เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3154: กิเลนหยินหยาง
ตอนที่ 3154: กิเลนหยินหยาง
มันทำให้เจี้ยนเฉินตระหนักว่ามีสัตว์อสูรหยานหวงที่น่ากลัวอย่างยิ่งที่ปกป้องดินแดนแห่งหยินและหยาง
เป็นเพราะพวกเขาจึงไม่มีสัตว์อสูรหยานหวงกล้าที่จะเหยียบเข้ามาในพื้นที่ราบนี้
“นายท่าน เราสามารถสัมผัสได้ถึงปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุด ! ” ร่างของจือหยิงและฉิงโซวปรากฏขึ้นเหนือหัวของเจี้ยนเฉิน จ้องมองตรงไปที่เทือกเขา พวกเขาตื่นเต้นมาก
“ช่างเป็นปราณหยินที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ปราณหยินขั้นสูงที่บริสุทธิ์นั้นหายากมาก” ฉิงโซวพึมพำ นางปรารถนามันอย่างมากขณะที่ดวงตาของนางร้อนรุ่ม
เจี้ยนเฉินสามารถสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงการตอบสนองของจิตวิญญาณกระบี่ เขากระพริบตาและกล่าวว่า “จือหยิง ฉิงโซว ดินแดนแห่งหยินและหยางนี้จะช่วยพวกเจ้าได้มากหรือไม่ ? ”
“นายท่าน หากเราดูดซับพลังปราณหยินสูงสุดและปราณหยางสูงสุดในดินแดนแห่งหยินและหยาง ความแข็งแกร่งของเราจะฟื้นตัวอย่างมากในระยะเวลาอันสั้น” จือหยิงกล่าว โดยไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นของเขาได้
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฉิงโซวและพลังของเขาได้ฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ช้ามากเกินไป
อย่างไรก็ตาม หากพวกเขาดูดซับปราณหยินและปราณหยางที่นี่ สถานการณ์จะแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
ในไม่ช้าจือหยิงก็สงบลง เขาขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “สัตว์อสูรหยานหวงที่ทรงพลังอย่างยิ่งปกป้องดินแดนแห่งหยินและหยางอยู่ข้างหน้า เราคงไม่มีโอกาส”
“ขอข้าดูก่อน ! ”
เจี้ยนเฉินให้ซ่างกวนมู่เอ๋อรออยู่ที่ซึ่งพวกเขาอยู่ ก่อนที่จะลบพลังแห่งการมีอยู่ทั้งหมดของเขาและเคลื่อนผ่านที่ราบที่สงบนิ่งซึ่งคล้ายกับเขตมรณะอย่างเงียบ ๆ เขากำลังเข้าใกล้เทือกเขา
โดยพื้นฐานแล้ว เขาเลือกที่จะเดินบนพื้นดิน ยิ่งเข้าใกล้เขาก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเมื่อเขาถูกเปิดเผยต่อหน้าสัตว์อสูรหยานหวงที่ทรงพลังเช่นนี้ เขาจะต้องพบกับความหายนะอย่างแน่นอน
แม้ว่าร่างบรรพกาลจะไปถึงขั้นที่ 16 แล้ว มันก็ไม่แตกต่างกัน
จากพลังแห่งการมีอยู่ของพวกมัน เขารู้ว่าสัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้มีพลังมากกว่าเต่ามังกรมาก
อย่างมากที่สุดเต่ามังกรก็เป็นเพียงขั้นอัครสูงสุดช่วงต้น ในขณะที่สัตว์อสูรหยานหวงที่ปกป้องเทือกเขานั้นเป็นขั้นอัครสูงสุดช่วงกลางเป็นอย่างน้อย !
หากต้องเผชิญหน้ากับขั้นอัครสูงสุดช่วงกลาง เจี้ยนเฉินไม่มีความสามารถในการหลบหนีไปไหนเลยในโลกจิ๋วหยานหวง
เจี้ยนเฉินข้ามภูเขาสองสามแห่งอย่างระมัดระวังก่อนที่จะมาถึงภูมิภาคกลางของดินแดนหยินและหยาง
นั่นคือขอบเขตระหว่างส่วนหยินและส่วนหยางของเทือกเขานี้ !
