อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 398 ไปกับเทาเท่

บทที่ 398 ไปกับเทาเท่

เพราะอารมณ์ของชินจักรนั้นไม่สามารถควบคุมได้ ดังนั้นเท่าเท่เองจึงไม่สามารถพูดเรื่องที่ไม่อนุญาตให้ใช้โจมอนได้เหมือนกัน
หลังจากวางสาย ความรู้สึกของเทาเท่ก็หดหู่ลงอย่างแปลกๆ
เมื่อกลับมาที่ห้องคนไข้เขาก็เดินไปตรงหน้าโต๊ะหนังสือของหลินจือโดยไม่บอกไม่กล่าว แล้วจับเธอดึงขึ้นมากอดไว้แน่นๆ ในอ้อมกอดแล้วพึมพำเสียงต่ำ “หลินจือ ผมดีใจมากนะที่ไม่พลาดจากคุณไป”
ทุกสิ่งอย่างที่ภรรยาชินจักรทำกับชินจักร ทำให้จิตใจของเขาถูกกระทบกระเทือน ถึงขนาดที่มีความรู้สึกใจหายบางๆ
โชคดี โชคดีที่เขารู้ใจตัวเองทัน โชคดีที่เขาเอาเธอคืนกลับมาทัน
ไม่อย่างงั้นถ้ารอให้เธอตายใจไปหมดก่อน เขาคงทำได้เพียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดเหมือนกับชินจักร
หลินจือรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่แปลกไปจากปกติของเทาเท่ “นี่คุณเป็นอะไรไปเหรอ?”
เทาเท่ไม่สามารถบอกเรื่องชินจักรกับเธอได้ เพราะตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเขาคลุกเคล้าอยู่กับชินจักร
ดังนั้นจึงทำได้แค่มองไปที่เธอแล้วพูด “ก็แค่ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นเยอะ อยู่ๆก็เลยรู้สึกทอดถอนใจน่ะ”
หลินจือก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก
หลังจากนั้นสามวันเทาเท่ก็ออกจากโรงพยาบาล ภายใต้การคัดค้านของเทาเท่ หลินจือทำได้แค่ตามเขาเข้ามาอยู่ในบ้านที่พวกเขาเคยใช้ชีวิตร่วมกันเป็นเวลาสามปี
ลองนับดูพวกเขาก็หย่ากันมาจะสองปีแล้ว การกลับมาที่นี่อีกครั้งทำให้หลินจือรู้สึกใจหายเป็นอย่างมาก
ทุกอย่างที่นี่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นแบบที่เธอจัดแต่งไว้กับมือ นอกจากต้นไม้กับดอกไม้ที่ตายไปแล้ว
เทาเท่มีเวลากับอารมณ์มาสนใจพวกมันที่ไหนกันล่ะ หลังจากที่หลินจือจากไปไม่กี่เดือนก็เหี่ยวเฉาไม่ก็ตายไปหมดแล้ว เขาทำได้แค่ให้คนมาจัดการทำความสะอาด
หลินจือคิดไปก็รู้สึกปวดใจ มีดอกไม้หลานพันธุ์ที่มันล้ำค่ามาก
เทาเท่รู้ผิด จึงเสนอขึ้น “วันหลังผมจะพาคุณไปซื้อที่ตลาดดอกไม้ หรือไม่ก็ให้คนส่งแบบที่คุณชอบขึ้นเครื่องจากที่อื่นมาให้คุณ”
หลินจือพูดอย่างไม่สบอารมณ์
บางครั้งต่อให้ใช้ใจดูแล แต่อาจจะไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆเหมือนกัน”
“นี่คุณคิดว่ามันเลี้ยงยังไงก็ได้เหรอ? ดอกไม้พืชพันธุ์ก็มีชีวิตเหมือนกันนะ
เทาเท่รีบรับผิด “ผมผิดเอง”
หลินจือรีบต่อคำเขา “งั้นทำโทษคุณคืนนี้นอนนอกห้องนะ”
เทาเท่หัวเราะจากประโยคที่เธอพูด มือสองข้างกดลงที่ไหล่ของเธอที่กำลังจะจากไปกลับมา “นี่เธอตั้งใจหนีใช่มั้ย?”
