เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3156: กลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยางอีกครั้ง (2)
ตอนที่ 3156: กลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยางอีกครั้ง (2)
ไม่ใช่แค่เจี้ยนเฉิน แม้แต่ดวงตาของซ่างกวนมู่เอ๋อก็ยังเป็นประกาย เพราะนางเองสามารถสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของกฎในขณะนั้น
ก่อนหน้านี้ เนื่องจากขาดสามพันวิถีในโลกจิ๋วหยานหวง จึงทำให้ความแข็งแกร่งของซ่างกวนมู่เอ๋อและเจี้ยนเฉินลดลง เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถใช้กฎของพวกเขาได้ ทำให้พวกเขาไม่อาจใช้ทักษะได้
แต่ตอนนี้พวกเขาสัมผัสได้ถึงพลังของกฎอีกครั้ง มันจึงทำให้พวกเขามีความกระตือรือร้นในทันที
“ข้าเข้าใจกฎแห่งอวกาศถึงขั้นบรรพกาลขั้นสวรรค์ที่ 4 แล้ว ด้วยความเร็วปัจจุบันของข้า แม้แต่สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็ไม่สามารถจับข้าได้” เจี้ยนเฉินชื่นชมยินดีภายใน ในอดีต เมื่อเขาปะทะกับฉยงฉีขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ที่นี่ เขาก็ยังกังวลว่าเขาควรจะหนีไปได้อย่างไร
ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีทางที่เขาจะเร็วไปกว่าขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ด้วยการบ่มเพาะของเขาเพียงลำพัง !
แต่ตอนนี้ เมื่อเข้าถึงกฎแห่งมิติได้แล้ว เจี้ยนเฉินก็มีความมั่นใจอย่างเต็มที่ว่าจะสามารถสลัดสัตว์อสูรขั้นบรรพกาลได้อย่างง่ายดาย
สัตว์อสูรหยานหวงมีเพียงพลังดุร้ายเท่านั้น พวกมันไม่เหมือนกับผู้บ่มเพาะของโลกเซียนที่เข้าใจวิถีต่าง ๆ หรือแม้แต่ทักษะลับที่หลากหลายอย่างท่วมท้น
“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน เกิดอะไรขึ้น ? ” หลังจากนั้นไม่นานเจี้ยนเฉินก็มองไปที่โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณด้วยความประหลาดใจ เขาเข้าใจดีว่าการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของกฎนั้นเกี่ยวข้องกับโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ
“นี่คือโลกแห่งกฎที่ถูกหลอมโดยหัวหน้าพิรุณ โลกแห่งกฎเทียบเท่ากับเขตแดนอิสระ ตราบใดที่อยู่ในโลกแห่งกฎ กฎก็มีให้ใช้อย่างอิสระ แต่กฎเหล่านั้นจะหายไปอีกครั้งหากออกจากบริเวณใกล้เคียง”
เมื่อเปรียบเทียบกับความเยือกเย็นและความเย่อหยิ่งของหัวหน้าพิรุณ โมเทียนหยุนปฏิบัติต่อเจี้ยนเฉินอย่างเป็นมิตรและเป็นกันเองมากกว่า เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและอธิบายอย่างอดทนว่า “อย่างไรก็ตามโลกแห่งกฏนั้นเทียบเท่ากับวัตถุเทพระดับสูงเท่านั้น ดังนั้นกฎที่มันสามารถให้ได้นั้นถูกจำกัดอยู่ที่ขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 5 เท่านั้น เป็นผลให้ในโลกแห่งกฎ แม้แต่ปรมาจารย์ขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็สามารถใช้กฎของชั้นสวรรค์ที่ 5 ได้มากที่สุด”
