ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 635 ครั้งนี้ไม่ไปแล้ว

บทที่ 635 ครั้งนี้ไม่ไปแล้ว

หลังจากนั้นไม่นานเสียงแหบแห้งของอาคิระหยาบกระด้างเหมือนทรายก็ดังขึ้น: “คืนนนี้คุณไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว กลับไปเถอะ”
พนาวันตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและวางจานผลไม้ในมือลง
“ถ้ามันแค่รู้สึกผิดที่บังคับให้ต้องอยู่ที่นี่ก็ไม่จำเป็น ผมหายดีแล้ว คุณไปเถอะ”
เธอเหลือบมองเขาแล้วพยักหน้าและตอบอย่างแผ่วเบา
เธอก้มหน้าก้มตาแล้วเดินออกจากห้อง
ห้องเริ่มเงียบสงบและอาคิระนั่งอยู่ที่นั่น
เมื่อเผชิญหน้ากับคืนที่มืดมิด เหมือนว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาโทรหาลุงสินและขอให้เขาพาพนาวันกลับบ้าน
บรรยากาศอึมครึมตึงเครียด และเขารู้สึกเจ็บแผลเป็นครั้งคราว
เหมือนว่าแม้แต่ช่องอกก็ยังรู้สึกเจ็บจนเจ็บไปทั่วตัว
เขาทนไม่ไหวจึงจับมัน และหยิบบุหรี่จากด้านข้างขึ้นมาหนึ่งมวน คีบใส่ปากแล้วสูบ แต่อาการเจ็บหน้าอกก็ยังไม่หาย
อีกด้านหนึ่ง
พนาวันกลับมาที่โรงพยาบาล
เธอหน้าซีด ตอนไปหามนตรีเธออาเจียนเป็นเลือดสองครั้ง
ทันทีที่เขาเห็นเธอใบหน้าของแพทย์ก็หน้าชา: “คนที่อยู่ระหว่างการทำเคมีบำบัดไม่ยอมอยู่โรงบาล ยังกล้าหนีออกมา?”
พนาวันหัวเราะ: “ฉันขอโทษ”
นอนอยู่บนเตียงคนป่วย เมื่อรู้สึกเจ็บเธอกอดตัวเองและกลิ้งไปมาบนเตียงไม่หยุด
มันเจ็บมาก
ความเจ็บปวดที่แผ่ไปทั่วร่างกายทำให้เธอรู้สึกว่าตายซะยังดีกว่า จะได้ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไป
……
ฉันทันผลักเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป ควันบุหรี่ที่หนาทึบทำให้เขาขมวดคิ้ว
เมื่อก้าวเข้ามา เห็นเขาสูบบุหรี่โดยหันหน้าไปทางหน้าต่าง
ด้วยร่างสูงโค้งงอเขาโยนดับบุหรี่ทิ้งทันที: “อยากตายเหรอ?”
“มาแล้วเหรอ” อาคิระไอสองสามที
ไม่ต้องพูด มันเจ็บปวดจริงๆ เจ็บทุกอณู
ฉันทัชนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามแล้วเทน้ำอุ่นให้ตัวเองหนึ่งแก้ว: “แกกับเธอเป็นอะไร?”
เขาคิดว่าเธอน่าจะฟังสิ่งที่เขาพูดกับเธอในวันนั้นและสถานการณ์คงจะดีขึ้นอย่างแน่นอน
“แกไม่มาก็ไม่มาเลย แต่พอมาก็สะกิดแผลทันทีที่เธอมา
กับมนตรี…” อาคิระกระดกคอและพูดช้าๆ”
เธอกำลังจะหมั้นในอีกสามวัน
ฉันทัชขยับแก้วน้ำอยู่ในหนึ่งที: “แกแน่ใจนะว่าฟังไม่ผิด?”
“ฉันฟังมาสามรอบแล้ว แกคิดว่าฉันได้ยินชัดไหม?”
เสียงของอาคิระมืดมนฟังดูอ่อนแอมาก
“ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นความจริง ตอนที่แกเข้าไปในห้องผ่าตัด ฉันเคยไปหาเธอ…”
หลังจิบน้ำไม่กี่ครั้งฉันทัชกล่าวว่า:
“ฉันบอกเธอมากมายเกี่ยวกับเรื่องของแกและยังบอกเธอว่าแกช่วยชีวิตเธอได้อย่างไร สิ่งที่ควรพูดหรือสิ่งที่พูดได้ฉันพูดไปเยอะแล้ว แต่ไม่คิดว่าเธอยังไม่เปลี่ยนใจ… ”
อาคิระมองมาเขาคิดไม่ถึงว่าเขาจะไปหาพนาวัน
“ตอนแต่งงาน
เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว”
แกมาหาฉันเพื่อขอคำแนะนำคุณ เธอคู่ควรกับแกอย่างมาก แต่แกอาจไม่คู่ควรกับเธอ
“ฉันคิดว่าฉันควรให้คำแนะนำกับแกอีกอย่าง แม้ว่าแกจะเคยทำผิดพลาดกับเธอมาก่อน ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม
ใครๆมีช่วงเวลาที่เคยผิดพลาด แกกำลังแก้ไขปรับปรุงและทำเพื่อเธอทุกอย่างแต่เธอกลับเมินเฉย จริงๆ
มันเป็นเรื่องปกติ ก่อนหน้านี้แกทำร้ายเธอมากไปทำให้เธอกลัว”
“ แกยอมสละชีวิตตัวเองโดยไม่ลังเล
นั่นหมายความว่าเธอไม่รักแกแล้วจริงๆ แม้แกจะยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเธอแต่ก็ยังไม่สามารถชนะใจเธอได้”
