เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3152:ไม่ถอย
ตอนที่ 3152:ไม่ถอย
ภายใต้การปะทะกันอย่างรุนแรง ร่างขนาดมหึมาของงูเหลือมก็ลอยขึ้นไปในอากาศ มันหายวับไปในเมฆหมอกสีเหลืองขุ่นในทันที ของเหลวคล้ายเลือดพุ่งออกจากปากของมัน
ร่างหนึ่งยืนอยู่อย่างมั่นคงบนโขดหินที่งูหลามเคยขดอยู่
เขาคือเจี้ยนเฉิน !
เจี้ยนเฉินยืนมองดูท้องฟ้าไพล่แขนไว้ข้างหลัง เขาจ้องมองไปในทิศทางที่งูหลามหายตัวไปและส่ายหัวพร้อมบ่นว่า “เมื่อก่อน ข้าค่อนข้างไร้พลังต่อหน้าคู่ต่อสู้ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 2”
ด้วยการก้าวกระโดด เจี้ยนเฉินก็มาถึงข้างหน้าผลไม้สีแดงเพลิงและเก็บมันไว้ ก่อนที่จะจากไปอย่างสบายใจ
หลังจากที่เขาจากไป เมฆก็ลอยขึ้น ร่างมหึมาตกลงมาจากฟากฟ้า ร่อนลงสู่พื้นอย่างแรง มันทำให้พื้นทั้งหมดสั่นสะเทือนสองสามครั้งจากการกระแทก
นั่นคืองูหลามที่ครอบครองพื้นที่นี้ แต่สถานะปัจจุบันค่อนข้างน่าสยดสยอง มันนอนอยู่บนพื้นโดยไม่ลุกขึ้นชั่วขณะ ราวกับว่ามันเกือบจะตาย
ในระยะไกล ภายในป่า เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อได้กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
ซ่างกวนมู่เอ๋อได้เห็นการปะทะกันระหว่างเจี้ยนเฉินและงูเหลือมก่อนหน้านี้ นางกระพริบดวงตาที่มีเสน่ห์ซึ่งพยายามซ่อนความตกใจเอาไว้ “ดูเหมือนเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นมาก”
เจี้ยนเฉินพยักหน้า “หลังจากทำการทดลองไปเรื่อย ๆ ในช่วงเวลานี้ ข้าได้ยืนยันโดยพื้นฐานแล้วว่าข้ามีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 3 เห็นได้ชัดแล้วว่าสัตว์อสูรหยานหวงหวงที่อยู่ต่ำกว่าชั้นสวรรค์ที่ 3 ไม่สามารถทำร้ายข้าได้”
หลังจากหยุดชั่วคราว เจี้ยนเฉินก็กล่าวต่อว่า “ครั้งก่อนเรารีบร้อนเกินไป ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถรวบรวมของเหลววิญญาณหยานหวงได้เพียงพอ เราต้องไปทะเลสาบอีกครั้ง”
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อจึงเดินทางต่อไปยังทะเลสาบที่เต่ามังกรเคยครอบครอง เขาสามารถเคลื่อนผ่านส่วนลึกของโลกภายในอย่างมีอิสระมากขึ้นในตอนนี้ แม้ว่าเขาจะยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะยืนหยัดอยู่ท่ามกลางขั้นบรรพกาลที่แข็งแกร่งได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องหนีไปทุกที่เมื่อกลุ่มสัตว์อสูรหยานหวงชั้นสวรรค์ที่ 4 และ 5 ไล่ตามเขาเหมือนเมื่อก่อน
เป็นผลให้เจี้ยนเฉินไม่ได้ปิดบังตัวเองอย่างระมัดระวังระหว่างทางกลับไปที่ทะเลสาบอีกต่อไป เขาเดินทางเป็นเส้นตรง
ไม่นานนัก การต่อสู้ครั้งใหญ่อีกครั้งก็ปะทุขึ้นในป่า เจี้ยนเฉินต้องต่อสู้กับอสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 4