ในเมื่อเขาสองคนยังเป็นสามีภรรยากันอยู่ พวกเขาก็ต้องนอนด้วยกันสิ
หลายวันที่อยู่โรงพยาบาลมานี้นอนร่วมเตียงหมอนเดียวกันไม่ได้ กลับบ้านมาแล้วเธอหนีไปไหนไม่ได้แน่นอน
หลินจือกำลังหนีจริงๆ แต่ยังไม่ทันรอให้เธอได้หารำแก้ต่างใหม่ โทรศัพท์ของเทาเท่ก็ดังขึ้น
แม้ว่าเทาเท่จะกดรับโทรศัพท์ แต่ก็ไม่ได้ปล่อยหลินจือไป ยังคงกุมเอวของเธอพันไว้ข้างกาย
หลายวันมานี้หลินจือเองก็พอมองงอออก ว่าเทาเท่เขาเป็นปลาหมึกไหลไปทุกที่ แทบจะ24ชั่วโมงที่แนบติดตัวเธอ ดังนั้นจึงเลิกขัดขืน
บางครั้งต่อให้ใช้ใจดูแล แต่อาจจะไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมใหม่ๆเหมือนกัน”
เทาเท่รีบรับผิด “ผมผิดเอง”
แต่ทว่า หลังจากที่เทาเท่ฟังจากโทรศัพท์สายนี้คิ้วก็ขมวดกันขึ้นมา หลังจากนั้นสีหน้าก็มืดลงเรื่อยๆ
หลินจือสามารถได้ยินว่าเป็นควีนที่โทรเข้ามา น่าจะเป็นเกี่ยวกับสวนอุตสาหกรรมที่ เมืองG
หลังจากวางสายเทาเท่ก็พูดเสียงเข้ม
“ผมต้องไป เมืองGสักหน่อย
 ”
หลินจือถามเขา “เกิดเรื่องขึ้นเหรอ?”
“พ่อของดวงฐาโผล่ออกมา บอกว่าเราให้เงินน้อยไป
แถมยังลักพาตัวดวงฐาไปแล้ว คุณท่านไตรสิทธิ์โกรธจนต้องเข้าโรงพยาบาล”
ยื่นข้อเสนอว่าต้องเพิ่มให้อีกสิบล้าน
เมื่อเทาเท่นึกถึงที่ควีนพูดในสายเมื่อกี้นี้ก็โกรธสุดๆ “เงินที่ฟอเรนากรุ๊ปให้กับตระกูลโตชาสูงกว่าราคาตลาดมาก เขายังจะเอาเพิ่มอีกสิบล้าน ฝันไปเถอะ！”
เพื่ออยากให้คุณท่านไตรสิทธิ์เซ็นไวๆ ในตอนแรก
เขาจึงให้เงินที่สูงมากไป ตอนนี้ยังจะให้เขาเพิ่มขึ้นอีกสิบล้าน
คงต้องบอกว่าคุณท่านไตรสิทธิ์เด็กคนนี้โลภมากสุดๆ
“ลักพาตัวดวงฐาไป？” หลินจือชะงักและไม่เข้าใจ “แต่นั่นลูกสาวเขาไม่ใช่เหรอ？”
เทาเท่พูดอย่างดูถูก “มีคนบางกลุ่มเพื่อเงินก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น”
“ควีนบอกว่าดวงฐาพ่อของเธอไม่ทำงานตลอดทั้งปี คุณท่านไตรสิทธิ์ตัดแหล่งรายได้ของเขาไปเพราะความโกรธ
เพราะเหตุนี้เขาจึงหายตัวไปตอนที่ดวงฐายังเด็กมากๆ แม่ของดวงฐาก็เสียไปนานแล้ว หลายปีมานี้คุณท่านไตรสิทธิ์จึงเลี้ยงดูดวงฐามาคนเดียวด้วยความยากลำบาก”
“ครั้งนี้คาดว่าคงเห็นจากข่าวว่าฟอเรนากรุ๊ปจะซื้อที่ดินแปลงนั้นเพื่อทำสวนอุตสาหกรรม พอรู้ว่าสามารถทำกำไรได้ เลยโผล่หน้ามา”
ลักพาตัวลูกตัวเองมาขู่กรรโชก หลินจือรู้สึกว่านี่มันเสียสติไปแล้วจริงๆ 、เหมือนได้ยินเรื่องแปลกที่ไม่เคยได้ยินมานาน
หลักเรียกสติกลับได้หลินจือก็รีบพูด “ควีนจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองคงจะจัดการได้ยาก งั้นคุณรีบไปเถอะ ฉันช่วยคุณเก็บกระเป๋าเอง”
เทาเท่ดึงเธอ “งั้นผมก็ไปหานายหญิงใหญ่อนันศากับคุณไม่ได้แล้วสิ”
