ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 634 ทำไมถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน

บทที่ 634 ทำไมถึงเปลี่ยนไปกะทันหัน

เช้าวันรุ่งขึ้น
อาคิระรู้สึกสดชื่นใบหน้าของเขาแดงก่ำและเขาอารมณ์ดีราวกับดอกไม้ที่กำลังบานแฉ่ง
พนาวันจ้องทั้งสองคนอย่างไม่พอใจ
เวลานี้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงเป็นมนตรีที่โทรมา
คิดแล้วคิดพนาวันจึงรับสาย
มนตรีโทรมาบอกว่าเขาต้องการพบเธอและนัดพบที่ร้านกาแฟข้างๆ
เธอตอบว่า “ได้”
เมื่ออาคิระได้ยิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เหมือนกับท้องฟ้าในเดือนมิถุนายน เปลี่ยนเป็นเมฆครึ้ม แดดจ้า และพายุฝน
ทันใดนั้นเขาก็กุมแผล: “เจ็บ”
ความจริงแล้วความหมายมันชัดเจนมาก คือ อยากให้เธออยู่ด้วย ไม่อยากให้เธอไปเจอผู้ชายไม่เข้าตาที่มันสมควรตาย!
พนาวันพูดว่า: “ฉันจะรีบกลับมา แค่สิบนาทีไม่นาน ให้หมีพูลอยู่กับคุณก่อน”
เธอตัดสินใจแต่แรกแล้วและอาคิระรู้ว่าพูดไปมากกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์ ฉะนั้นเขาจึงไม่ห้ามเธอ
ตอนบ่ายพนาวันออกไปร้านกาแฟที่นัดไว้กับมนตรี
นับตั้งแต่วินาทีที่เธอก้าวออกจากประตูห้อง อาคิระก็ดูเวลา คำนวณเป็นนาทีต่อนาทีเพื่อดูว่าเธอจะใช้เวลานานแค่ไหน!
หมีพูลเบื่อจึงวาดรูป
อาคิระก้มดูเวลาตลอด รู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน!
พริบตาเดียวก็ผ่านไปเป็นชั่วโมงแล้ว
อาคิระเริ่มก่นด่า: “ผู้ชายไร้ยางอาย บอกว่าสิบนาที สิบนาทีห่าอะไร นี่มันหกสิบนาทีแล้ว” แต่ยังไม่เห็นเธอกลับมา！
หลังจากนั้นไม่นานพนาวันก็กลับมา
อาคิระเดินมาทันที ปากของเขาเต็มไปด้วยคำโกหกและใบหน้าเศร้าโศกราวกับถูกทอดทิ้ง: “ผมเจ็บ ผมหิว”
การแสดงออกของเธอสงบมากเหมือนน้ำที่นิ่งสงบ ไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย แต่ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น: “ฉันมีเรื่องอยากจะคุย”
อาคิระเงยหน้าขึ้นมองที่เธอและรอประโยคต่อไปของเธอ
“ฉันและมนตรีจะหมั้นกันในอีกสามวัน…” เธอมองไปที่เขาและพูด
อาคิระคิดว่าเขาได้ยินผิด เขาไม่เชื่อเลยและมองมาที่เธอ: “คุณกำลังล้อเล่น?”
เมื่อได้ยินดังนั้น พนาวันก็ถามกลับ “คุณดูฉันตอนนี้เหมือนกำลังล้อเล่นหรือ?”
สีหน้าของเธอดูจริงจังและไม่มีท่าทางการล้อเล่นบนใบหน้าของเธอแม้แต่น้อย
ลมหายใจในอกของอาคิระชะงักในทันที ทำให้เกิดความผิดปกติ มือของเขากำผ้าห่มบนตัวไว้โดยไม่รู้ตัวและเส้นเลือดที่หลังมือก็เผยออกมา: “ทำไมกะทันหันแบบนี้?”
“กะทันหันเหรอ？ ฉันกับเขาคบกัน
ดังนั้นการหมั้นหมายจึงเป็นเรื่องสมเหตุสมผล” พนาวันมองเขาแล้วพูด
ตอนนี้เราทำความรู้จักกันพอสมควรแล้วและเราทั้งคู่ต่างก็มีความรู้สึกดีๆต่อกัน
“แล้วผมล่ะ หลายวันมานี้คุณดูแลผมไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว แล้วผมเป็นอะไร?”
ลมหายใจพลุ่งพล่านในหัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง
“อาการบาดเจ็บทั้งหมดของคุณบังคับให้ฉันต้องทำ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลและมนุษยธรรมฉันก็ต้องดูแลคุณทั้งกลางวันและกลางคืน นี่เป็นความรับผิดชอบและภาระผูกพันของฉัน”
อาคิระมองเธออย่างดุเดือด: เป็นแค่ความรับผิดชอบและภาระผูกพัน?”
เธอตอบกลับทันทีอย่างกระจ่างชัดเจน: “แน่นอน!”
“แล้วเมื่อคืน ทำไมคุณนอนถึงนอนกับผมและหมีพูล？
หรือคุณสามารถดูแลผู้ชายที่ได้รับบาดเจ็บเพื่อคุณโดยไม่มีข้อแม้หรือบรรทัดฐานใดๆ เพียงเพราะความรับผิดชอบและภาระผูกพัน?”
คุณรู้หรือไม่ว่ามันหมายถึงอะไร?
