อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 396 เทาเท่อิจฉาอย่างบ้าคลั่ง

บทที่ 396 เทาเท่อิจฉาอย่างบ้าคลั่ง

ในหัวใจของเทาเท่ ตอนนี้พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน แต่ไม่ใช่กับหลินจือ ดังนั้นหลินจือจึงอ้าปากแล้วกัดเทาเท่อย่างดร่งรีบ เขาเจ็บจนต้องปล่อยเธอ
“เรามาคุยกันดีกว่า” หลินจือถอยหลังไปหนึ่งก้าว และหายใจอย่างไม่ค่อยมั่นคง
ใบหน้าของเทาเท่ได้รับบาดเจ็บ หลินจือเตือนเขา “เมื่อก่อนคุณไม่ได้เป็นแบบนี้นะ เมื่อก่อนคุณทั้งใจเย็นทั้งควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ ทั้งสุขุมทั้งสำรวม”
เป็นนัยว่าเพื่อบอกว่า ตอนนี้เขาเอะอะก็จูบแบบนี้ มันเกินไปหน่อย
เทาเท่แก้ต่างให้ตัวเอง “ก็เพราะเมื่อก่อนไม่ได้เป็นแบบนี้ไง ตอนนี้ถึงต้องเปลี่ยน”
หลินจือโกรธ “แล้วทำไมคุณไม่เปลี่ยนให้กลายเป็นปลาหมึกไปเลยล่ะ？ติดตัวฉันอยู่ตลอดเวลาเลย！”
เทาเท่นึกไม่ถึงว่าหลินจือจะใช้ศัพท์แบบนี้มาเปรียบเทียบเขา ครู่หนึ่งเขาไม่รู้ว่าตัวเองควรโกรธหรือควรจะหัวเราะดี
หลังจากนั้นสักพักเขาจึงอธิบาย “ไม่ใช่เพราะผมรู้สึกไม่ปลอดภัยหรอกเหรอ？แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณพูดดีๆ ผมก็ไม่ทำถึงขนาดนี้หรอก”
หลินจือเหลือบมองเขาอย่างสงสัย “คุณอยากฟังอะไร？”
เพียงเธอพูดเพราะๆ ไม่กี่ประโยค เขาจะหยุดใช่มั้ย？
ทำไมเธอถึงไม่เชื่อขนาดนั้นนะ
มุมปากของเทาเท่เกี่ยวโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ก็อย่างฉันรักคุณนะคะ แบบรักมากๆอะ”
“คุณไปทำงานเถอะไป” หลินจือไม่พูดต่อ ขึ้นเตียงไปหยิบเอกสารบนเตียงสองสามฉบับยัดใส่เข้าไปในอ้อมอกของเขา
ถึงแม้ว่าความรู้สึกที่เธอมีให้เขาในสองสามปีมานี้มันจะเข้มข้นมากถึงที่สุด เธอก็ไม่เคยพูดอะไรชวนอี๋แบบนี้
เธอไม่ใช่คนประเภทเปิดเผยความรู้สึก ความรักที่หวานราวกับน้ำผึ้งที่เธอมีต่อเขา มันซ่อนอยู่ในทุกการทุกการเคลื่อนไหวในทุกๆวันหมดแล้ว
ไม่ใช่สิ เธอเองก็เคยบอกรักเขาเหมือนกัน ตอนที่เขาเยาะเย้ยเธอเรื่องความมั่งคั่งครั้งที่แล้ว เธอเคยป่าวประกาศความในใจของตัวเอง พูดกับปากว่าเธอรักเขา เพียงแต่ตอนนั้นเขาไม่เชื่อ
เทาเท่พูดยั่วยวนอยู่ข้างๆ “คุณหลินจือ รักก็ต้องพูดออกมานะ”
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเห็นต่างจากเขา หลินจือพูดโพล่งออกมา “ฉันคิดว่ารักแล้วกระทำให้มากขึ้นดีกว่า”
เมื่อหลินจือพูดจบก็รู้สึกเสียใจทีหลัง แทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองทิ้ง
นี่เธอพูดคำอะไรรุนแรงขนาดนี้？
ที่จริงแล้วเธออยากจะสื่อว่า
แสดงความห่วงใยต่อฝ่ายให้มากขึ้นดีกว่า
ในเรื่องของความรัก ใช้ทำสิ่งต่างๆ ให้มากขึ้นเพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุข
