ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 636 พวกคุณเป็นอะไรกัน

บทที่ 636 พวกคุณเป็นอะไรกัน

หมีพูลผงกหัวลงบนโต๊ะและเริ่มทำการบ้าน และอาคิระก็หยิบกระดาษและปากกา สีหน้าของเขานิ่งและจริงจังไม่รู้ว่าเขากำลังเขียนอะไร
เมื่อ หมีพูลเขียนเสร็จ เขาก็เขียนเสร็จพอดี เก็บข้าวของและพา หมีพูลไปที่ห้องนอน
หมีพูลส่งเสียงดังอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วกลิ้งไปมาแก้มน้อยๆของเขาแดงก่ำ “มักจะรู้สึกว่าตัวเองโตขนาดนี้แล้วยังนอนกับพ่ออยู่ น่าอายจริง!”
“ตอนเด็กๆ ไม่ได้นอนด้วยกัน ตอนนี้กำลังชดใช้ให้ ผู้ชายตัวใหญ่สองคนเขินอายอย่างมาก!”
อาคิระเลิกคิ้วแล้วพูด
หมีพูลยิ้มตาหยีอยากกินขนม จึงให้คนใช้วางขนมไว้บนเตียงเพื่อกิน
ยากที่อาคิระจะไม่อารมณ์เสียกับ เขาปล่อยให้หมีพูลกินงับๆและหยิบขนมขึ้นมากินด้วยคำหนึ่ง
ตอนกลางคืนพ่อลูกนอนเคียงคู่กัน ทั้งสองหลับสนิท
หมีพูลนอนด้วยแขนขากลับหัว วุ่นวายตามใจตัวเอง
วันรุ่งขึ้น อาคิระตื่นเช้ามาก และหลังจากนั้นไม่นานหมีพูลก็ตื่น
วันเสาร์ไม่ต้องไปโรงเรียน เขาให้ผู้ช่วยหลิวพาหมีพูลไปหาพนาวัน
ดังนั้นหมีพูลจึงดึงกระเป๋าเดินทางของเขาและตามลุงหลิวเข้าไปในรถด้วยความงุนงง
หลังจากที่ทั้งสองออกไป เขาก็หยิบกระดาษที่ยังเขียนไม่เสร็จเมื่อนคืนแล้วออกมาเขียนต่อ เสร็จแล้วก็ใส่ลงในซองจดหมายและเก็บไว้
จากนั้นให้คนรับใช้จัดของและจัดกระเป๋าเดินทาง
ช่วงบ่ายลุงหลิวกลับมา
“ส่งไปถึงแล้ว?”
ลุงหลิวพูดว่า:”คุณพนาวันไม่อยู่ ผมเลยพาคุณหนูกลับมา”
อาคิระขมวดคิ้ว
ไม่อยู่?
หรือว่าอยู่ที่บ้านมนตรียุ่งกับงานหมั้น?
หัวใจของอาคิระรู้สึกเสียวขมขื่นและยื่นซองให้กับเขา:”มะรืนส่งให้เธอ”
ผู้ช่วยหลิวรู้สึกประหลาดใจมาก แต่เขาไม่ถามอะไร แค่เก็บซองจดหมายไปแต่รู้สึกแปลกมาก
พริบตาเดียวก็มืดแล้ว อาคิระให้ผู้ช่วยจัดของ
ใส่ของที่จำเป็นทั้งหมดลงในกระเป๋าเดินทาง เขาตั้งใจจะไป ไปจากฮ่องกง
อย่างที่ฉันทัชพูด แม้แต่ชีวิตก็ยอมสละให้ธอได้แต่เธอกลับไม่สนใจแม้แต่น้อยแล้วทำจะทำอะไรได้อีก？
เธอหมั้นหมายกับมนตรี หากเขายังอยู่ฮ่องกงคงจะเจอกันเป็นครั้งคราว ตอนนั้นบรรยากาศคงไม่ดีแน่
นอกจากนี้เกรงว่าความไร้เหตุผลของจะลุกเป็นไฟอีกครั้ง เหมือนที่ฉันลักพาตัวยู่ยี่ครั้งที่แล้ว เขาไม่ต้องการทำอย่างนั้นอีก ดังนั้นต้องไปจากที่นี่
สำหรับหมีพูลเขาไม่มีแพลนจะพาไปด้วย
หลายปีมานี้เขาไม่ได้เลี้ยงดูหมีพูล เขารู้สึกผิด อยู่กับแม่ยังไงก็สบายกว่าอยู่กับพ่อ
เขาและพนาวันอยู่ด้วยกันมา8ปีแล้ว และเธอรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับนิสัยและความชอบของหมีพูล ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถเปลี่ยนแปลงได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน
ในโลกนี้ เขาไม่มีญาติ ตระกูลตระกูลอนันต์ธชัยตายไปหมดแล้ว เหลือเขาเพียงคนเดียว
เมื่อก่อนเขาเคยชินกับความโดดเดี่ยว และไม่สนใจว่าจะต้องใช้ชีวิตคนเดียวในอนาคต หรือหากไม่ชินจะทำอย่างไรได้?