สายตาของเธอยังคงมองไปที่เขาและตอบว่า “เพราะความรับผิดชอบและความรู้สึกผิด ฉันสามารถทำในสิ่งที่ฉันทำเมื่อคืนนี้”
อาคิระหายใจอย่างรุนแรง ร่างกายของเขาตึงแน่นเหมือนระเบิดและอาจระเบิดได้ทุกเมื่อ
คำตอบของเธอคือมีดที่คมกริบที่แทงเข้าไปที่หัวใจของเขาโดยตรง
เขาหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นพูดว่า
หากไม่ใช่เพราะความรับผิดชอบและความรู้สึกผิดจะทำโดยไม่มีข้อแม้ได้ไหม？ งั้นนอนเดี๋ยวนี้!”
“งั้นเรานอนด้วยกัน ผมกับคุณจะนอนด้วยกันสักครั้ง
“นี่คือข้อแม้ของฉัน สิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้คือข้อแม้ของฉัน
เธอเริ่มพูด “การนอนด้วยกันและนอนกันครั้งหนึ่งมันต่างกันโดยสิ้นเชิง”
”
“หรืออาจกล่าวได้ว่า คุณนอนกับผม ต่อไปคุณจะไม่ติดค้างอะไรผมอีก เป็นยังไง？”
เธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาดโดยไม่คิดและลังเล: “ไม่มีทาง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้อาคิระก็หัวเราะออกมา
“จะเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้เขาหรือ”
ซึ่งมันเต็มไปด้วยความมืดมิด ประชดประชัน และความเศร้า:
พนาวันไม่ได้พูดแต่เงียบ
สำหรับเขาแล้วความเงียบคือการยอมรับ
อาคิระใช้มือใหญ่กุมความเจ็บปวดที่กระแทกขึ้นมาจากบริเวณหน้าท้องอย่างแน่นหนา “เรื่องนี้ยังพอจะเปลี่ยนแปลงได้ไหม ทำอย่างไรคุณถึงจะยกโทษให้ผม”
เธอยังคงเงียบไม่พูดอะไร
อาคิระมองเธออย่างลึกซึ้งและหันกลับมาหันหน้าไปหาเธอ:
“ไม่ว่าคุณต้องการให้ผมทำอะไร แค่คุณพูดออกมาผมจะทำ หรือตบผม หากมันจะทำให้ขุ่นเคืองในใจคุณหายไป
ตบสิ!”
พนาวันยืนนิ่ง: “ทำไมฉันต้องตบคุณ?”
“ปมในใจคุณถูกเก็บไว้ตอนที่ผมกำลังจะรัดคอคุณจนตาย ฉะนั้นแทงผมสักที แทงมาที่อกของผมอีกสักที…”
ระหว่างพูดเขายื่นมีดปอกผลไม้บนโต๊ะใส่มือเธอและมองเธออย่างลึกซึ้ง
ใช้ปลายมีดปลายแหลมกดตรงท้องของตัวเองที่กำลังบาดเจ็บ “แทงตรงนี้ แทงอีกครั้ง แทงเข้าไปอีก แล้วลืมเรื่องแย่ๆที่ผมเคยทำกับคุณไว้ในอดีต แล้วเรามาเริ่มกันใหม่ แทงมา…”
“คุณหยุดบ้าได้แล้ว!”
ปลายมีดกดลงตรงบาดแผลของเขาแล้วและหากลึกเข้าไปอีกก็อาจจะมีเลือดออก พนาวันพูดด้วยเสียงต่ำ
“ผมไม่ได้บ้า? ผมจริงจังมาก หากทำแบบนี้แล้วคุณสามารถให้อภัยและเริ่มต้นหใม่ ผมก็ไม่สนใจ!” อาคิระพูดเสียงแหบแห้ง
ตอนนี้ระหว่างเขาและเธอยังมีโอกาสและความเป็นไปได้
หากถึงตอนที่เธอหมั้นหมายจริงๆ มันจะสายเกินไปและเป็นไม่ได้โอกาสของเขาจึงมีแค่ตอนนี้เท่านั้น
บ้าไปแล้ว?
ไม่ เขาไม่ได้บ้า
ตรงกันข้าม เขาตื่นตัวและมีสติมากกว่าที่เคย
เพียงแต่ว่าอารมณ์ของเขามักจะไร้เหตุผลและวิธีการที่เขาใช้นั้นสุดโต่งมาก
นี่คือสไตล์การทำสิ่งต่างๆของเขา สุดโต่ง ไร้เหตุผล บ้าคลั่ง
พนาวันกำมีดและไม่ขยับ
แต่เขาจับมือเธอและค่อยๆดันเข้าไปใกล้หน้าอกของเขาทีละนิด
มือของเธอกำลังสั่น
แต่ดวงตาของเขาแน่วแน่และไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ราวกับว่ามีดไม่ได้กำลังจะแทงเข้าไปในอกของเขา
“พอได้แล้ว! คุณคิดว่าแทงมีดนี้เข้าไปแล้วสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ หากคุณรอดมาได้ก็ดี แต่หากคุณตายล่ะ คุณบาดเจ็บสาหัสเพื่อช่วยฉันและตอนนี้มาตายด้วยน้ำมือของฉัน คุณจงใจจะให้ฉันรู้สึกผิดไปทั้งชีวิตหรือต้องการให้ฉันติดคุก เข้าใจไหมว่าปัญหาระหว่างเราไม่ใช่อย่างที่คุณพูด แต่มันนานจนหัวใจของฉันด้านชา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีก”
พนาวันมองเขาและพูดช้าๆทีละคำ “มาถึงขั้นนี้แล้ว คุณยังจะบังคับฉันอีกหรือ มันจะมีความหมายอะไร?”
มือที่จับใบมีดสั่นเล็กน้อยและมือของอาคิระที่จับมีดก็ค่อยๆเลื่อนลง ใบหน้าของเขาซีดมาก
จากนั้นพนาวันก็หันหลังและไปเก็บของในห้อง