ทันทีที่เทาเท่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดก็รีบจับเธอโอบเข้ามาในอ้อมกอด “ภรรยาของผมพูดถูก ควรทำให้มากๆขึ้นจริงๆ ”
หลินจือรีบอธิบาย
“ไม่ๆๆ
คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันหมายถึง——”
เทาเท่ตัดบทเธอ “ไม่ต้องอธิบายแล้ว คำอธิบายคือการปกปิด”
หลินจือเอามือปิดหน้า ทำให้ไม่สามารถเห็นหน้าได้แล้ว
หลังจากเรื่องนี้จบลง ทั้งสองคนในห้องคนไข้ก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเอง
เทาเท่นั่งพิงอยู่บนเตียงจัดการธุรกิจ ในขณะที่หลินจือนั่งเขียนสคริปต์อยู่บนโต๊ะคอมพิวเตอร์ข้างๆ เขา
ห้องผู้ป่วยVIPนั้นดีเลิศ มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบทุกประเภท โดยเฉพาะสำหรับนักธุรกิจนั้น ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ไม่ล่าช้า
หลินจือเพิ่งจะเขียนได้ไม่กี่บรรทัด จอร์แดนก็วิดีโอคอลเข้ามา
ประเด็นแรกจอร์แดนอยากจะซักถามสักหน่อยว่าหลืนจือต้องกล้ำกลืนฝืนทนหรือเปล่า ประเด็นที่สองมีธุระเรื่องงานอยากจะปรึกษาหารือกับหลินจือ เกี่ยวกับการคัดเลือกนักแสดงในละครเรื่องใหม่
สคริปต์ของหลินจือส่วนใหญ่ได้รับการดำเนินการไปแล้ว จอร์แดนได้อ่านแบบร่างสคริปต์ของเธอไปแล้ว โดยทั่วไปแล้วนั้นไม่มีปัญหาอะไร หลังปีต่อหลังเลิกงานมาก็เริ่มเตรียมการถ่ายทำได้เลยหลังหยุดตรุษจีนกลับมาทำงาน
ก่อนหลินจือจะรับสายวิดีโอที่โทรเข้ามาก็ได้หันหน้าไปหาเทาเท่ที่อยู่บนเตียงแล้วชี้แจง “พ่อของฉันวิดีโอมา คุณระวังคำพูดกับการกระทำของคุณด้วย”
ถ้าหากว่าเขากล้าโอบกล้ากอดเธอต่อหน้าจอร์แดนล่ะก็ จอร์แดนคงรีบมาจากเมืองเวฟฟ์เพื่อมาฆ่าเขาแน่
เทาเท่รู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว พยักหน้าอย่างซื่อสัตย์
หลินจือจึงรับสายวิดีโออย่างสบายใจ จอร์แดนถามเธออย่างห่วงใยในทันที “สบายดีไหม？ต้องกล้ำกลืนฝืนทนความน้อยใจอะไรหรือเปล่า？”
หลินจือพูดเสียงเบา “ไม่ค่ะ สบายดีค่ะ”
จอร์แดนพ่นเสียงออกทางจมูก “งั้นก็ดี”
หลังจากที่มองไม่เห็นสีหน้าแย่ๆบนใบหน้าของหลินจือแล้วจริงๆ จอร์แดนจึงคุยเรื่องงานกับเธอได้อย่างสบายใจ
“ลูกมีพระเอกนางเอกที่เหมาะสมที่เลือกไว้แล้วหรือยัง？” จอร์แดนถามหลินจือ
หลินจือเล่าความคิดของตัวเอง “นางเอกลูกคิดว่าดาหลาก็ดีนะคะ ลูกเองก็ได้ไปถามอาจารย์เจทาวน์มาแล้ว เขาบอกว่าดาหลาได้เลยค่ะ ตอนที่แสดงเรื่อง《The
Concubine Rong》 เธอระเบิดอารมณ์เก่งแล้วก็ทักษะการแสดงส่งอารมณ์ดีมาก ”
Legend of
“ลูกเคยดูตัวอย่าง ดีมากเลยล่ะ ” จอร์แดนก็สนับสนุนที่หลินจือเสนอเช่นกัน
หลินจือพูดขึ้นอีกครั้ง “ส่วนพระเอก ลูกอยากแนะนำโจมอน คุณว่ายังไงคะ？”
ยังไม่ทันที่จะรอให้จอร์แดนได้ตอบสนองกลับมา เทาเท่นั่งอยู่บนเตียงก็นั่งไม่ติดเตียงแล้ว
โจมอน？
ไอ้หนุ่มหล่อที่ปลื้มเธอน่ะเหรอ？
เธอนี่สร้างความรำคาญใจให้เขาเก่งจริงๆเลย
