เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3151: ทางข้างหน้าที่พร่ามัว
ตอนที่ 3151: ทางข้างหน้าที่พร่ามัว
เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเองว่า “ร่างบรรพกาลขั้นที่ 16 ควรเทียบเท่ากับขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 3 ถ้าข้าอนุมานจากสิ่งนั้น ขั้นที่ 17 ควรเป็นชั้นสวรรค์ที่ 6, และขั้นที่ 18 ควรเป็นชั้นสวรรค์ที่ 9 ! ”
“ตามที่จิตวิญญาณกระบี่บอก ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 เป็นขีดจำกัดของร่างบรรพกาล เนื่องจากไม่มีใครสามารถเอาชนะขั้นที่ 18 ได้ตาามความทรงจำของจิตวิญญาณกระบี่”
“หลังจากขั้นที่ 18 คือร่างที่สมบูรณ์ที่สุดของร่างบรรพกาล ในขณะที่ร่างที่สมบูรณ์ที่สุด เป็นเพียงตำนานที่คลุมเครือมาจนถึงทุกวันนี้ มันมีอยู่จริงแค่ในเป็นจินตนาการเป็นแนวคิด”
เขามาถึงขั้นที่ 16 แล้ว เมื่อยืนอยู่ในจุดสูงเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขามีความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับร่างบรรพกาล แม้ว่าเขาจะยังไม่ถึงขั้นที่ 18 แต่เขาก็มีความรู้สึกผ่านความเข้าใจและความคุ้นเคยของเขาเกี่ยวกับร่างบรรพกาล
เขารู้สึกว่าร่างบรรพกาลขั้นที่ 18 ไม่ใช่จุดสิ้นสุด ยกเว้นเส้นทางหลังจากนั้นดูเหมือนจะมีบางสิ่งขวางกั้น
หรือบางทีเขาจำเป็นต้องบรรลุเงื่อนไขที่เข้มงวดบางอย่างถ้าเขาต้องการเดินต่อไปในเส้นทางนั้น
“วิถีของโลกนี้ป้องกันไม่ให้ร่างบรรพกาลตัดผ่านได้หรือ ? ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะนึกถึงภูเขาวิญญาณนักรบ
เชื้อสายนักรบวิญญาณไม่สามารถเข้าถึงขั้นอัครสูงสุดได้ สมาชิกในอดีตของเชื้อสายนักรบวิญญาณล้วนติดอยู่ที่ขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9 ในแง่ของความเข้าใจและการบ่มเพาะ
หลังจากนั้น เมื่อเชื้อสายนักรบวิญญาณรวบรวมผู้สืบทอด 9 คน พวกเขาสร้างช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ เจี้ยนเฉินไม่รู้ว่าผู้สืบทอดทั้งเก้าของเชื้อสายนักรบวิญญาณนั้นแข็งแกร่งเพียงใดในช่วงเวลานี้
อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าผู้สืบทอด 9 คนมีพลังมากพอที่จะต่อสู้กับจอมปราชญ์สูงสุดเมื่อพวกเขารวมตัวกัน
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผู้สืบทอดเชื้อสายนักรบวิญญาณทั้งเก้าดูเหมือนจะหลุดพ้นจากพันธนาการ การบ่มเพาะของพวกเขาไม่ได้ถูกผูกมัดด้วยความเข้าใจอีกต่อไป ทำให้พวกเขาไปถึงขั้นอัครสูงสุดทั้ง ๆ ที่ยังเป็นขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 9
อย่างไรก็ตาม ในยุคที่ห่างไกลออกไปอีก ในช่วงยุคที่หอคอยธาตุแสงถูกสร้างขึ้น เชื้อสายนักรบวิญญาณก็มีจอมปราชญ์สูงสุด
เจ้าของโถงเซียนธาตุแสงเป็นจอมปราชญ์สูงสุด ขณะเดียวกันเขายังเป็นผู้สืบทอดเชื้อสายนักรบวิญญาณ !
“เรื่องที่ว่าเชื้อสายนักรบวิญญาณไม่สามารถเข้าถึงขั้นอัครสูงสุดได้นั้นไม่ใช่เรื่องจริง บางอย่างเร้นลับต้องเกิดขึ้นในช่วงยุคหลังจากเจ้านายของหอคอยธาตุแสง ซึ่งเป็นสาเหตุที่ผู้สืบทอดเชื้อสายนักรบวิญญาณในยุคหลังจากนั้นไม่สามารถตัดผ่านได้”
“และพี่ใหญ่หุนเจิ้งเคยกล่าวไว้ว่าจอมปราชญ์สูงสุดเส้นทางโบราณได้ศึกษาความลับเกี่ยวกับการป้องกันไม่ให้เชื้อสายนักรบวิญญาณตัดผ่าน ในท้ายที่สุด เขาก็บอกว่าพวกเขาถูกวิถีกีดขวาง”
“เชื้อสายนักรบวิญญาณไม่สามารถเข้าถึงขั้นอัครสูงสุดได้ ร่างบรรพกาลก็ไม่สามารถเข้าถึงขั้นอัครสูงสุดได้เช่นกัน ร่างบรรพกาลอาจถูกวิถีขัดขวางด้วยหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินจมลึกลงไปในความคิดลึก
ในอดีต ร่างบรรพกาลขั้นที่ 18 ยังห่างไกลจากเขาเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดมากเกินไปเกี่ยวกับประเด็นเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาเข้าใกล้ขั้นที่ 18 มากขึ้นเรื่อย ๆ ข้อจำกัดของร่างบรรพกาลจึงค่อย ๆ เริ่มส่งผลกระทบต่อเขา
แต่หลังจากการไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง เจี้ยนเฉินก็ไม่มีความคิดใด ๆ เลย ดังนั้นเขาจึงเพียงแค่ส่ายหัวและพักความคิดเหล่านี้ไว้ก่อน เขาละทิ้งความคิดแบบสุ่มเหล่านี้ทั้งหมดและกินสมบัติสวรรค์ระดับเทพที่เหลืออยู่ต่อไป
ร่างบรรพกาลเพิ่งตัดผ่าน หลังจากถูกบีบอัด พลังบรรพกาลในจุดตันเถียนของเขาก็อยู่ในสภาพที่ว่างเปล่าเขาต้องเติมพลังทันที
การต่อสู้ในอนาคตจะยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก การจัดการกับพวกมันโดยปราศจากพลังบรรพกาลจะเป็นเรื่องที่ลำบากมาก !
“อืม ? สมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นต่ำโดยพื้นฐานแล้วไร้ประโยชน์สำหรับข้า ? ” อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนเฉินกลืนกินสมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นต่ำ เขาก็ตกตะลึงในทันที
เขาค้นพบว่าพลังงานที่สมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นต่ำมอบให้เขานั้นไม่มีนัยสำคัญ มันน้อยมากจนแทบไม่มีอะไร
“ดูเหมือนว่ามีเพียงสมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นกลางเท่านั้นที่จะช่วยข้าในตอนนี้ แม้แต่สมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นกลางก็ยังเพิ่มการบ่มเพาะของข้าในจำนวนที่จำกัดมากในตอนนี้ เฮ้อ มันยากขึ้นเรื่อย ๆ ที่จะเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างบรรพกาล” เจี้ยนเฉินค่อนข้างกังวล เขาถอนหายใจเบา ๆ เขาสามารถจินตนาการได้ว่าพลังงานที่จำเป็นในการไปถึงร่างบรรพกาลขั้นที่ 17 จะยิ่งใหญ่มาก แม้ว่าเขาจะใช้ทรัพยากรทั้งหมดจากองค์กรที่ร่ำรวยและสูงสุดเช่นเผ่ากระเรียนสวรรค์ก็อาจไม่เพียงพอ
พลังงานที่จำเป็นต้องใช้ในการไปถึงขั้นที่ 17 นั้นมากกว่าปริมาณที่จำเป็นในการตัดผ่านจากขั้นที่ 15 เป็นขั้นที่ 16 อย่างน้อยสิบเท่า บางทีมันอาจจะมากกว่านั้นหลายสิบเท่าด้วยซ้ำ !
นั่นเป็นเพราะเขาบ่มเพาะพลังบรรพกาล แม้ว่ามันจะเป็นเพียงพลังบรรพกาลปลอม การทำให้พลังงานปกติบริสุทธิ์ถึงระดับดังกล่าวเห็นได้ชัดว่าต้องใช้ปริมาณที่น่าสะพรึงกลัวเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในเชิงคุณภาพ
ยิ่งกว่านั้น เมื่อใดก็ตามที่เขาตัดผ่าน มันไม่ใช่แค่ความก้าวหน้าทางด้านการบ่มเพาะเท่านั้น มันทำให้ร่างกายของเขาสงบลงในเวลาเดียวกัน
เขาต้องใช้พลังบรรพกาลจำนวนมหาศาลเพื่อทำให้ร่างกายของเขาสงบลงในการตัดผ่านแต่ละครั้ง
โดยพื้นฐานแล้วมันชัดเจนมากว่าเขาต้องการพลังงานมากแค่ไหน
และนั่นก็เพิ่งไปถึงขั้นที่ 17 เมื่อมันมาถึงขั้นที่ 18 นั่นช่างเกินจินตนาการของเขา
ในไม่ช้า สมบัติสวรรค์ทั้งหมดที่สามารถเสริมสร้างการบ่มเพาะของเขาก็หมดลง โดยมอบพลังบรรพกาลเพียงไม่กี่เส้นให้กับเจี้ยนเฉิน
“มู่เอ๋อ ไปกันเถอะ ถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้ว” เจี้ยนเฉินยืนขึ้น ขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ระเบิดขึ้นภายในร่างกายของเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นอย่างเต็มที่ เขาเรียกซ่างกวนมู่เอ๋อและทั้งสองคนก็ออกเดินทางไปยังส่วนลึกในทันที
ในส่วนลึกของโลกจิ๋วหยานหวง ผลไม้สีแดงเพลิงเติบโตบนต้นไม้เล็ก ๆ บนหน้าผาสูงชัน มันทำให้เกิดแสงสีแดงที่ลุกเป็นไฟ
ผลไม้เป็นสมบัติสวรรค์ระดับเทพขั้นกลาง
ใกล้ ๆ กัน มีงูหลามขนาดมหึมายาวหลายร้อยเมตรขดอยู่รอบ ๆ โขดหิน มันสะบัดลิ้นไปมาขณะเฝ้าดูสมบัติสวรรค์อย่างใกล้ชิด
งูหลามมีความแข็งแกร่งของขั้นบรรพกาลชั้นสวรรค์ที่ 2
ในขณะนี้ การระเบิดของอากาศรุนแรงปรากฏขึ้นในระยะไกล มันเคลื่อนที่เร็วมากราวกับฟ้าร้องลั่น
งูเหลือมมองดูตามสัญชาตญาณและเห็นร่างหนึ่งวิ่งไปอย่างรวดเร็วอย่างน่ากลัว ทำให้เกิดลมกระโชกแรงจนน่าตกใจ แค่พายุที่เขาสร้างขึ้นขณะที่เขาวิ่งออกไปก็สามารถถอนต้นไม้นับไม่ถ้วนข้าง ๆ เขาได้ เขากวาดก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าขึ้นไปในอากาศ
งูเหลือมหรี่ตาและเงยหัวขึ้นไปในอากาศ ภายใต้คำเตือนจากสัญชาตญาณ มันรู้สึกถูกคุกคามอย่างมาก
ทันใดนั้น ร่างนั้นก็กระโจนขึ้นไปในอากาศ ผุดขึ้นมาจากพื้นเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงด้วยความเร็วสูง ด้วยลมพัดแรงและการระเบิดอย่างดังสนั่น เขาเข้าใกล้งูเหลือมด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
ตูม !
ร่างเล็ก ๆ กับงูเหลือมขนาดมหึมาชนกันดังก้องกังวาน มันเหมือนกับการชนกันของดาวสองดวง มันปะทุขึ้นด้วยพลังทำลายล้าง