เจี้ยนเฉินเปล่งประกายด้วยพลังบรรพกาล ในขณะที่เขาปะทุด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัวจากร่างกายของเขา เขาปล่อยหมัดออกไปด้วยน้ำหนักมหาศาล เปล่งประกายด้วยพลัง เสียงระเบิดอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เขาชนกับหมียักษ์ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 4 โดยใช้กำลังเพียงลำพัง เข้าพุ่งเข้าใส่มันรูปแบบที่รุนแรงที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
เสื้อผ้าของเจี้ยนเฉินขาดรุ่งริ่ง และเขาก็ท่วมไปด้วยเลือด การโจมตีแต่ละครั้งจากหมียักษ์เพิ่มบาดแผลให้กับร่างกายของเขา
อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินก็ไม่ได้หลบเลี่ยง การโจมตีของเขาทำให้หมียักษ์มีบาดแผลที่รุนแรง เขาต่อสู้กับหมีด้วยความอดทน เขายอมแลกบาดแผลกับมัน
ภายใต้การควบคุมโดยเจตนาของเจี้ยนเฉิน สนามรบของพวกเขาค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปในระยะไกล
เฉพาะเมื่อเจี้ยนเฉินล่อหมีให้อยู่ไกลออกไปเท่านั้น ซ่างกวนมู่เอ๋อจึงปรากฏตัวอย่างสงบ และมาถึงข้างหน้าสมบัติสวรรค์ที่หมียักษ์คุ้มกัน
มันเป็นต้นชาต้นชาหยั่งรู้ระดับเทพขั้นที่หก ซึ่งเกือบจะมีคุณภาพสูง
ซ่างกวนมู่เอ๋อที่ยืนอยู่ข้างต้นชาหยั่งรู้เริ่มเก็บใบทันที
เสียงคำราม !
ในระยะไกล หมียักษ์ที่ต่อสู้กับเจี้ยนเฉินดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าสมบัติที่มันปกป้องนั้นกำลังถูกละเมิด มันส่งเสียงคำรามโกรธเคืองขึ้นไปบนท้องฟ้าและละทิ้งเจี้ยนเฉินไปโดยไม่ลังเลเลย มันรีบวิ่งกลับไปยังต้นชาหยั่งรู้อย่างหมดท่า
ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินขดเป็นรอยยิ้มเยาะ พลังบรรพกาลพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาในขณะที่พลังที่อยู่ในขั้นที่ 16 ปะทุขึ้นมาเต็มกำลัง ทำลายพื้นที่ตรงนั้น ด้วยแสงวูบวาบ เขาขวางทางหมียักษ์และชกตรงที่หัวของมันโดยไม่ลังเลเลย
หมัดพุ่งไปในอากาศ กระทบกับพลังงานของโลกและสร้างคลื่นเสียงที่คล้ายกับฟ้าร้อง มันมีพลังที่เหนือจินตนาการเมื่อมันตกลงสู่หัวของหมีอย่างไร้ความปราณี
พื้นดินสั่นสะเทือนหลายครั้ง หัวของหมีที่ยาว 3 เมตรนั้นจมลึกลงไปด้วยหมัดของเจี้ยนเฉิน ศีรษะทั้งหมดจมลงในร่างของมัน
หมีร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด มันเริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรงด้วยร่างกายที่ใหญ่โตของมัน เปล่งพลังอันยิ่งใหญ่ออกมา
ปัง ปัง ปัง
เจี้ยนเฉินไม่หยุดการโจมตี เขายกกำปั้นขึ้น พลังของร่างกายของเขาปะทุขึ้นเต็มที่ เขาปล่อยหมัดไปห้าหรือหกครั้งในลมหายใจเดียวด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว,จนทำให้บริเวณโดยรอบเกิดเสียงตุ้บ ๆ
รอยผ่ายาว 1 เมตรก็เปิดออกที่หัวหมียักษ์ทันที กะโหลกศีรษะของมันแตก และหัวของมันก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน
ถึงตอนนี้ มันก็ดึงหัวออกมาได้อีกครั้ง มันคำรามออกไปอย่างเกรี้ยวกราดและกระแทกอุ้งเท้าขนาดใหญ่ใส่เจี้ยนเฉินด้วยพลังมหาศาล
เจี้ยนเฉินคำรามและเดินโซเซไปข้างหลัง เลือดของเขาพุ่งออกมาขณะที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดง
อย่างไรก็ตาม เขาสามารถกลั้นเลือดที่ไหลผ่านร่างกายของเขาได้อย่างรวดเร็ว เขายังคงโจมตีต่อไปเพื่อให้หมียักษ์ยุ่ง
“ไปกันเถอะ เจี้ยนเฉิน ! ”
ในขณะนี้ ซ่างกวนมู่เอ๋อตะโกนออกไปไกล นางได้รวบรวมใบชาหยั่งรู้ทั้งหมดแล้ว นางพุ่งออกไปในระยะไกลอย่างรวดเร็ว หายวับไปในพริบตา
เมื่อมองไปที่ต้นชาหยั่งรู้ที่ใบโกร๋น เจี้ยนเฉินจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ ขณะที่เขาติดอยู่ในการต่อสู้กับหมี เขาไม่ได้หันหลังกลับทันที แต่เขายังคงทำให้หมียุ่งอยู่ตลอด เขาเพียงดึงพลังกลับมาอย่างกะทันหันเมื่อซ่างกวนมู่เอ๋อเดินทางออกไปในระยะหนึ่ง พลังบรรพกาลพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาในขณะที่เขารีบออกไป
หมียักษ์ส่งเสียงคำรามโกรธจัดหลายครั้ง มันเคลื่อนตัวออกไปในทิศทางที่ซ่างกวนมู่เอ๋อหนีไปในทันที ยกเว้นว่ามันเดินไปได้เพียงก้าวสองก้าวก่อนที่ร่างที่เงอะงะของมันจะพุ่งเข้าหาก้อนหินยักษ์ มันเดินโซเซไปรอบ ๆ ในที่เดียวกันราวกับว่ามันสับสนเล็กน้อย
ระหว่างการต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน ส่วนที่ถูกโจมตีมากที่สุดคือหัวของมัน กะโหลกของมันแตกออก มันเห็นดาวระยิบระยับแล้วก็มึนงงไปหมด
ถึงตอนนี้ เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อได้เดินทางไปไกลแล้ว เจี้ยนเฉินได้ประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองอย่างแม่นยำยิ่งขึ้นจากการต่อสู้ครั้งนี้
“ข้าสามารถเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 4 ได้ แต่ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการฆ่าพวกมัน สัตว์อสูรหยานหวงชั้นสวรรค์ที่ 4 ก็มีความสามารถในการทำร้ายข้า แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่พวกมันจะฆ่าข้า”
“ถ้าข้าทำอย่างนั้น ข้าจะมีกำลังที่จะเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ แม้ว่าข้าจะเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 5 ผ่านความแข็งแกร่งและการฟื้นตัวของร่างบรรพกาล”
“ข้าน่าจะสามารถหยุดสัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 6 ได้ในไม่ช้า…”
เจี้ยนเฉินเข้าใจความแข็งแกร่งของตัวเองเกือบจะทั้งหมดในตอนนี้
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความแข็งแกร่งที่เขาสามารถปลดปล่อยในโลกจิ๋วหยานหวง ถ้าเขาอยู่ในโลกเซียน เขามีความมั่นใจมากพอที่จะฆ่าขั้นบรรพกาลช่วงปลายได้อย่างง่ายดาย ถ้าเขาใช้ไพ่ตายทั้งหมดยกเว้นกระบี่คู่