บอกว่าโจมอนช่วงนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย ได้ยินมาว่าไปสถานที่ที่ปิดมากๆ เพื่อถ่ายฉากแอบขุดสุสานอะไรสักอย่าง ขนาดโผล่หน้าไปงานประกาศมอบรางวัลใหญ่เมื่อปลายปี ยังขาดงาน
แต่กลับมองไม่ออกว่า โจมอนคนนี้นั้นสามารถทนต่อความเหงาได้
ไม่เหมือนพวกดาราหน้าใหม่ กลัวว่าจะไม่มีกระแส วันๆโยกตัวอยู่หน้าเลนท์กล้องทั้งวัน
ไม่ร่วมงานนี้ ก็ไปเข้าร่วมงานเลี้ยงแฟชั่นนั้น
แต่ไม่ว่าโจมอนจะเป็นยังไง จากที่โจมอนชอบหลินจือตรงจุดนี้ เทาเท่ก็ไม่อยากใช้โจมอนเล่นละครเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นก็เท่ากับว่าให้โอกาสโจมอนได้ใกล้ชิดหลินจืออีกครั้งไม่ใช่เหรอ？
เมื่อคิดถึงเท่านี้ เทาเท่ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งวีแชทหาชินจักร “ถ้าหากว่าจอร์แดนเสนอโจมอนเป็นนักแสดง นายต้องคัดค้านทันทีเลยนะ บอกไปว่าเด็กไปไม่เหมาะสม”
ตอนนั้น จอร์แดนเองก็ถามหลินจืออย่างไม่เข้าใจ “ลูกแนะนำจอร์แดน？แต่ว่าเขาจะเด็กไปหรือเปล่า？”
หลินจือตั้งใจอธิบาย “ตอนแรกลูกวางตัวพระเอกไว้เป็นอีกคนหนึ่งค่ะ แต่ต่อว่าก็พบว่าโจมอนเหมาะสมกว่า เพราะลูกคิดว่า โจมอนมีบางอย่างคล้ายกับพ่อตอนหนุ่มๆ เป็นผู้ชายหล่อที่หาเจอได้ยาก”
“เรื่องนี้ดัดแปลงมาจากประสบการณ์ตอนหนุ่มๆของพ่อไม่ใช่เหรอคะ？งั้นพระเอกก็ต้องเลือกคนที่ลักษณะที่เหมือนพ่อมากๆ ” ขณะที่หลินจือพูด แววตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มวิจิตรการตา
เธอเคยเห็นรูปจอร์แดนตอนหนุ่มๆ เป็นผู้ชายที่เด็ดเดี่ยวเข้มแข็ง
ตอนที่จอร์แดนยังหนุ่มนั้นไม่ได้อ่อนโยนละมุนละไมเหมือนกับตอนนี้ เขามีลักษณะค่อนข้างเป็นแบบคุณชายไวท์ที่ไม่ตกอยู่ใต้การบังคับของใครและหยิ่งยโส ยังไงจอร์แดนก็เป็นลูกคนเล็กสุดของตระกูลแม็กซิมัส มีนิสัยเมินเฉยต่อทุกอย่างเป็นเดิมทุนอยู่แล้ว
และลักษณะที่ไม่ตกอยู่ใต้การบังคับของใครนี้ โจมอนเองก็มีเหมือนกัน ดังนั้นหลังจากที่พิจารณาแล้วเธอจริงได้ล้มเลิกการเลือกนักแสดงชายที่เลือกไว้ในตอนแรก แล้วเลือกโจมอน
จอร์แดนถูกคำว่า “ผู้ชายหล่อที่หาเจอได้ยาก” ที่เธอพูดทำให้พอใจสุดๆ “ลูกนี่ช่างเปรียบเปรย”
“ก็ลูกพูดความจริงนี่คะ” หลินจือน้ำเสียงอ้อน
“และโจมอนเองก็มีทักษะการแสดง มีกระแสฮิตติดชาร์ต ทำไมจะไม่ใช้มาแสดงล่ะ？” หลินจือวิจารณ์โจมอน “เขาเองก็ดวงดีไม่เบาเลยล่ะ เข้ามาก็ได้ติดต่อกับผู้กำกับผู้กำกับเก่งๆ ทำให้ทักษะการแสดงของเขาดีขึ้นมาก ”
“ลูกเองก็ค่อนข้างสนิทกับเขา นิสัยของเขาก็รู้จักดีด้วย มความอดทนอดกลั้น ”
สองพ่อลูกบ้านนี้คุยกันอย่างหมกมุ่น ส่วนเทาเท่นั้นก็ได้อิจฉาตาแดงเรียบร้อยแล้ว
ผู้ชายหล่อที่หาเจอได้ยากเหรอ？
คำที่เธอเปรียบเปรยนิปปอนในครั้งที่แล้วก็ทำให้เขาจำอยู่ในใจไม่ลืม มาทีนี้ก็มาเปรียบเปรยกับโจมอนอีก……