เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3155: กลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยางอีกครั้ง (1)
ตอนที่ 3155: กลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยางอีกครั้ง (1)
ภายในพริบตา สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็ถูกฆ่าตายอย่างไร้ความปรานี มันไม่สามารถโต้กลับได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น มันเสียชีวิตโดยสภาพศพนั้นดูไม่ได้ มันทรงพลังมากจนแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะใช้กำลังเต็มที่ เขาไม่สามารถทิ้งรอยขีดข่วนบนร่างกายของมันได้ แต่ตอนนี้มันถูกบดขยี้ไปแล้ว
มือข้างเดียวที่ควบแน่นจากพลังงานสามารถฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลระดับสูงได้อย่างง่ายดาย มันทำให้เจี้ยนเฉินตกตะลึงอย่างมาก
เจี้ยนเฉินเงยศีรษะขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเขาก็เห็นโมเทียนหยุนค่อย ๆ ลงมาจากด้านบนโดยยืนเอามือไพล่หลังอยู่ เขาสวมชุดสีขาว เขาค่อย ๆ ลดพลังแห่งการมีอยู่ของเขาและไม่ได้แสดงพลังแห่งการมีอยู่ที่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงจะปลดปล่อยออกมา เขาดูเหมือนคนธรรมดา
ทันทีที่เจี้ยนเฉินเห็นโมเทียนหยุน เขาก็ผ่อนคลายทันที ก่อนหน้านี้ เขากำลังกังวลว่าเขาจะสลัดสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ไปได้อย่างไร
นั่นไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป ด้วยการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของโมเทียนหยุน ไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 เขาแทบไม่ต้องกังวลเลยแม้ว่าเขาจะได้พบกับสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังเช่นเต่ามังกร
“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ! ” เจี้ยนเฉินป้องมือให้โมเทียนหยุนทันที เขาซาบซึ้งมาก
โดยพื้นฐานแล้วโมเทียนหยุนได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาที่เหมาะสม แก้ไขปัญหาบางอย่างที่ทำให้เขาลำบากใจได้ทันเวลา
แต่ในไม่ช้า ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หรี่ลงอีกครั้ง เขาสังเกตเห็นร่างที่คุ้นเคยซึ่งยืนอยู่ข้างหลังโมเทียนหยุน
หัวหน้าพิรุณ !
คราวนี้ โมเทียนหยุนไม่ได้มาที่นี่คนเดียว แต่เขามากับหัวหน้าพิรุณ
เจี้ยนเฉินป้องมือขึ้นทันทีและโค้งคำนับให้กับหัวหน้าพิรุณ แต่เขารู้สึกประหลาดใจและสับสน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอนที่โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณมาปรากฏตัวที่นี่พร้อมกัน ซึ่งทำให้เขาตระหนักว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
“อย่าบอกนะว่าเรากำลังจะออกจากโลกจิ๋วหยานหวง ? ” เจี้ยนเฉินคิด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขายังไม่เจอผลราชันย์เทพมังกร ถ้าเขาต้องจากไปแบบนี้ มันค่อนข้างยากที่เขาจะยอมรับได้
ถึงตอนนี้ ซ่างกวนมู่เอ๋อก็กลับมาเช่นกัน นางโค้งคำนับอย่างสุภาพต่อโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ
โมเทียนหยุนมองเจี้ยนเฉิน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่แน่วแน่ของเขา เขาพยักหน้าอย่างชื่นชม “เจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จริง ๆ แล้วเจ้าสามารถต่อสู้กับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ได้”
ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดอะไรทัน หยดน้ำสีเขียวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งชีวิตก็ปรากฏขึ้น ด้วยการสะบัดนิ้วของโมเทียนหยุน ของเหลวสีเขียวก็หลอมรวมเข้ากับร่างกายของเจี้ยนเฉินทันที
เจี้ยนเฉินสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตมหาศาลที่ห่อหุ้มเขาในทันที บาดแผลของเขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว เนื้อในบาดแผลของเขาบิดตัวไปมาขณะที่ส่วนที่ขาดหายไปทั้งหมดกลับคืนสู่สภาพเดิม
“ต้องรักษาตัวก่อน เมื่อเจ้าหายดีแล้ว หัวหน้าพิรุณและข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า ! ” โมเทียนหยุนกล่าว
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร เขานั่งลงตรงจุดนั้นและจดจ่ออยู่กับการรักษา
ในเวลาเพียงครึ่งวัน เจี้ยนเฉินก็ได้ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์และกลับสู่สภาวะสูงสุดของตัวเอง
หยดของเหลวสีเขียวที่โมเทียนหยุนมอบให้เขานั้นไม่ได้อ่อนแอไปกว่าดอกบัวแฝดระดับเทพขั้นกลางในด้านของการรักษา
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวคือมันไม่ครอบคลุมเท่าดอกบัวแฝด !
หลังจากฟื้นตัว เจี้ยนเฉินก็ลุกขึ้นยืนทันทีและขอบคุณโมเทียนหยุนอีกครั้ง จากนั้นเขาก็มุ่งประเด็นไปยังหัวข้อหลัก “ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าท่านอยากคุยอะไรกับข้า ? ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของโมเทียนหยุนก็ค่อนข้างหลากหลาย เขาเหลือบมองเจี้ยนเฉินอย่างลึกซึ้งและพูดช้า ๆ ว่า “เรากำลังตามหาเจ้าเพราะเราต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”
“อะไรนะ ? ท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้าหรือ ? ” เจี้ยนเฉินตกตะลึง ในความเป็นจริงเขาสงสัยว่าตัวเองหูฝาด โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณต่างแข็งแกร่งมาก คนที่อ่อนแออย่างเขาจะไปช่วยอะไรได้ ?