ในโลกนี้ยังที่ใครที่รักเขา?
คนที่จะรักเขาก็จากไปนานแล้ว ทั้งพ่อแม่และเอวา และเธอที่จากไปแล้ว จริงๆแล้วการอยู่คนเดียวได้ดีมาก
บางทีในอนาคตเขาอาจจะกลับมา
ถึงตอนนั้นอาจจะยังจำเธอได้หรืออาจจะลืมเธอไปแล้ว
แต่เขาคิดว่าตอนนั้นอารมณ์ของเขาคงไม่รุนแรงเช่นนี้คงสงบลงไปมาก…
คืนนั้นอาคิระไม่ได้นอน
เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หันหน้าไปทางป้ายวิญญาณที่วางอยู่ข้างหน้า
พ่อแม่ คุณท่านและเอวา ทุกคนในตระกูลอนันต์ธชัยก็อยู่ที่นั่น ขาดแค่เขาคนเดียว…
เมื่อก่อนตอนอารมณ์อ่อนไหว เขาเคยคิดว่าชีวิตของคนเราเผชิญกับการจากลากี่ครั้งกัน แต่ท้ายที่สุดก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองต้องเผชิญกับมันมากมายขนาดนี้!
คนแรกคือพ่อแม่ ตอนนั้นเขายังเด็กมากเขาเคยร้องไห้จนฟ้ามืด
จากนั้นก็เป็นคุณท่าน แต่ในขณะนั้นคุณท่านแก่มากแล้วและนอนป่วยติดเตียง
ฉะนั้นเมื่อได้ข่าวการเสียชีวิตของท่าน แม้ว่าเขาจะเจ็บปวดแต่ก็ยังพอยอมรับได้ เพราะก่อนหน้านี้ได้เตรียมใจไว้แล้วเพราะท่านแก่มากแล้ว
ถัดมาไล่เลี่ยกันคือเอวา ซึ่งเกิดช้ากว่าเขาไปแค่ไม่นาน และในนามก็เรียกเขาว่าพี่ชาย
แต่โดยส่วนทั้งสองคนไม่เคยแบ่งแยกพี่หรือน้อง พวกเขาพึ่งพาอาศัยกันเสมอมาและเป็นที่พึ่งให้กันและกัน
เมื่อเอวาเสียชีวิต เขารู้สึกว่าท้องฟ้าครึ่งหนึ่งถล่มลงมา และทุกอย่างตรงหน้ามืดสนิท ไม่มีหนทางและแสงสว่าง
เธอเป็นญาติคนเดียวของเขาเมื่อเธอเสียชีวิต อาคิระถูกรายล้อมไปด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้าง
เพราะเขาเข้าใจดีว่าญาติคนสุดท้ายในโลกนี้ได้จากเขาไปไกลแล้วและจากนี้ไปเขาก็เหลือตัวคนเดียว
ในคืนที่เอวาเสียชีวิต เขานั่งยองๆที่มุมห้องนั่งเล่นและคิดอย่างเงียบๆ
หรือเป็นเพราะชีวิตเขาดวงไม่ดีจึงทำให้พวกเขาตายไปทีละคน?
ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ล้วนตายไปต่อหน้าต่อตาเขา!
และยังมีเรื่องการตายของดาหวัน หากคำนวณแล้วเขาเผชิญกับการจากลาทั้งหมดห้าครั้ง!
ครั้งแรกเจ็บปวด ครั้งที่สองที่เสียใจ ครั้งที่สามชินชา ครั้งที่สี่และห้าที่มันกลายเป็นความมืดมิด ชีวิตเริ่มมืดลงเรื่อยๆ สุดท้ายชีวิตถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำนั้น ไม่ได้พบแสงสว่างอีกเลย !
เขาส่ายหัวช้าๆ มุมปากเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ขมขื่นและเศร้า เขานอนไม่หลับทั้งคืนจนเช้า
อาคิระไม่ได้หลับตาทั้งคืนนั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่นทั้งคืน
สีหน้าเขาดูหนักใจและไม่มีใครรู้ว่าได้ว่าใจเขาคิดอะไรอยู่
แต่อ้างว้างบนใบหน้าของเขาชัดเจนมากโดยไม่ได้สามารถปิดบังได้
เช้าวันรุ่งขึ้น อาคิระให้คนขับรถพาเขาไปที่บ้านฉันทัช
พอดีวันนี้ฉันทัชอยู่บ้านไม่ได้ไปที่บริษัท
ตั้งแต่มีลูกชาย ฉันทัชได้ตั้งกฎสำหรับตัวเอง
ทุกสัปดาห์ต้องหยุดงานสามเพื่ออยู่กับลูกเมีย
ยู่ยี่กำลังบดกาแฟ และฉัทัชกำลังนั่งอยู่บนโซฟา
เจ้าตัวเล็กเริ่มคลานได้แล้ว คลานจากปลายโซฟาข้างหนึ่งไปอีกข้างหนึ่ง ก้นของเขายกขึ้นสูง
“ดูแล้วชีวิตของนายตอนนี้ดีมาก มีความสุขกับครอบครัว” อาคิระพูดสนุกสนานและปกปิดความอ้างว้างและความอิจฉาในดวงตาของเขาอย่างเงียบ ๆ
“มาแล้ว” ยู่ยี่ทักทาย: “คุณอยากลองกาแฟที่ฉันบดไหม”
“ภรรยาและแม่ที่ดี” เขากล่าวชม: “แน่นอน”
ยู่ยี่ยิ้มเบาๆ หันหลังกลับไปบดกาแฟต่อ
แต่อาคิระกลับมองที่เงาที่อ่อนโยนและนุ่มนวลของเธอด้วยความเหม่อลอย
เมื่อก่อนที่บ้านพนาวันก็มีลักษณะเช่นนี้
ร่างถูกปกคลุมภายใต้แสงสีเหลืองสลัว มีความอบอุ่นบางที่อธิบายไม่ได้
เมื่อรู้สึกถึงการสายตาของเขายู่ยี่ยิ้มและแกล้งเขาอย่างจงใจ: “ทำไมถึงเห็นฉันด้วยเหม่อลอยขนาดนี้ หรือว่าว่าคุณหลงใหลในตัวฉัน”
อาคิระหยุดความคิดที่คิดไปไกลเขาหัวเราะตามคำพูดของเธอ:“งั้น เมื่อก่อนทำไมคุณไม่พบว่าคุณเหมาะกับผมมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่สายเกินไป เมื่อไหร่คุณจะหาเวลาไปหย่ากับคุณฉันทัชแล้วเราสองคนไปจดทะเบียนกัน”
“โอเค ไม่มีปัญหา” ยู่ยี่พูด
ฉันทัชยกคิ้วขึ้นลง: “ต่อหน้าฉันแท้ๆ พวกคุณเป็นอะไรกัน?”