แต่เธอยังไม่รู้สึกประทับใจ
“แล้วแกจะทำอะไรได้อีกเพื่อชนะใจ ทำให้เธอเปลี่ยนใจ ฉะนั้น ยอมแพ้เถอะ”
ฉันทัชพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “นี่เป็นคำแนะนำของฉัน”
เขาไม่ได้พูดอะไรแต่คำพูดเหล่านั้นเขาฟังอย่างตั้งใจ
เขาก้มหัวครุ่นคิดโดยไม่พูดอะไร
“ดูเหมือนว่าวันนี้แกอารมณ์ไม่ดี งั้นฉันจะไม่รบกวนแกแล้ว ฉันไปก่อน
ฉันทัชวางตะกร้าผลไม้ไว้ที่นั่นแล้วหันหลังจากไป
ในห้องเหลือเขาคนเดียวอีกครั้ง เขาหันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง คืนที่มืดมิดดูเหมือนว่าจะดึงเขาเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีใครสามารถมองทะลุหรือคาดเดาได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในขณะนี้
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลังจากที่ร่างกายผ่อนคลายลงเล็กน้อย พนาวันก็มาโรงพยาบาลอีกครั้ง
พบกันครั้งหนึ่งก็ลดลงครั้งหนึ่ง ใช้โอกาสตอนนี้ที่ยังเคลื่อนไหวได้
แต่ไม่มีใครอยู่ในห้องผู้ป่วย เธอยังคงประหลาดใจ พยาบาลก็เข็นอาคิระเข้ามา
“มาแล้ว”
เขาพูดว่า: “ต่อไปไม่ต้องมาแล้ว ร่างกายของผมเกือบจะฟื้นตัวแล้ว และฉันสามารถกลับไปพักฟื้นที่คฤหาสน์อนันต์ธชัยได้แล้ว”
“โรงพยาบาลสะดวกกว่าและดีกว่าคฤหาสน์อนันต์ธชัย” พนาวันกล่าว
อาคิระไม่พูดอะไรหยิบแก้วน้ำแล้วนั่งบนรถเข็น สักพักเขาก็เงยหน้าขึ้น
คุณทั้งคู่คงออกจากฮ่องกงใช่ไหม ”
“หลังจากการหมั้น
“ทำไม?”
เธอขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ
“ต้องเจอกันบ่อยๆ สถานการณ์นี้ไม่ค่อยดีนัก” เขากล่าว
“ฉันโตที่นี่ตั้งแต่เด็กมนตรีก็เช่นกัน ทำไมพวกเราต้องไป อีกอย่างงานของเราก็อยู่ที่นี่ ทำไมเราต้องไปจากที่นี่?”
พนาวันรู้สึกว่าคำพูดของเขาไม่สมเหตุสมผล
อาคิระขยับคิ้วแต่ไม่พูดอะไรอีก
ผู้ช่วยหลิวก็มาด้วยเขาให้ผู้ช่วยหลิวเก็บของ
เวลานี้ โทรศัพท์ของพนาวันก็ดังขึ้น เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นจากด้านข้างแล้วรับสาย
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร เธอพูดไปพลางเดินออกจากห้อง
รถเข็นหมุนกลับเขามองไปยังแผ่นหลังของเธออย่างลึกซึ้ง
หลังจากดูเป็นเวลานาน เขาก็ดึงหันรถเข็นกลับมาและให้ผู้ช่วยหลิวเข็นเข้าไปในรถ
สถานการณ์แบบนี้ดูเหมือนคุ้นเคย เมื่อเขากลับมาที่ฮ่องกง หมีพูลกำลังนั่งรถเข็นเพราะเดินไม่คล่อง
เขาโกรธและยกรถเข็นขึ้นด้วยมือเดียว แต่เธอคิดว่าเขาอยากจะโยนทิ้งและรีบคว้ามือของเขาด้วยความตื่นตระหนกและกล่าวว่า หมีพูลต้องใช้มัน
ในเวลานั้นเห็นได้ชัดว่าเธอกลัวเขามาก ดังนั้นเวลาพูดเธอจึงพูดอย่างระมัดระวังเสมอ
ความทรงจำเหล่านั้นยังสดใหม่ เหมือนว่าเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่จริงๆมันผ่านนานมากแล้ว
ตอนแรกพวกเขายังเป็นสามีภรรยากัน และตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็นคู่หมั้นของคนอื่น
ลุงหลิวถามว่า “กลับคฤหาสน์อนันต์ธชัยหรือเปล่า”
เขาส่ายหัวและขอให้ไปรับหมีพูลที่โรงเรียน
ถึงเวลาเลิกเรียนของหมีพูลพอดี เขาสะพายกระเป๋าเมื่อเห็นรถก็รีบวิ่งไป
“พ่อครับ พ่อก็นั่งรถเข็นเหมือนกันเหรอครับ นั่งรถเข็นไม่สบาย ไปไหนก็ไม่สะดวก!” เขาจำความรู้สึกได้ดี
“ฉะนั้น ตอนนี้พ่อกำลังสัมผัสกับสิ่งที่ลูกเคยผ่านมา และปรากฏว่ารถเข็นนั้นนั่งไม่สบายจริงๆ ไม่สะดวกและแข็งมาก”
อาคิระเอื้อมมือไปแตะผมของเขา
ผมของเขานุ่มสลวยเป็นมันเงาและหยิกเล็กน้อยซึ่งสวยมาก
เมื่อกลับคฤหาสน์อนันต์ธชัยทั้งสองทานอาหารเย็นกันหมีพูลถามว่า “พ่อครับ คืนนนี้จะไปหาแม่อีกไหมครับ”
“ไม่ไปแล้ว ไปทำการบ้านแล้วพักผ่อน” อาคิระกล่าว