โมเทียนหยุนเริ่มเคร่งขรึมทันที เขาพูดอย่างจริงจังว่า “มีสัตว์อสูรหยานหวงที่ทรงพลังมหาศาล แม้ว่าหัวหน้าพิรุณและข้าจะร่วมมือกัน เราก็ไม่สามารถฆ่ามันได้ นั่นคือเหตุผลที่เรามาหาเจ้า เราหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยเราได้โดยการหลอมรวมกระบี่”
ใบหน้าของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไปทันที ความแข็งแกร่งของโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณนั้นน่ากลัวเพียงใด ? มีสัตว์อสูรหยานหวงที่พวกเขาไม่สามารถรับมือได้แม้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกัน ดังนั้นความแข็งแกร่งของมันต้องเหนือจินตนาการอย่างมาก
ท่าทางของเจี้ยนเฉินเปลี่ยนไป เขารู้ว่ากระบี่คู่นั้นทรงพลังมาก แต่ก็ยังมีขีดจำกัดไม่ว่ามันจะทรงพลังแค่ไหน
นอกจากนี้ ตอนนี้กระบี่คู่ยังอยู่ในสภาพอ่อนแอ มันจะเปรียบเทียบกับตอนที่ทั้งสองอยู่ในสภาวะสูงสุดได้อย่างไร ?
สีหน้าของซ่างกวนมู่เอ๋อที่ยืนอยู่ข้างเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เห็นได้ชัดว่านางได้ตระหนักถึงความน่ากลัวของสัตว์อสูรหยานหวงที่โมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณเพิ่งเผชิญหน้ามา
“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ข้าขอถามหน่อยว่าสัตว์อสูรหยานหวงที่พวกท่านเจอมาทรงพลังแค่ไหน ? ” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เจี้ยนเฉินตัดสินใจที่จะเข้าใจความแข็งแกร่งที่แท้จริงของสัตว์อสูรหยานหวงก่อน
“มันอยู่ระหว่างขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 8 และ 9 เมื่อหัวหน้าพิรุณ และข้าร่วมมือกัน เราสามารถสู้กับมันได้ แต่มันเป็นฟีนิกซ์ ดังนั้นจึงครอบครองพลังอมตะของฟีนิกซ์ มันฟื้นตัวเร็วมาก และความแข็งแกร่งของเรามีจำกัดที่นี่ เราจึงไม่สามารถฆ่ามันได้” โมเทียนหยุนกล่าว
“ระหว่างชั้นสวรรค์ที่ 8 และ 9…” ทันทีที่เจี้ยนเฉินได้ยินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ เขาก็รู้สึกลำบากใจ เขารู้สึกไร้เรี่ยวแรงภายใน
นั่นเป็นเพราะพลังปัจจุบันของกระบี่คู่ มันอาจไม่สามารถแม้แต่จะฆ่าขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 8 ได้ แม้ว่าจะหลอมรวมกันแล้วก็ตาม
กระบี่คู่เคยสังหารจอมปราชญ์สูงสุดมาก่อน แต่นั่นเป็นตอนที่พวกมันอยู่ในสภาพสูงสุดและมีวัตถุเทพขั้นสูงสุดเป็นร่างของพวกมัน
ในสภาพสูงสุด กระบี่คู่เป็นวัตถุเทพราชันย์แม้จะไม่มีการหลอมรวม
แต่ตอนนี้ พวกเขาเป็นเพียงวิญญาณที่อ่อนแอสองดวงที่ยังไม่ฟื้นกำลัง !
“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ข้าอาจไม่สามารถทำเช่นนั้นได้” เจี้ยนเฉินรู้สึกขมขื่นอยู่ข้างใน อย่างมากที่สุดเขาก็เป็นได้แค่ขั้นบรรพกาล แต่ตอนนี้เขาควรจะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุด มันไม่สมเหตุสมผลจนเกินไป
จิตวิญญาณกระบี่ยังไม่ฟื้นตัวมากถึงขั้นนั้น
ในขณะนี้ จิตวิญญาณกระบี่ก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวของเจี้ยนเฉิน ปรากฏตัวต่อหน้าโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณในฐานะชายหนุ่มและหญิงสาว
“ฉิงโซวและสถานะปัจจุบันของข้า แม้แต่การหลอมรวมกระบี่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะฆ่าสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 8 เลย นับประสาอะไรกับนกฟีนิกซ์ที่มีพลังอมตะ” จือหยิงจ้องตรงไปที่โมเทียนหยุน เขาหยุดก่อนจะพูดต่อว่า “อย่างไรก็ตาม หากเราสามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งได้ส่วนหนึ่ง มันก็คุ้มค่าที่จะลอง”
ดวงตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกาย “ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน หัวหน้าพิรุณ ข้าบังเอิญเพิ่งรู้จักสถานที่ที่มีปรานหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุดที่จือหยิงและฉิงโซวต้องการ อย่างไรก็ตาม มันถูกปกป้องโดยสัตว์อสูรหยานหวงที่มีพลังมหาศาลสองตัวซึ่งยากเกินกว่าที่เราจะรับมือได้”
“นำทางไป ! ” หัวหน้าพิรุณกล่าวทันที ระลอกคลื่นประหลาดกระจายออกจากร่างกายของนาง มันกำลังก่อตัวบางอย่างที่คล้ายกับเขตแดนที่ห่อหุ้มพื้นที่หนึ่งไว้
เจี้ยนเฉินเบิกตากว้างทันที ใบหน้าของเขาแข็งทื่อเหมือนต้องมนต์สะกด เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ในขณะนั้นเอง เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังของกฎอีกครั้งในทันใด
ทันใดนั้น เขาก็สามารถใช้กฎแห่งกระบี่และกฎแห่งอวกาศได้อีกครั้ง