ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 673 ใครบางคนกำลังสร้างปัญหา

บทที่ 673 ใครบางคนกำลังสร้างปัญหา
ใช้เวลานานกว่าปกติมากกว่าสองเท่า และในท้ายที่สุดก็ทำเสร็จ
ชั่วโมง นาโนก็วางมือบนเอวของเธอ คิ้วอันบอบบางของเธอก็ย่นขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นก็ก้มลงบดส่วนผสมตลอดเวลา หลังจากผ่านไป 3-4
อาจเป็นเพราะก้มเอวนานเกินไป ทำให้รู้สึกเจ็บ ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
สายทิพย์เดินกลับไปกลับมาในร้านอาหาร เมื่อเธอเห็นนาโนกำลังบดส่วนผสมในครัวด้านหลังโดยบังเอิญ ดวงตาของเธอก็ขยับเล็กน้อย
ดูเหมือนว่าความอดทนของนาโนนั้นมากกว่าที่เธอคิดไว้มาก!
ก็ในเมื่อนาโนทั้งสวย เด็ดเดี่ยว และดุดันมาก
เมื่อก่อนเธอคิดว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นาโนก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ แต่ตอนนี้เธอไม่คาดคิดเลย
หลังจากเตรียมส่วนผสมทั้งหมดเสร็จแล้ว นาโนก็นอนลงบนโต๊ะ หอบหายใจ และไม่อยากขยับเลย
วิ่งมาราธอนก็ไม่เหนื่อยเท่าตอนนี้!
ในขณะนี้นีรดานั่งบนรถเข็นเข้าไป และพูดว่า “นาโน ส่งส่วนผสมที่เตรียมไว้ให้กับสาขาย่อยด้วย”
นาโนระงับเปลวเพลิงในใจของเธอและพูดว่า “ในร้านอาหารมีคนขับรถไม่ใช่หรอคะ”
“ฉันไม่ไว้ใจคนขับหรอก ถ้าสูตรส่วนผสมรั่วไหลออกไป แล้วมีคนได้กลิ่นวัตถุดิบล่ะ ฉันต้องรบกวนเธอหน่อย”
นาโนพยุ่งร่างยืนขึ้นโดยไม่พูดอะไร หยิบกุญแจรถบนโต๊ะ แล้วเดินออกจากร้านอาหาร
ขอโทษนะ ไม่เคยเห็นคนขับรถส่งวัตถุดิบให้ร้านอาหารหรอ
ระหว่างทาง หลังของนาโนพิงพนักเก้าอี้ ขาก็เหยียบคันเร่งทะยานขึ้น
ก่อนที่เบนท์ลีย์สีดำจะค่อยๆหยุดที่หน้าประตูร้านอาหาร และเมื่อประตูเปิดออก ดนัยที่สวมเสื้อเชิ้ตสีเทาเงินและกางเกงสูทสีดำก็โดดเด่นในสายตาของทุกคน
เขาเดินเข้าไปด้วยขายาวที่มีเสน่ห์ของเขา และเมื่อเขาเดินผ่านห้องโถงด้านหน้า ก็ได้เจอสายทิพย์ที่เดินมาโดยบังเอิญ
สายทิพย์ ตกใจ หยุดเดินอยู่ตรงนั้น
ดนัยก็เหมือนกัน และในขณะเดียวกัน ดวงตาเรียวยาวของเขาก็หรี่ขึ้นเล็กน้อยด้วยความสับสนและความประหลาดใจ
ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่
เมื่อมองดูอีกทีเห็นว่าเธอใส่ชุดทำงานของร้าน เธอทำงานที่นี่เหรอ
“งานจะหนักมาก ถ้าใช้เครื่องจักรล่ะคะ ประสิทธิภาพจะดีขึ้นมาก” นาโนพยายามคิดหาวิธีอย่างดีที่สุด
และสายทิพย์ก็เป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบระหว่างทั้งสอง “คุณมากินข้าวหรอคะ”
“ไม่ ผมมารับเธอกลับบ้านหลังเลิกงาน”