“แน่นอน นี่เป็นเพียงการจำกัดความเข้าใจ มันไม่ส่งผลต่อพลังของการบ่มเพาะที่เจ้าสามารถปลดปล่อยได้”
“โลกแห่งกฎถูกใช้เป็นพิเศษในมิติแปลกใหม่โดยไม่มีกฎของโลก เช่น โลกจิ๋วหยานหวง ในโลกเซียน โลกแห่งกฏนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง มันไม่จำเป็นเลย”
ขณะที่พวกเขาพูดคุยกัน ทั้งสี่คนได้ออกเดินทางไปยังดินแดนแห่งหยินและหยาง พวกเขาไม่ได้ปกปิดตัวเองเลย เพียงแต่พุ่งไปในที่สูงราวกับกำลังโบยบินไปมา พวกเขาข้ามอาณาเขตของสัตว์อสูรหยานหวงมากมาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาข้ามดินแดน เจี้ยนเฉินเพียงโบกมืออย่างอ่อนโยน ด้วยสิ่งนี้ กฎแห่งมิติจะพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขาทำให้สมบัติสวรรค์มาอยู่ในมือของเขาทันที
หลังจากได้ใช้กฎแห่งมิติอีกครั้งแล้ว การรวบรวมสมบัติสวรรค์ระดับเทพก็กลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา
กฎแห่งมิติขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 4 ทำให้เขามั่นใจที่จะไม่กลัวสัตว์อสูรขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 อีกต่อไป
ด้วยความเร็วของเขา สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ไม่สามารถติดตามเขาทันอย่างแน่นอน
เหตุผลที่สำคัญที่สุดก็คือเขาสามารถใช้กฎแห่งมิติเพื่อรวบรวมสมบัติสวรรค์จากที่ไกลแสนไกลได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อใดก็ตามที่เขารวบรวมสมบัติสวรรค์ เสียงคำรามของสัตว์อสูรหยานหวงก็ดังขึ้นใกล้ ๆ สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้ค้นพบทันทีว่าสิ่งของที่พวกมันปกป้องถูกยึดไป พวกมันจึงรีบวิ่งไล่ตามกลิ่นด้วยความโกรธ
บ่อยครั้งโมเทียนหยุนจะโบกมืออย่างไม่เป็นทางการและฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงที่โจมตีจากระยะไกล
เช่นเดียวกัน เมื่อพวกเขากลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยาง เจี้ยนเฉินก็ได้รับสมบัติสวรรค์ระดับเทพมากกว่าร้อยชิ้น กว่าแปดในสิบส่วนเป็นระดับเทพขั้นกลาง โดยมีจำนวนน้อยมากที่เป็นขั้นต่ำและขั้นสูง
ในไม่ช้า เทือกเขาที่แผ่รัศมีด้วยปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุดก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขา เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อกลับมาที่นี่อีกครั้ง
แต่คราวนี้ พวกเขามาพร้อมกับผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังสองคน โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ
“สัตว์อสูรหยานหวงสองตัว ทั้งคู่อยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 4 เกือบจะไปถึงชั้นสวรรค์ที่ 5 ! ” เสียงของโมเทียนหยุนดังขึ้นทันทีที่พวกเขามาถึงสถานที่แห่งนี้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรหยานหวงทั้งสองตัว
หลังจากนั้นไม่นานโมเทียนหยุนก็มองไปที่หัวหน้าพิรุณ “ข้าสามารถจัดการกับพวกมันทั้งสองได้ แต่อย่างไรก็ตามเราก็ยังต้องการความช่วยเหลือจากเขา เจ้าจึงต้องพยายามให้หนักหน่อย”
