เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3223 หวู่หรู่ยี (1)
ตอนที่ 3223 หวู่หรู่ยี (1)
ตอนที่ 3223: หวู่หรู่ยี (1)
หลังจากได้ยินคำพูดของเฮยหยา ทุกคนก็ตะลึงทันที ทุกคนต่างก็ชื่มชมปนอิจฉาหยางลี่
หยางลี่หัวเราะออกมา เขาลูบเคราของเขาในขณะที่เขาพูดอย่างยินดี “ทำไมเจ้าไม่ดูล่ะว่าใครเป็นเหลนของข้า ? ย้อนกลับไปยังทวีปเทียนหยวน เขาก็ได้เป็นราชันย์มนุษย์ ด้วยพรสวรรค์ของหลานชายของข้า เขาจะเป็นคนธรรมดาได้อยู่รึ ? ” หยางลี่จ้องไปที่เฮยหยา เขาไม่อาจบอกได้ว่าการบ่มเพาะของอีกฝ่ายมากแค่ไหน แต่สำหรับเขาแล้ว มันต้องแข็งแกร่งไม่มากนักเพราะเขาเป็นบ่าวรับใช้
“เจ้าชื่อเฮยหยา ? เจ้าไม่จำเป็นต้องเรียกเราว่าผู้อาวุโส ด้วยความแข็งแกร่งของเราที่ยังไม่ถึงขั้นเทพ มันดูแปลก ๆ ที่จะเรียกพวกเราว่าผู้อาวุโส เรียกชื่อของพวกเราก็ได้” หยางลี่ตบไหล่เฮยหยาและพูดอย่างเป็นมิตร
เฮยหยาป้องหมัดและโค้งคำนับอย่างสุภาพอีกครั้ง เขาพูดอย่างจริงจังว่า “มารยาทเป็นสิ่งสำคัญ ข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ ! ”
“พอแล้ว เราค่อยคุยเรื่องนี้กัน ตอนนี้ไปที่ตระกูลเทียนหยวนก่อน”
“เดี๋ยว ข้าคิดว่าเราควรจะหาที่ปลอดภัยก่อนที่จะไปตระกูลเทียนหยวน หลังจากที่เราทะลวงไปยังขอบเขตเทพแล้ว” มีคนแนะนำ
“ใช่ ข้าก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน ด้วยการบ่มเพาะมาหลายปี การทะลวงขอบเขตเทพไม่น่าจะนานเกินไปสำหรับเรา เมื่อเราทะลวงขอบเขตเทพแล้ว เราจะไม่ต้องห่วงเรื่องอายุขัยอีกต่อไป นั่นเป็นความแตกต่างระหว่างขอบเขตเทพและขอบเขตดั้งเดิม”
หลังจากที่ครุ่นคิด หยางลี่ก็เห็นด้วย เขาหันไปหาเฮยหยาและพูดว่า “เฮยหยา เจ้าคุ้นเคยที่นี่แล้ว ทำไมเจ้าไม่พาเราไปที่ที่ปลอดภัยเพื่อให้พวกเราบ่มเพาะก่อน ? เราสามารถไปที่ตระกูลเทียนหยวนได้เมื่อเราอยู่ในขอบเขตเทพ”
“ตามที่ผู้อาวุโสต้องการ ! ” เฮยหยาทำตามคำพูดของหยางลี่ เพียงการโบกมือ รถม้าก็ปรากฏขึ้นทันที เขายืนอยู่ด้านหน้ารถม้าและทำท่าเชิญให้กับหยางลี่อย่างสุภาพ “เชิญขอรับผู้อาวุโส ข้าจะพาพวกท่านไปยังที่เงียบ ๆ เพื่อที่จะได้บ่มเพาะ”
พวกเขาทั้งหมดขึ้นรถในเวลาต่อมา รถม้าก็พุ่งไปบนอากาศ ปรากฏขึ้นเหนือเมืองหลวงจักรวรรดิปิงเทียนทันทีหลัง จากนั้นมันก็ยังไม่หยุด มันพุ่งไปยังเหนือเมืองหลวงและหายไปในไม่ช้า