เบื้องหน้าเขาเป็นแอ่งน้ำที่ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งหมด. แอ่งน้ำดูเหมือนแผนภาพหยินและหยางขนาดมหึมา. สีดำและสีขาวหลอมรวมกัน ทั้งสองต่างมีดวงตาในสีตรงข้าม
ดวงตาเหล่านี้เปรียบเสมือนบ่อน้ำลึกสองแห่ง พลังปราณหยินขั้นสูงและพลังปราณหยางขั้นสูงอันเข้มข้นพุ่งออกมาจากทั้งสอง
ข้าง ๆ ดวงตาสีดำและขาวมีสัตว์อสูรหยานหวงอย่างละตัว สีของพวกมันแตกต่างอย่างมากจากสัตว์อสูรหยานหวงตัวอื่น
สัตว์อสูรหยานหวงที่เติบโตในโลกจิ๋วหยานหวงนั้นมีสีเหลืองเป็นหลัก ซึ่งเข้ากับสีของโลกนี้
อย่างไรก็ตาม สัตว์อสูรหยานหวงสองตัวที่อยู่ข้างหน้าเขา ตัวหนึ่งสีดำและอีกตัวสีขาว พวกมันโดดเด่นมาก
ปัจจุบัน ทั้งสองต่างนอนหมอบอยู่ข้างบ่อน้ำและหลับใหลไป ทำให้เกิดเสียงกรนดังก้อง ปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุดที่พุ่งออกมาจากดวงตาถูกพวกมันดูดซับเป็นหลัก มีเพียงส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่รอดออกไป
เจี้ยนเฉินศึกษาสัตว์อสูรหยานหวงสองตัวข้างหน้าเขา เขาค้นพบว่าทั้งสองตัวเหมือนกันทุกประการ และมีความคล้ายคลึงอย่างมากกับกิเลน
ในแอ่งน้ำที่ล้อมรอบด้วยภูเขา ไม่มีอะไรอื่นนอกจากดวงตาทั้งสองข้างที่ปล่อยปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุด
เจี้ยนเฉินซ่อนตัวอย่างระมัดระวังบนยอดเขาที่อยู่ห่างไกล เขาเกือบจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของภูเขา เขากำลังกลั้นหายใจไว้
พลังแห่งการมีอยู่ที่กิเลนทั้งสองส่งออกมานั้นยิ่งใหญ่มากจนทำให้เขาสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บไหลผ่านกระดูกสันหลังของเขา
เขาแอบรู้สึกดีใจที่สัตว์อสูรหยานหวงเหล่านี้ไม่มีสติปัญญาหรือวิญญาณดั้งเดิม มิฉะนั้น หากพวกมันเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นอัครสูงสุดที่มีความแข็งแกร่งใกล้เคียงกัน เขาคงถูกค้นพบไปนานแล้ว
เจี้ยนเฉินสังเกตอย่างอย่างระมัดระวังก่อนที่จะถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ
หลังจากนั้นเขาก็ออกจากเทือกเขาและกลับมาพบกับซ่างกวนมู่เอ๋อ
“ไม่ได้มีแค่ตัวเดียว พวกมันมีกัน 2 ตัว สัตว์อสูรหยานหวงทั้งสองตัวมีพลังมหาศาล ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เราจะจัดการพวกมัน” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม กิเลนทั้งสองไม่ใช่เต่ามังกร เต่ามังกรมีลักษณะเฉพาะของมังกร ซึ่งเขาสามารถล่อลวงมันโดยใช้ยามอมเมามังกรได้
อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินก็คิดไม่ออกจริง ๆ เกี่ยวกับกิเลนเหล่านี้
“มีทางเลือกเดียวที่อยู่ข้างหน้า ถ้าข้าต้องการปราณหยินขั้นสูงสุดและปราณหยางขั้นสูงสุดซึ่งก็คือการหาตัวผู้อาวุโสโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณ” เจี้ยนเฉินถอนหายใจเบา ๆ แม้ว่าจือหยิงและฉิงโซวจะติดตามเขาตลอดเวลา แต่เขาพบว่ามีเพียงไม่กี่อย่างที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขาโดยเฉพาะ
ในที่สุด ตอนนี้เขาได้พบกับโอกาสที่จิตวิญญาณกระบี่จะฟื้นฟูพลังอันมหาศาลของพวกมัน เห็นได้ชัดว่าเขาจะไม่ปล่อยผ่านมันไป
หากเขาปล่อยให้โอกาสดี ๆ เช่นนี้หลุดมือไป มันคงจะลำบากที่จะเจออีกครั้งในอนาคต