สีหน้าของดนัยราบเรียบ ไม่มีอารมณ์ เป็นทางการและสุภาพมาก
“รบกวนด้วย แล้วเธอล่ะ”
นาโนอยากจะเอาไอแพดในมือฟาดเข้าที่ใบหน้าของสายทิพย์ให้แบนราบ ไม่พูดกลัวคนอื่นจะหาว่าเป็นใบ้หรอ
หลังจากได้ยินคำถามของเขา
เธอก็พูดว่า “คุณป้าขอให้เธอไปส่งส่วนผสมให้บริษัทในเครือ”
นีรดาพูด “ฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”
“ขอบคุณ” หลังจากขอบคุณ ดนัยถามอีกครั้ง “แม่ของผมอยู่ที่ไหน”
เธอตบไหล่ และบอกว่ารบกวนด้วย แล้วจากไป
เมื่อเธอกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ในตอนเย็น นาโนก็โยนของไปด้วยความโกรธในใจ
ดนัยถามเหตุผล และเธอก็บอกความจริง
แต่เขาคิดว่ามันไม่น่าจะเหนื่อยเกินไป
“คุณยืนพูดก็ไม่ปวดเอวอะสิ ลองไปทำดูสิ จะได้รู้ว่าเหนื่อยมั้ย” นาโนพูดอย่างโกรธเคือง
“เหนื่อยๆ เมียบอกเหนื่อยก็ต้องเหนื่อย”
ดนัยรีบเปลี่ยนคำพูด
เป็นไง”
เกลี้ยกล่อมเธอเบาๆ เอามือข้างหนึ่งโอบเอวเธอ ให้เธอนั่งบนต้นขาที่แข็งแรงของเขา “ต่อไปผมจะใช้เวลายี่สิบนาทีทุกคืนมานวดภรรยาที่ทำงานหนักของผม
นาโนคนก่อนไม่เป็นอย่างนี้แน่นอน!
คนหนึ่งต้องทำส่วนผสมออกเป็นสองส่วน การทำงานหนักและลำบากเช่นนี้ คนยืนดูไม่สามารถรู้สึกได้
ดังนั้นนาโนจึงตัดสินใจแล้ว
คืนนี้เธอจะคุยกับดนัยเกี่ยวกับร้านอาหาร
“จะเป็นไรไป
คิดอย่างนี้ งานของผมทั้งสองก็มีเกียรติเพียงพอแล้ว”
งานมีเกียรติขนาดนี้ นอกจากนั้น ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อสนองคุณทุกคืน และเติมเต็มความปรารถนาของคุณที่จะมีลูก
งานมีเกียรติขนาดนี้ นอกจากนั้น ผมจะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อสนองคุณทุกคืน และเติมเต็มความปรารถนาของคุณที่จะมีลูก
เธอรู้สึกว่าหน้าที่ผลิตส่วนผสมของสำนักงานใหญ่มีขนาดใหญ่มาก
“อย่าเอาแต่พูดเปราะเลย
ไปทางซ้ายหน่อย ขวา ตรงกลาง ใช่ หนึ่ง สอง สาม
ไปทางซ้ายหน่อย ขวา ตรงกลาง ใช่ หนึ่ง สอง สาม
สี่ สอง สอง สาม สี่ ออกแรงหน่อย ทำอีกครั้ง” นาโนชื่นชม
ความสามารถของเธอมีจำกัด และเธอทำได้เฉพาะสิ่งที่ทำได้เท่านั้น
ดังนั้นดนัยจึงเป็นตัวแทนที่ดีที่สุด
เธอจะรับผิดชอบเฉพาะส่วนผสมของสำนักงานใหญ่ และนีรดาจะต้องรับผิดชอบของสาขา
หากนีรดายังไม่เห็นด้วย เธอก็จะเลิกสนใจ ไม่ดูแลมันทั้งคู่
เธอนาโน มีบุคลิกแบบนี้ตั้งนานแล้ว
ตามสบาย
ตามสบาย
ตรงไปตรงมา และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้าย
“เมียครับ สบายไหม”
ตอนนี้เสียงอันอบอุ่นของดนัยดังมาจากบนหัวของ นาโน ขัดจังหวะความคิดเหล่านั้นในหัวของเธอ
