าฮ่า
เป็นการตกลงที่ดี เธอมักใจร้ายกับฉันเสมอ”
“มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมคุณถึงยังให้ความหวังล่ะ”
ดนัยยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ฉันไม่เคยเป็นคนเลอะเทอะมาก่อนเลย
รู้ไหม”
หลังจากหลับตาไปครู่หนึ่งสายทิพย์ก็กล่าวว่า “อยู่กับฉันและโตโต้สักพัก”
“เป็นไปไม่ได้!” ดนัยปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลย
“เอาเป็นค่าตอบแทนให้ฉันเถอะ พออยู่กับฉันแล้วเราก็ถูกตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง อย่าลืมว่าฉันตกลงไปในทะเลสาบเพราะคนที่ฉันช่วยชีวิตไว้”
รักนั้นเป็นหนี้เธอจริง ๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตอบตกลงไป
“แต่ฉันมีเงื่อนไข คุณบอกนาโนเรื่องนี้ไม่ได้
คุณต้องเก็บมันไว้
อย่าถามฉันว่าทำไมฉันถึงทำ ฉันแค่อยากจะทำ”
คิ้วที่ยาวและแคบของดนัยยกขึ้นเล็กน้อย
ดึงริมฝีปากบางของเขาแล้วพูดช้าๆว่า “ถ้าคุณมีเงื่อนไข ฉันก็เช่นกัน คุณสามารถไปกับฉันได้
แต่คุณต้องรักษาระยะห่างที่เหมาะสม”
มือที่ถือแก้วน้ำสั่นเล็กน้อย สายทิพย์ตอบว่าได้ สำหรับเธอ เขารู้สึกแปลกมาก
ทำงานวันแล้ววันเล่า นาโนยุ่งเกินกว่าจะดูแลตัวเองและไม่มีเวลาพักผ่อน
แต่ทุกคืนดนัยจะนวดให้เธอและเอาน้ำผลไม้สดมาให้เธอ เพื่อที่เธอจะยิ้มได้ทุกวัน
สายทิพย์ต้องการจะไปมัลดีฟส์ ซึ่งเป็นความฝันของเธอมาโดยตลอด ว่าจะไปเป็นเวลาสองสัปดาห์
ดนัยปฏิเสธ หนึ่งสัปดาห์ก็ได้ สองสัปดาห์เป็นไปไม่ได้ มิฉะนั้นจะถูกยกเลิก
สุดท้ายสายทิพย์ก็ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หนึ่งสัปดาห์ก็ได้
โดยใช้ประโยชน์จากสัปดาห์นี้ เธอต้องการพยายามปลุกความทรงจำของทั้งสองคนด้วยความอบอุ่น
ดนัยรักษาสัญญาของเขาและไม่ได้บอกความจริงกับนาโน แต่พูดเพียงว่าบริษัทกำลังจะเดินทางไปทำธุรกิจเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
นาโนกำลังช่วยเขาจัดกระเป๋าเดินทาง “ฉันจำได้ว่าคุณต้องนวด
20 นาทีทุกวัน ฉะนั้น คุณเป็นหนี้ฉันหนึ่งร้อยสี่สิบนาที เมื่อคุณกลับมา
ชดใช้ให้ฉันด้วย”
“รับทราบครับภรรยา” ดนัยตัวสั่น และดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขาจากด้านหลัง
“อย่ามาแสดงความรักแถวนี้
คุณรีบไปเร็วๆ” นาโนกลัวเขาจริงๆ เธอจะมาครั้งหรือสองครั้งทุกคืน
เธอรับไม่ได้จริงๆ
หลังจากได้รับความอบอุ่นอีกรอบ เขาถูกส่งออกจากอพาร์ตเมนต์
เชอร์รีนนั่งข้างหน้าต่างเพื่อรอเธอ และเมื่อเธอเห็นสิ่งที่เธอสวมอยู่ เธอก็แสดงความประหลาดใจทันที
เธอไม่ได้แต่งตัวตามแฟชั่นแล้ว แต่เป็นเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ
เชอร์รีนรู้สึกว่าเธอมีอาการประสาทหลอนต่อหน้าต่อตา และเธอปฏิเสธที่จะเชื่อว่านี่คือนาโน
ผู้หญิงที่มีเสน่ห์มาโดยตลอดจะกินก๋วยเตี๋ยวในน้ำซุปใส
ๆ ได้อย่างไร