“ไปกันเถอะ มูเอ๋อ ไปค้นหาผลราชันย์เทพมังกรกันต่อ เมื่อเราเจอผู้อาวุโสโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณอีกครั้ง ข้าจะยอมหน้าด้านและเอ่ยปากขอร้องพวกเขาโดยตรง”
เจี้ยนเฉินทำได้เพียงละทิ้งดินแดนหยินหยางจากจิตใจของเขาชั่วคราว เขาเคลื่อนที่ต่อไปในส่วนลึกกับซ่างกวนมู่เอ๋อ ค้นหาผลราชันย์เทพมังกรในขณะที่รวบรวมสมบัติสวรรค์ชนิดอื่น ๆ ไปด้วยระหว่างทาง
อย่างไรก็ตาม สมบัติสวรรค์ขั้นเทพในโลกภายในนั้นไม่ได้มากมายเท่ากับสมบัติทั่วไปที่มีอยู่ในโลกภายนอก ผลก็คือ, แม้ว่าจะมีการเก็บเกี่ยวค่อนข้างมาก แต่สมบัติสวรรค์ขั้นเทพที่พวกเขารวบรวมมาได้นั้นไม่ได้มีมากมายเท่ากับสมบัติสวรรค์ทั่วไปจากโลกภายนอก
ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจี้ยนเฉินก็ยังคงรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เขาเชื่อว่านี่เป็นการเก็บเกี่ยวที่ดี เนื่องจากสมบัติสวรรค์ที่มีคุณภาพสูงกว่านั้นมีมูลค่าที่น่าตกใจยิ่งกว่า พวกมันยังมีค่ามากกว่านั้นมาก
ในชั่วพริบตา,เวลาก็ผ่านไปถึงสองสามเดือน นับตั้งแต่ที่เจี้ยนเฉินค้นพบดินแดนแห่งหยินหยาง
ในขณะนั้นเสียงอึกทึกก็ปะทุขึ้นจากเทือกเขา คลื่นกระแทกของพลังงานอันทรงพลังพุ่งผ่านต้นไม้และภูเขา, ทำลายพวกมันทีละต้น
เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยเลือด เขาพัวพันกับการต่อสู้ที่ดุเดือดกับสัตว์อสูรหยานหวงที่คล้ายกับฉยงฉี
สัตว์อสูรหยานหวงที่มีรูปร่างเหมือนฉยงฉีมีความแข็งแกร่งในระดับขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 !
เจี้ยนเฉินสูญเสียความได้เปรียบโดยสิ้นเชิง ไม่ เขาไม่ได้แค่เสียความเหนือกว่า โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่สามารถโต้กลับได้เลย !
ฉยงฉีมีพลังมากเกินไป ไกลเกินกว่าที่เจี้ยนเฉินจะรับมือได้ในตอนนี้ ขณะที่พวกเขาต่อสู้ ฉยงฉีไม่ได้รับบาดเจ็บหรือมีร่องรอยขีดข่วนเลย ในขณะที่ร่างกายของเจี้ยนเฉินท่วมไปด้วยเลือด เขาได้รับบาดเจ็บอย่างที่ไม่สามารถจินตนาการได้ ไม่เพียงแต่อวัยวะของเขาจะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ แต่กระดูกหลายส่วนยังหักหลายท่อนอีกด้วย
เขาพึ่งพาร่างบรรพกาลอย่างสุดกำลังในการหลอกล่อฉยงฉี !
ส่วนซ่างกวนมู่เอ๋อที่อยู่อีกที่ก็กังวลเช่นกัน นางหยิบผลไม้ขั้นเทพระดับสูง 9 ผลที่เติบโตบนต้นไม้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้และวิ่งออกไปในระยะไกลโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
“หนีออกมา เจี้ยนเฉิน ! ”
“เจ้าไปก่อน มู่เอ๋อ ! เราจะไปพบกันข้างหน้าที่ดินแดนแห่งหยินและหยาง ข้าจะทนอีกหน่อย ! ” เจี้ยนเฉินคำรามออกมาโดยใช้กำลังทั้งหมดของเขาเพื่อไม่ให้ฉยงฉีขยับไปไหน.
ฉยงฉีเป็นขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 มันเคลื่อนที่เร็วมาก เขาต้องก่อกวนให้มันยุ่งอยู่พักหนึ่ง มิฉะนั้น มันจะตามทันซ่างกวนมู่เอ๋ออย่างรวดเร็ว
แต่ในขณะนั้น จู่ ๆ ก็มีพลุ่งพล่านปรากฏขึ้น มือขนาดมหึมาควบแน่นจากพลังงานตกลงมาจากเบื้องบนโดยทันที มันมาพร้อมกับแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้เจี้ยนเฉินหนาวสั่น มันกระแทกฉยงฉีลงไปบนพื้นทันที
ตูม !
ด้วยเสียงก้องกังวานรุนแรง พื้นดินทั้งหมดสั่นสะเทือน หลุมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเจี้ยนเฉิน ฉยงฉีที่ทำให้เขาต้องดึงพลังทั้งหมดออกมาใช้ก่อกวนมันถูกบดขยี้เป็นเนื้อสับทันที