“คนละตัว ! ” หัวหน้าพิรุณพยักหน้า ในเวลาต่อมา โลกแห่งกฎก็ขยายตัวขึ้นในทันใด นางจากไปอย่างเงียบ ๆ
ในช่วงเวลาที่หัวหน้าพิรุณหายตัวไป เสียงโหยหวนดังขึ้นจากภายในแอ่งน้ำที่คล้ายกับแผนภาพหยินและหยาง
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงก้องกังวานดังออกมาจากแอ่งน้ำ วิถีถักทอผ่านสิ่งรอบข้างในขณะที่กฎได้สร้างความหายนะ ทั้งเทือกเขาและแม้แต่พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
พลังที่น่าสะพรึงกลัวมากพอที่จะทำให้ทั้งเจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อสับสน
โมเทียนหยุนก็หายตัวไปเช่นกัน โดยพื้นฐานแล้ว เขาเข้าสู่ดินแดนแห่งหยินและหยางในเวลาเดียวกันกับหัวหน้าพิรุณซึ่งเกี่ยวข้องกับกิเลนหยินและกิเลนหยาง
ทันใดนั้น พลังงานและแสงสว่างก็เต็มหุบเขาขณะที่เสียงกึกก้องดังขึ้นอย่างไม่รู้จบ โลกจิ๋วหยานหวงทั้งหมดดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเพราะการต่อสู้ของพวกเขา
เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อยืนอยู่ห่าง ๆ กลัวที่จะเข้าใกล้พื้นที่นั้น การต่อสู้ข้างหน้านั้นรุนแรงเกินไปและอยู่ในระดับสูงมาก แค่พลังงานสีม่วงที่พุ่งออกมาก็เพียงพอที่จะคุกคามพวกเขา
พวกเขาได้ยินแต่เสียงคำรามอันน่าสยดสยองของกิเลน จากเสียงคำรามโกรธเกรี้ยวในตอนต้นเปลี่ยนเป็นเสียงโหยหวนในไม่ช้า สุดท้าย มันก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น
จากเสียงเพียงอย่างเดียว เจี้ยนเฉินสามารถบอกได้ว่ากิเลนทั้งสองได้รับความทุกข์ทรมานจากมือของโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณเพียงใด ก่อนหน้านี้ กิเลนเหล่านี้ทำให้เขาถึงขั้นต้องกลั้นหายใจ
การต่อสู้ที่เกิดขึ้นในเทือกเขาสิ้นสุดลงเร็วกว่าที่เจี้ยนเฉินคิดไว้ ในเวลาไม่ถึงนาที เสียงที่น่าตกใจจากหุบเขาก็หายไปจนหมด
ในขณะนี้เองที่พื้นที่รอบ ๆ เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อเปลี่ยนไป ดวงตาของพวกเขาพร่ามัว กว่าพวกเขาจะรู้ตัว พวกเขาก็ปรากฏตัวในแอ่งน้ำแล้ว
หัวหน้าพิรุณได้พาพวกเขาสองคนไปที่นั่นด้วยกฎแห่งมิติ โดยไม่ให้โอกาสพวกเขาต่อต้าน
เมื่อยืนอยู่บนพื้นแข็งในแอ่งน้ำ เจี้ยนเฉินก็กวาดสายตาไปรอบ ๆ เกือบทุกอย่างในสายตาของเขาดูยุ่งเหยิงไปหมด ถูกทำลายจนหมดสิ้น มีเพียงน้ำพุสองแห่งของปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุดเท่านั้นที่ยังคงไม่ถูกแตะต้อง
ไกลออกไป เขาเห็นศพของกิเลนทั้งสองตัว พวกมันเต็มไปด้วยบาดแผลและชุ่มไปด้วยเลือด นอนอยู่บนพื้นอย่างเงียบ ๆ
“ให้จิตวิญญาณกระบี่ฟื้นฟูโดยเร็วที่สุด” หัวหน้าพิรุณกล่าว ทันทีที่เสียงของนางหายไป นางก็ปรากฏตัวขึ้นบนภูเขาที่อยู่ไกลออกไป
นางนั่งลงบนยอดเขา ด้วยการพลิกมือ ใบชาหยั่งรู้ระดับเทพขั้นเก้าก็ปรากฏขึ้นในมือของนาง นางเริ่มชงชาแบบสบาย ๆ ซึ่งทำให้ดูเหมือนนางสบายใจขึ้นมาก