นาโนกลอกตา “หยุดแกล้งสักที! ฉันกำลังเปลี่ยนไปตามกระแสของเวลา ฉันทำงานหนักและเสื้อผ้าลิมิเต็ดอิดิชั่นของฉันก็พังหมดแล้ว”
เชอร์รีนยิ้มและถามเธอว่า กาแฟไหม
“ไม่ น้ำผลไม้”
เชอร์รีนแสดงความประหลาดใจอีกครั้ง เธอเคยดื่มกาแฟ ถ้าเธอไม่ดื่มจะโหยหาทันที เกิดอะไรขึ้นวันนี้
“เพื่อที่จะตั้งครรภ์ ฉันได้เปลี่ยนนิสัยเดิมหลายอย่างในเดือนนี้
เข้านอนเร็ว และปรับงานและเวลาพักผ่อนของฉัน”
ไม่ดื่มกาแฟ ไม่เล่นอินเทอร์เน็ตให้มากที่สุด
ไม่น่าแปลกใจที่เชอร์รีนชอบการเปลี่ยนแปลงล่าสุดของเธอ
“ร้านอาหารเป็นยังไงบ้าง เธอกำลังวางแผนที่จะกลับไปที่บริษัทหรือไม่”
นาโนกระแทกตัวกลับเข้าไปในเก้าอี้แล้วใช้นิ้วปัดกระจก “บริษัทไม่สามารถกลับไปได้ในขณะนี้ และร้านอาหารก็ต้องดำเนินต่อไป”
เชอร์รีนรู้สึกว่ามันไม่ง่ายสำหรับนาโน ในร้านอาหารมีส่วนผสมมากมายที่เธอต้องพกไปเอง
ทั้งสองไม่ได้คุยกันนาน และหลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็แยกย้ายกันไป
ด้วยเหตุผลบางอย่างนาโนรู้สึกเสมอว่าหลังจากที่ดนัยจากไป เธอง่วงมาก
ราวกับว่ามีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายของเธอ เป็นไปได้ไหมว่าเธอเหนื่อยเกินไปในช่วงเวลานี้
และเธอรู้สึกเหนื่อยอยู่เสมอ
ดังนั้นทุกคืนหลังจากอาบน้ำ เธอจะเข้านอนโดยไม่ได้ดูทีวีด้วยซ้ำ
อีกด้านหนึ่ง
พวกเขาทั้งสามไปเที่ยว แต่สถานการณ์น่าอายเล็กน้อย ไม่ใช่สิ่งที่สายทิพย์คิดมาตลอด
มัลดีฟส์เป็นสวรรค์บนดิน เธอคิดว่า ในสถานที่ที่สวยงามเช่นนี้ เธอมักจะนึกถึงความทรงจำเหล่านั้นด้วยอารมณ์
แต่ในทางกลับกัน เธอกับโตโต้เดินไปข้างหน้า
ดนัยเดินตามหลังไปไม่กี่ก้าว
บางครั้งเมื่อโตโต้เหนื่อย เขาจะกอดโตโต้อย่างอบอุ่น แต่ไม่มีการสื่อสารระหว่างคนทั้งสองเลย
ในหมู่พวกเขาเธอพยายามดึงหัวข้อโตโต้ออกมาโดยกล่าวว่า “ถ้าเขาเป็นแบบนี้เพราะ โตโต้ก็ไม่มีความจำเป็นที่โตโต้ จะเป็นลูกบุญธรรมไม่ใช่ลูกของฉัน!”
ดนัยไม่ได้มีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง
ๆ และตอบเธออย่างใจเย็น เด็กไม่ใช่ปัญหา
เธอคิดมากขึ้น
ทุกวัน ทั้งสามคนจะไปเดินเล่น
หลังจากหนึ่งวัน เธอและดนัยจะพูดไม่เกินสิบประโยค
กิน และช้อปปิ้งด้วยกัน สายทิพย์ก็คำนวณอย่างระมัดระวัง
ท่าทีของเขาเย็นชาและแข็งกร้าวเกินไป ราวกับก้อนหินที่ไม่พบรอยร้าวหรือจุดอ่อนใดๆ เมื่อเห็นว่าหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปในชั่วพริบตา มีเพียงความเฉยเมยและระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเท่านั้น
สายทิพย์โกรธ ไม่เต็มใจ ขุ่นเคือง แต่มีประโยชน์อะไร
ในชั่วพริบตา เที่ยวบินบ่ายพรุ่งนี้จะบินกลับมืองS เธอรู้สึกว่าจะไปต่อแบบนี้ไม่ได้ เสียเวลาโดยสิ้นเชิง!
ในตอนเย็น เธอเตรียมดินเนอร์ใต้แสงเทียนในช่วงเวลาที่อยู่ภายในโรงแรม
เปลี่ยนเป็นชุดนอนเซ็กซี่แล้วเรียกดนัย
โตโต้ให้ผู้บริหารโรงแรมพาเธอไป คืนนี้มันเป็นของเขาและเธอคนเดียว