เมืองหลวงจักรวรรดิปิงเทียนมีกฏเกณฑ์ที่เข้มงวดมาก มีเพียงคนเดียวที่กล้าบินเหนือเมืองหลวงแบบนี้คิอ คนจากตระกูลเทียนหยวน
ในรถม้า หยางลี่และคนอื่นไม่รู้เลยว่าพวกเขาได้เข้าเมืองหลวงที่ ๆ พวกเขาหนีออกมาก่อนหน้านี้ พวกเขามองไปรอบ ๆ และรู้สึกว่าภายในรถม้านั้นมีการตกแต่งในแบบที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
“นี่มันหยกอะไร ? ทำไมเมื่อแตะมันแล้วถึงรู้สึกเย็น ? ”
“ผ้านี่ก็ด้วย ดูเหมือนว่ามันจะเป็นของดีมาก ๆ ตอนที่ข้านั่งข้าก็รู้สึกว่ามันอุ่นเป็นอย่างมาก”
“เบาะนี้อีก ดูเหมือนว่ามันจะมีความพิเศษบางอย่างเช่นกัน หยางลี่ รถม้าคันนี้ดูค่อนข้างพิเศษอย่างมาก แม้ว่าเราจะไม่รู้จักวัสดุที่เอาไว้สร้างมันก็ตาม”
พวกเขาพูดคุยกันพลางสำรวจรถม้าอย่างจริงจัง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่พวกเขาจะได้คุยกันนานๆ เสียงของเฮยหยาก็ดังขึ้นมาอย่างสุภาพ “ผู้อาวุโส เรามาถึงแล้ว ! ”
“เราถึงแล้ว ? เร็วจัง ? ” พวกเขาตกใจ ลงจากรถมาด้วยสายตาที่สับสน สายตาของพวกเขาที่มองเห็นก็คือถนนที่กว้างและมีคนพลุกพล่าน
พวกเขากำลังอยู่ใจกลางเมืองหลวง มันเป็นสถานที่มีคนพลุกพล่านอย่างมาก
รถม้าหยุดนิ่งอยู่หน้าลานขนาดใหญ่ ลานบ้านนี้กว้างมากมายนัก พวกเขายังไม่เห็นเลยว่าด้านในมีอะไร แต่ทางเข้าอันโอ่อ่าเพียงอย่างเดียวก็น่าทึ่งมากไปแล้ว
“ผู้อาวุโส ท่านทะลวงที่นี่ได้” เฮยหยาแนะนำพวกเขาอย่างสุภาพและไปยืนอยู่ข้างหนึ่ง
พวกเขาจ้องมองทางเข้าที่โอ่อ่า ทุกคนประหลาดใจมาก
“เราคิดว่าที่โรงเตี๊ยมจะปลอดภัย แต่แท้จริงแล้ว เจ้าก็พาเรามายังเรือนขนาดใหญ่ มันสิ้นเปลืองเกินไปนิดหน่อย”
“จุ๊ ๆ ๆ เจ้าสามารถบอกว่าสถานที่นี้พิเศษเพียงแค่มองอย่างเดียว ค่าเช่าที่นี่อาจจะมากพอตลอดทั้งปี”
……
…
ทุกคนต่างถอนหายใจขณะยืนอยู่หน้าทางเข้า ในหมู่พวกเขา นอกจากเฟิงเซียวเทียนที่มาจากนิกายใหญ่ พวกเขาทั้งหมดได้เดินทางไปเมืองเล็ก ๆ ที่มีทรัพยากรหายากเท่านั้น เมื่อพวกเขามาที่โลกเซียน พวกเขาก็ไม่เคยเห็นลานกว้างที่น่าตื่นตะลึงอย่างนี้มาก่อน
ในตอนนี้ ที่สุดถนน รถม้าแล่นผ่านไปอย่างช้า ๆ และได้รับการคุ้มครองโดยเหล่าผู้พิทักษ์ขอบเขตเทพหลายคน
รถม้าเป็นของหญิงกลางคนที่มาจากนิกายร้อยรับ !