การเคลื่อนไหวมือของเขาไม่เบาหรือหนักเกินไป เขานวดพอดี ทุบเบาๆ ด้วยความระมัดระวังอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยินอย่างนี้ ดนัยก็ไม่รีรออีกต่อไป เขาลุกขึ้นและเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็กลืนคำพูดเหล่านั้นไปในที่สุด
ถึงแม้ชีวิตปัจจุบันจะไม่เรียกว่าสบาย แต่เมื่อเทียบกับอดีต อย่างน้อยก็ถือว่าสงบสุข เธออยากจะทำลายความสงบนี้ไหม
กว่าจะย้ายออกจากบ้านตระกูลเตชะโสภามากับดนัยได้ไม่ใช่เรื่องง่าย คุณไม่ต้องไปมองใบหน้าที่ไม่พอใจและลำบากใจของเธออีกต่อไป และราคาที่ต้องจ่ายคือการทำงานหนักขึ้นในร้านอาหาร
น้ำเสียงที่เหินห่างและเย็นชาทำให้ สายทิพย์แอบกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ
“ในครัวด้านหลัง”
ดนัยพยักหน้ารับ ทักทายอีกครั้งโดยไม่พูดคุยอะไรมากมาย ก่อนจะเดินผ่านเธอไปที่ห้องครัวด้านหลัง
เขาเดินเร็วมาก จเมื่อเดินผ่านสายทิพย์ก็มีลมพัดผ่าน
พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆของครีมอาบน้ำเล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา
หน้าอกของสายทิพย์กระเพื่อมขึ้น ทั้งร่างแข็งทื่อเหมือนตอไม้อยู่กับที่
เธอคิดเสมอว่ารูปร่างหน้าตาของเธอจะทำให้เกิดปฏิกิริยารุนแรงต่อเขา แต่ปฏิกิริยาของเขากลับราบเรียบ
นิ่งเฉยเหมือนคนแปลกหน้าที่เจอกันไม่กี่ครั้ง!
นีรดายุ่งมากเมื่อได้ยินเสียงจากข้างหลังจึงหันกลับไปมอง
เมื่อเห็นว่าเป็นดนัย
เธอจึงรีบเดินไปพาเขาออกไปข้างนอก “เข้ามาในครัวทำไม ที่นี่ไม่เหมาะที่จะเข้ามา
เสื้อผ้าดีๆจะสกปรกหมด”
ดนัย ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย “ทำไมจริงจังขนาดนั้น”
“ผู้ชายต้องทำงานนอกบ้าน เข้าไปในครัวไม่ค่อยดี แต่ทำไมถึงคิดที่จะมาที่ร้านอาหารวันนี้”
“ผมมารับเธอกลับอพาร์ตเมนต์” ดนัยพูด
นีรดา
ไม่พอใจเล็กน้อย และพูดบ่นๆ “ลูกทำงานมาทั้งวัน ทั้งยุ่งและเหนื่อย ยังจะมารับเธอกลับ เธอขับรถมา
เธอก็ต้องกลับเองได้สิ”
“ไม่ใช่ครับ วันนี้มีปาร์ตี้ของเพื่อน
ในวันพิเศษผมมารับเธอและไปที่นั่นด้วยกัน” ดนัยกลัวว่าเธอจะพูดต่อไม่หยุด
เขาจึงหาข้อแก้ตัวมาหยุดเธอ
นีรดาเริ่มสงบสติอารมณ์ “อย่างนี้นี่เอง
เธอไปส่งส่วนผสมที่สาขา เดี๋ยวคงกลับมา เย็นแล้ว ลูกยังไม่ได้กินข้าวแน่ๆ
แม่จะให้พ่อครัวอุ่นโจ๊กให้”
ดนัยรีบส่ายหัวบอกว่าไม่ต้อง
นีรดาไม่ฟังเขา เธอเรียกพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร และพูดสองสามประโยคใส่หูของเธอ
ในเวลาไม่นาน โจ๊กเมล็ดบัวหอมก็ถูกเสิร์ฟ นีรดาถาม “รสชาติเป็นยังไงบ้าง”
ดนัยเหล่ตาแล้วพูดว่า “รสชาติไม่ดีเท่าฝีมือแม่”