ทั้งสองวางแผนว่าจะออกเดินทางไปหานายหญิงใหญ่อนันศาในวันพรุ่งนี้ เพื่อที่หลินจือจะปรับสภาพร่างกายต่อ แผนการต่อไปถูกพังไม่เป็นท่า
พูดตามตรง เทาเท่ไม่แยกอยากห่างจากหลินจือเลยสักนิด เขาเล่นบทแผนการทำร้ายตัวเอง เพิ่งจะเข้ากับเธอได้แค่ไม่กี่วันเองไม่ใช่ง่ายๆเลย……
หลินจือปลอบเขา “ฉันไปเองก็พอ เรื่องของตระกูลโตชาเป็นเรื่องใหญ่ คุณสงบจิตสงบใจแล้วไปจัดการเถอะ”
เทาเท่จ้องที่เธอ สายตาอาลัยอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง
หลินจือเวียนหัว แล้วพูดโพล่งออกมา “ไม่งั้นฉันไปกับคุณเมืองGดีกว่า”
ไปหานายหญิงใหญ่อนันศา ไปช้าสักสองสามวันคงไม่ร้ายแรงอะไรหรอก
หลินจือเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเวียนหัว เพียงแค่เห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของเทาเท่ก็รู้สึกทำใจไม่ได้
“จริงเหรอ？” ใบหน้าของเทาเท่ระบายไปด้วยความดีใจทันที “ดีจัง！”
เพราะดีใจเกินไป เขาจึงก้มหน้าออกแรงจูบไปที่หลินจืออย่างอดไม่ได้หนึ่งที “แบบนี้ผมก็ไม่ต้องทนกับความทุกข์ทรมานแล้ว”
หลินจือถูกเขาทำให้หน้าแดง จึงยกมือผลักเขาออก “ฉันจะไปเก็บกระเป๋า”
หลังจากเก็บกระเป๋าของทั้งสองคนแล้ว หลินจือจึงโทรไปหานายหญิงใหญ่อนันศา บอกเรื่องที่ตัวเองต้องไปกับเทาเท่
สถานการณ์ของเขาทั้งสองคนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานายหญิงใหญ่อนันศาเองก็ได้เข้าใจชัดเจนผ่านทางคุณแม่ของไวท์อะไรเกี่ยวกับความจำเสื่อม อะไรคือเป็นสามีภรรยากันเหมือนเดิม
นายหญิงใหญ่อนันศาอายุปูนนี้แล้ว จะไม่เคยผ่านคลื่นลมอะไรมาเลยเหรอ？
เพราะฉะนั้นตั้งแต่ต้นจนจบเธอเลยไม่แสดงความคิดเห็นใดๆ ในเมื่อมีความรู้สึก ก็ให้ทั้งสองเดินหน้ากันต่อ แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ดี
จวนที่จะวางสาย นายหญิงใหญ่อนันศาก็ได้พิจารณาแล้วพูด “ในเมื่อฉันให้เวลาเธอปรับสมดุลร่างกายแล้วตั้งช่วงหนึ่ง ก็น่าจะลองดูหน่อยนะว่าได้ผลหรือเปล่า”
หลินจือไม่ตอบสนองกลับในสิ่งที่นายหญิงใหญ่อนันศาพูดในทันที นายหญิงใหญ่อนันศาก็รีบทะลุประเด็นทันที “ฉันหมายถึง ไม่มีอะไรก็ใช้ชีวิตให้บ่อยๆ หน่อย ไม่อย่างงั้นฉันจะรู้ได้ไงว่าการปรับสมดุลร่างกายได้ผลหรือเปล่า？”
ใบหน้าของหลินจือแดงขึ้นมาทันที บีบโทรศพท์อยู่ครู่หนึ่งแถมยังพูดไม่ออก
เธอรู้ที่ไหนว่าอยู่ๆ นายหญิงใหญ่อนันศาจะพูดเรื่องแรงๆ แบบนี้กับเธอในทันที อายมากเลย
นายหญิงใหญ่อนันศาพูดขึ้นอีกครั้ง “พวกเธอทั้งคู่ยังเด็ก พออายุรุ่นราวคราวเสือสิงห์ ต่อให้การปรับสดุลร่างกายไม่ค่อยเป็นผล มันก็สนุกไม่ใช่เหรอ？”
ครั้งนี้หน้าของหลินจือแดงไปถึงหู
“เอาล่ะๆ ฉันไม่แหย่เธอละ จำคำฉันไว้ให้ดีแล้วกัน” นายหญิงใหญ่อนันศาหัวเราะแล้ววางสายไป