ด้านนอกลานบ้าน เฮยหยาได้เก็บรถม้าแล้วและกำลังจะนำคนอื่น ๆ เข้าไปด้านใน
“หืมม? ดูนั่น รถม้าคนนั้นเหมือนกับผู้อาวุโสหญิงที่เข้ามาช่วยเราก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ ? ” บรรพชนจากสำนักธูปสวรรค์สังเกตเห็นรถม้าและร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“ผู้อาวุโสหญิงที่เคยช่วยเรามาก่อน เราไม่อาจเก็บทรัพยากรนั้นไว้ได้ในท้ายที่สุด แต่เราก็ไม่อาจลืมความเมตตาของนางได้”
“ใช่ ผู้อาวุโสหญิงคนนั้นรีบจากไปก่อนหน้านี้ เราไม่ทันแม้แต่จะขอบคุณนางอย่างถูกวิธี ตอนนี้เราเจอนางแล้ว เราควรจะไปหานาง”
เฮยหยาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่างจากการสนทนาของพวกเขา มีแสงเลวร้ายแว่บผ่ายสายตาของเขาทันที เขาพูดอย่างสุภาพว่า “ผู้อาวุโส ท่านประสบเหตุร้ายมาก่อนหน้านี้หรือ ? ”
“เฮ้อ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงมันอีกเลย เราไม่อาจยั่วยุคนที่เหนือกว่าเราไปได้” หยางลี่โบกมืออย่างไม่เต็มใจที่จะพูดอะไรอีก หลังจากนั้นกลุ่มของพวกเขาก็เดินไปที่รถม้าที่มาจากนิกายร้อยรับ
ในเวลานี้ หญิงกลางคนนั่งอยู่บนรถม้าอย่างไม่สบายใจ ดูเหมือนว่าความกังวลของนางจะไม่อาจหมดไปได้เร็ว ๆ นี้
นอกจากหญิงวัยกลางคนแล้ว ยังมีหญิงสาวนั่งอยู่ตรงนั้นอีกด้วย จากรูปร่างและหน้าตาของนาง นางอายุประมาณ 18-19 ปี นางมีผิวพรรณที่ผุดผ่อง กริยาของนางนั้นสง่าทุกท่วงท่า ราวกับว่ามาจากตระกูลที่ยิ่งใหญ่
หญิงวัยกลางคนเป็นผู้อาวุโสราชาเทพจากนิกายร้อยรับ นางชื่อว่าหวู่หรู่ยี
สำหรับเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นาง นางเป็นลูกสาวคนสุดท้อของผู้นำนิกายร้อยรับ ไต้ยี่
“ไต้ยี่ เจ้าได้พบกับองค์ชายองค์เล็กของจักรวรรดิปิงเทียนในครั้งนี้ มันเป็นโอกาสที่บรรพชนนิกายร้อยรับของเราได้รับมาอย่างยากลำบาก เจ้าต้องสร้างความประทับใจและเอาใจองค์ชายเมื่อเจ้าอยู่กับเขา ถ้าเขาชอบเจ้า อันตรายที่ใหญ่ที่สุดของนิกายร้อยรับจะได้รับการแก้ไข” หวู่หยู่ยีสั่งอย่างจริงจัง เมื่อพูดจบ นางก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างช่วยอะไรไม่ได้
ไต้ยี่กัดริมฝีปากเบา ๆ ความมุ่งมั่นเต็มดวงตาสีเข้มของนางแกมความไร้เดียงสาของเด็กน้อยอยู่บ้าง นางพูดเบา ๆ ว่า “ข้าจะทำให้ดีที่สุด เพราะข้ารู้ว่าการผูกสัมพันธ์กับจักรวรรดิปิงเทียนเป็นความหวังเดียวที่จะช่วยนิกายร้อยรับของเราในตอนนี้”
ในเวลานั้น รถม้าหยุดอย่างช้า ๆ มีเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างนอก
“เราไม่คิดว่าจะเจอผู้อาวุโสที่นี่อีกครั้ง เรามาเพื่อแสดงความขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของผู้อาวุโสก่อนหน้านี้”
เมื่อได้ยินเสียง หวู่หรู่ยีก็ตกตะลึงทันที นางโผล่หัวออกมาจากรถม้าทันที นางเห็นหยางลี่และคนอื่น ๆ กำลังยืนอยู่ด้านนอกรถม้าอย่างระมัดระวัง