นีรดายิ้มและส่ายหัว “ลูกเป็นคนช่างประจบตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนี้อายุเกือบสามสิบปีแล้วยังไม่เปลี่ยนเลย”
ดนัยก็ยิ้มตามไปด้วย “ผมคิดว่าแบบนี้ดีมาก”
นีรดาตอบซ้ำๆว่า
ใช่ ใช่
เมื่อดูเขากิน เธอก็มักจะคิดถึงเขาตอนเป็นเด็ก และกินโจ๊กอยู่ตรงหน้าแบบนี้
เวลาผ่านไปกว่า 20 ปีในชั่วพริบตา การอยู่ด้วยกันตามลำพังเหมือนแม่และลูกก็น้อยลงเรื่อยๆ
ในขณะนั้นเอง
เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น ตามมาด้วยพนักงานเสิร์ฟที่วิ่งเข้ามา ใบหน้าซีดเผือกและหายใจติดขัด
“คุณผู้หญิง…ไม่…ไม่…ไม่ดีแล้ว…”
“อะไรไม่ดี อย่าตะกุกตะกัก พูดช้าๆ ชัดๆซิ”
“มีแขกสองคนในร้านกำลังเมาและคึก
พี่ทิพย์เลยขึ้นไปหยุดพวกเขา แต่ใครจะรู้ว่าแขกที่เมาจะหยิบขวดขึ้นมาฟาดใส่หัวพี่ทิพย์ จนมีเลือดออกทั่วใบหน้า
แล้วล้มไปบนพื้น…”
เมื่อได้ยินแบบนี้
สีหน้าของนีรดาก็เปลี่ยนไป เธอเอื้อมมือไปตบมือของดนัยอย่างรวดเร็ว “หยุดกิน
รีบไปดูก่อนเถอะ”
คนขี้เมาสองคนยังคงอยู่ที่นั่น พวกเขากำลังโยนสิ่งของลงบนโต๊ะอย่างเลอะเทอะ
คนที่เกลียดปัญหามากที่สุดเดินไปยกขาขึ้นแล้วเตะทั้งสองคนเข้าที่หน้าอกของทั้งคู่อย่างแรงโดยไม่พูดอะไรออกมา
ทั้งสองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่ก็ถือได้ว่ามีความอุตสาหะ ถึงได้พยายามลุกขึ้นหลังจากที่ล้มลง
ดนัยไม่มีอารมณ์ที่จะต่อสู้กับพวกเขา เขายกมือยกเท้าครู่เดียวทั้งคู่ก็ไปกองอยู่บนพื้น
ไม่นานความวุ่นวายก็จบลง ก่อนพนักงานเสิร์ฟจะเรียกตำรวจมา
ทันทีหลังจากนั้น ร่างกายสูงของเขาก็โน้มตัวลง เพื่อทิพย์ซึ่งหมดสติอยู่บนพื้นพาไปโรงพยาบาล
…
โชคดีที่บริเวณที่ขวดไวน์กระแทกคือส่วนหลังของศีรษะ ซึ่งไม่ใช่จุดสำคัญ ดังนั้นสายทิพย์จึงไม่ตกอยู่ในอันตรายมากนัก
เมื่อได้ยินอย่างนี้ ดนัยก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน ตราบใดที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาจ้างพยาบาลให้สายทิพย์ แต่พยาบาลยังไม่มา ดังนั้นเขาจึงออกไปไม่ได้ในตอนนี้ และต้องอยู่ที่นี่
สายทิพย์
หลับไปอย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าเธอกำลังฝัน มือของเธอกำลังยกอยู่ในอากาศ ส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง ท่าทางของเธอเจ็บปวดมาก ปากก็เอาแต่พูด “ดะ
ดะ ดนัย…”
แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสียงกระซิบเบาๆ แต่ดนัยก็ได้ยินอย่างชัดเจน คิ้วที่อบอุ่นของเขาขยับเล็กน้อย พลางนั่งอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับ