ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 633 คืนที่อบอุ่น

บทที่ 633 คืนที่อบอุ่น

พนาวันพยักหน้าและจับมือเขาไว้:“นอนเถอะ ฉันอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน นอนนะ”
เขาโล่งใจและหลับตาลงช้าๆ
พนาวันยังอยู่ท่านั้น
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มนตรีโทรมา
เขาเพิ่งหลับตานอนหากรับสายเตอนนี้คงค่อยดีอาจจะทำให้เขาตื่น
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ พนาวันก็ไม่รับสายและกดวางทันที
ห้องผู้ป่วยเริ่มสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของเขาทั้งสองที่ผสานเข้าด้วยกัน
เพราะความเงียบนี้เองที่ทำให้จิตใจของพนาวันสงบลงมาก
เธอกำลังคิด คิดถึงเรื่องราวและผู้คนมากมาย
และกำลังหวนคิดถึงสิ่งที่ฉันทัชพูดกับเธอ
เขาบอกว่าในโลกจะมีสักกี่คนที่จะยอมตายเพื่อคุณ และเสียสละชีวิตตัวเองเพื่อคุณโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย…
คนรอบข้างเธอก็ไม่มีใครเคยทำกับเธอแบบนี้ ยกเว้นอาคิระ…
ความคิดในใจของเธอสับสนมาก และความสับสนที่ไม่เคยเป็นเกิดขึ้นในหัวอย่างไม่รู้ตัว
เธอเคยคิดในใจว่าไม่อยากกลับไปเหมือนในอดีต
แต่ทว่าก็มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเสมอ…
ครั้งนี้อาคิระนอนหลับหลับไปนาน
จนกระทั่งใกล้ค่ำดวงจันทร์ขึ้นจากท้องฟ้ายามราตรี และเขาก็ตื่นขึ้นมาอย่างสบาย ๆ
พนาวันยังคงจับมือเขาไว้และหลับไปข้างเตียง ลมหายใจเบาๆแต่คงที่
เขาขยับตัวเล็กน้อยพยายามลุกขึ้นนั่ง
แต่ทันทีที่เขาขยับตัวความเจ็บปวดแผ่ขยายไปทั่วร่างกายของเขา เขาคร่ำครวญอย่างหนัก ล้มตัวลงนอนบนเตียง และไอเสียงดัง ซึ่งทำให้พนาวันตื่น
เธอลืมตาและมองมาที่เขาอย่างรวดเร็ว: “คุณจะเอาอะไร ฉันจะหยิบให้”
อาคิระส่ายหัว “ผมไม่ได้จะเอาอะไร เห็นว่าคุณนอนแบบนั้นไม่สบาย ผมแค่อยากจะอุ้มคุณขึ้นมาบนเตียง”
“ตอนนี้คุณยังป่วยหนักอยู่ อย่าเพิ่งขยับ
ไม่อย่างงั้นจะไปกระทบแผล ฉันนอนแบบนี้สบายกว่า
คุณไม่ต้องห่วงฉันเลย”
พนาวันพูดด้วยเสียงอันอบอุ่นว่า “คุณหิวไหม คุณจะกินอะไรไหม”
“ผมอยากกินโจ๊ก” เขาพูด
“ฉันจะไปซื้อให้ คุณรอเดี๋ยวนะ” หลังพนาวันกำชับอย่างดีก็ลงไปข้างล่าง แม้ว่าอาคิระจะป่วยแต่เขาอารมณ์ดีมาก
นานๆทีจะได้เห็นเธอใจดีและอ่อนโยนกับเขา
หมีพูลก็วิ่งเข้าไปในห้องผู้ป่วยร้องไห้นอนอยู่บนอกและตะโกนว่า “พ่อ”
เขายิ้มและอ้าแขนข้างหนึ่งโอบหมีพูล:
“ร้องไห้ทำไม พ่อยังสบายดี ผู้ชายห้ามร้องไห้ง่ายๆ
ไม่อายเหรอ?”
“พ่อต่างหากที่น่าอาย
หมีพูลเอามือเล็กๆขึ้นมาเช็ดน้ำตา
พ่อบอกว่าพ่อไม่มีวันได้รับบาดเจ็บ แต่พ่อดูตัวเองตอนนี้ เจ็บจนเลือดเกือบไหลหมดตัวแล้ว”
“พ่อก็ดันทุรังกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ? พ่อไม่กล้าทิ้งลูกไว้ตามลำพังฉะนั้นพ่อจึงกลับมาแล้วยังไงล่ะ?”
เมื่อพนาวันเดินเข้ามาในห้อง สิ่งที่เธอเห็นคือภาพนี้
เธอพูดว่า “หมีพูลแม่ซื้อขนมมาให้ มานั่งบนโซฟาเร็ว”
หมีพูลเชื่อฟังมาก เขาเดินไปนั่งบนโซฟา ส่วนเธอนั่งข้างเตียงและป้อนข้าวต้มให้เขาบรรยากาศในห้องดีจริงๆ
อาคิระตระหนักดีถึงความหมายของการเคารพตนเองในเวลานี้ เขารู้สึกดีมาก พนาวันช่างดีกับเขาเหลือเกิน!
ถ้าเขารู้อย่างนี้แต่แรก อย่าว่าแต่โดนแทงครั้งเดียวเลย ต่อให้โดนแทงสักสิบครั้งเขาก็ทนไหว!
เธอพูดอย่างอ่อนโยนและป้อนข้าวเขาอย่างอ่อนโยน
แม้ว่าบางครั้งจะอารมณ์เสียบ้าง แต่มันก็ทำให้รู้สึกใกล้ชิดกันมาก ไม่เหลือความรู้สึกห่างเหินแบบนั้น
ช่วงนี้หมีพูลไม่ได้ไปโรงเรียนเลย
พวกเขาสามคนอยู่ในห้องผู้ป่วย บางครั้งอาคิระและหมีพูลก็เสียงดังจนเกินไปทำให้พนาวันอารมณ์เสีย
หลังจากนั้นพ่อลูกก็เงียบไม่ส่งเสียงดัง
ในตอนกลางคืนที่จะนอนหลับพักผ่อน แต่ หมีพูลไม่ยอมไปนอนอีกห้องเขาจะนอนกับพ่อ
แต่พนาวันไม่ยอมเพราะอาคิระยังเจ็บที่ท้อง
กลางคืนการนอนของหมีพูลก็ไม่ค่อยดี หากเขาขยับตัว เกรงว่าจะเตะไปโดนแผลที่บาดเจ็บสาหัส
แต่หมีพูลก็จะนอน ซึ่งอาคิระก็มีท่าทีเห็นด้วยเขาเองก็อยากจะนอนกับลูกชาย
ทั้งสองไม่ฟังพนาวัน เธอจึงอารมณ์เสียทันทีใส่อาคิระทันที: “คุณยังต้องการท้องของคุณไหม”
และหันกลับมาพูดกับหมีพูล“หนูยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม”
พ่อลูกสงบสองคนลง เงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
ผ่านไปครู่หนึ่ง อาคิระมองเธอและพูดว่า
“งั้นคุณก็นอนด้วยกัน คุณนอนตรงกลางและแยกเราสองคนออกจากกัน ปลอดภัยแน่นอน
”
หน้าอกของพนาวันยังกระเพื่อมขึ้นลงเพราะความโกรธ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เธอมองมาที่เขาด้วยดวงตากลมโต
“นอนด้วยกันนะ ผมนอนด้านซ้าย คุณนอนตรงกลาง และหมีพูลนอนด้านขวา”
อาคิระยังพูดต่อแต่ฝีปากบางของเขามีรอยยิ้มเล็กๆ
ที่เธอโกรธมากขนาดนี้เพราะเป็นห่วงแผลของเขา!
หมีพูลรู้สึกชอบมากและจะพยักหน้าทันที: “แม่นอนด้วยกันนะ เราไม่ได้นอนด้วยกันนานแล้ว นอนด้วยกันนะ!”
“เลิกเล่นได้แล้ว”
พนาวันตำหนิเขาด้วยเสียงต่ำ
“หนูไม่ได้เล่น”
หมีพูลขยี้ตา “แค่คืนเดียวก็ไม่ได้เหรอครับ นอนแบบนี้คืนเดียว แม่!”
พนาวันยังคงมองทั้งสองคนโดยไม่พูดอะไรสักคำแต่สีหน้าของเธอได้อธิบายคำตอบในใจทั้งหมดของเธอแล้ว
ไม่ได้!
“ไม่อย่างนั้นก็นอนด้วยกัน หรือไม่ก็ไม่ต้องมาสนใจเราสองพ่อลูก” อาคิระพูดอย่างนั้นและไม่เถียงกับเธออีก: “หมีพูล นอน!”
หมีพูลพยักหน้า ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปบนเตียงอย่างรวดเร็ว
เมื่อพนาวันจะจับเขา เขาก็เข้าไปในผ้าห่มแล้ว
ทั้งสองกอดกันตัวพันกันเป็นเกลียว
ราวกับกำลังเผชิญความเป็นความตายและเธอก็ตัวร้าย!
เธอกังวลมากแผลของเขาจริงๆ พนาวันตบที่ก้นหมีพูลสองสามครั้ง จากนั้นตบหลังเขา ถอดรองเท้าแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง
ใบหน้าของอาคิระแสดงออกถึงความสุข และหมีพูลก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน ทั้งสองแปะมือ
ในที่สุดหมีพูลก็ถูกแยก พนาวันนอนตรงกลาง ตอนนี้มืดมากแล้วแต่เธอก็ไม่ง่วง
ข้างๆเธอคืออาคิระ ลมหายใจ ทั้งหมดเข้าออกจมูกของเขาอย่างแผ่วเบา ซึ่งรบกวนความคิดของเธอและทำให้ไม่สามารถหลับได้
แต่ทว่าหมีพูลหลับไปแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำของอาคิระก็ดังขึ้น: “หลับหรือยัง?”
พนาวันไม่ได้ตอบเขาร่างกายยังเหยียดตรงโดยไม่เคลื่อนไหว
“ผมรู้ว่าคุณยังไม่หลับ ที่จริงผมก็ยังไม่หลับเหมือนกัน ต่อไปครอบครัวเราสามคนจะใช้ชีวิตแบบนี้ดีไหม?” ขาถาม
เธอยังคงไม่ตอบ เธอรู้สึกว่ามันใกล้เกินไปและลมหายใจของเขากดดันเกินไป
คราวนี้อาคิระเหยียดแขนออกและกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา: “ถ้าคุณอยากดิ้นก็ดิ้นเถอะ หากแผลของผมจะปริก็ให้มันปริออกมา ผมไม่สน”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้พนาวันก็ไม่ได้ดิ้น: “นอนเถอะ”
“ก็ได้” เขาหลับตาลงช้าๆด้วยความพึงพอใจ กอดเธอแล้วผล็อยหลับไป
หัวใจของพนาวันกำลังเต้นและแขนของเขาดูเหมือนจะไม่อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง แต่อยู่ตรงอกของเธอพอดี
ฉันไม่รู้ว่าเขาหลับไปหรือเปล่า แต่หน้าของเธอแดงและหูของเธอแดง แก้มของเธอแดงและร้อน และเธอนอนไม่หลับ
ไม่รู้ว่าเขาหลับหรือยังแต่เธอกลับแก้มแดงจนถึงหู ส่วนหน้าเธอทั้งร้อนและแดงจนนอนไม่หลับ
เมื่อก่อนเขาไม่เคยนอนกอดเธอแบบนี้มาก่อน
ตอนนี้ใจของเธอเต้นอย่างควบคุมไม่ได้และลมหายใจของเขากระจายไปที่คอของเธอ ยิ่งทำให้เธอนอนไม่หลับ
หลังจากนอนกลิ้งไปกลิ้งมาเป็นเวลานาน กระทั่งเที่ยงคืนเธอจึงค่อยๆหลับไป
ในเวลานี้ หัวใจของเธอเต้นอย่างควบคุมไม่ได้ และลมหายใจของเขาถูกพ่นไปที่คอของเธอ ทำให้เธอนอนไม่หลับมากขึ้นไปอีก
หลังจากโยนทิ้งไปเป็นเวลานาน นางก็ค่อยๆ หลับไปจนเช้าตรู่