อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 395 ขอโทษหลินจือ

บทที่ 395 ขอโทษหลินจือ

หลินจือเองก็รู้ว่าตามสถานการณ์ของเทาเท่ในตอนนี้แล้วไม่มีทางยอมง่ายๆ แน่นอน ดังนั้นจึงพูดไปเลยว่า “หากนายอยากไปงั้นก็ไป แต่ว่านายต้องพักที่โรงแรม”
“ได้” เทาเท่ตอบกลับอย่างรวดเร็ว
นายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาไม่ใช่คนที่เข้าหาได้ง่าย และเป็นเพราะว่าหลินจือนิสัยดี ดังนั้นเขาจึงอนุญาตให้หลินจือพักอาศัยอยู่ต่อเป็นเวลายาวนาน อีกอย่างที่พักของนายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาไม่ได้กว้างใหญ่ เขาที่เป็นผู้ชายจะตามไปเบียดด้วยคงไม่ใช่เรื่อง
“แต่ว่านายไม่ต้องทำงานเหรอ?” หลินจือจ้องเขาแล้วถาม “อีกอย่างนายยังมีเรื่องที่นิคมอุตสาหกรรมชิปในเมือง G ที่ต้องจัดการนะ?”
เทาเท่ตอบกลับอย่างชิวๆ “เรื่องงานฉันใช้คอมพิวเตอร์จัดการก็ได้แล้ว ตอนที่จำเป็นต้องออกหน้าฉันค่อยรีบกลับมา สำหรับเรื่องของนิคมอุตสาหกรรมชิป ส่งต่อให้ควีนจัดการก็ได้แล้ว”
ความสามารถของควีนนั้นไม่ต้องสงสัย
ในเมื่อเขาได้จัดการทุกอย่างไว้แล้ว หลินจือก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ในทางกลับกันบทละครของเธอก็ควรจะพัฒนาต่อแล้ว ตรุษจีนผ่านไปแล้ว ธุรกิจก็ต้องเริ่มทำแล้ว
เพราะว่าเทาเท่ยังต้องพักอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน ดังนั้นหลินจือจึงกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางและเก็บของเล็กน้อย ในตอนที่กลับมาถึงโรงพยาบาลอีกครั้ง เธอพึ่งนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูห้องผู้ป่วยของเทาเท่ ข้างๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้าไปอย่างเร่งรีบ ไม่ได้เคาะประตูเลยด้วยซ้ำ
หลินจืออึ้งไปเลย เห็นเพียงแต่ผู้หญิงคนนั้นพุ่งเข้าไปกอดเทาเท่ที่กำลังโทรคุยโทรศัพท์อยู่ข้างเตียง “พี่เทาเท่!”
“ทำไมจู่ๆ พี่ถึงความจำเสื่อมกะทันหันคะ?”
“ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้!” ผู้หญิงคนนั้นพูดไปด้วยร้องไห้ขึ้นมาด้วย ดูแล้วเหมือนจะเป็นห่วงเทาเท่มากๆ
คนที่มาคือดวงฐา หลังจากที่เธอได้ยินควีนบอกว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเทาเท่ ก็รีบจองตัวทันที ตามจากเมืองเวลฟ์มาที่เมืองเจสเวิร์ด
เทาเท่ถูกดวงฐากอดแบบนี้ มีแม้กระทั่งใจที่อยากจะถีบดวงฐาออกไป
หันไปแล้วเห็นหลินจือมองเขาอยู่ตรงหน้าประตูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ทันใดนั้นเขาก็โมโหขึ้นมาทันที ดึงดวงฐาออกจากบนตัวของตนเองอย่างไม่เกรงใจ
“นี่มึงเป็นใครเนี่ย?” เขาที่ทั้งโมโหและกังวลอดไม่ไหวพูดคำหยาบออกมาหนึ่งคำ
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะใช้เล่ห์เหลี่ยมพยายามเก็บหลินจือไว้ข้างกาย หากหลินจือเข้าใจผิดว่าเขาและดวงฐามีอะไรกัน งั้นความพยายามที่ทุ่มเทไปก็สูญเสียเปล่าๆ สิ?
พอนึกถึงจุดนี้เขาก็รีบเดินไปทางหลินจือ โอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด ใบหน้ายิ้มแฉ่งเบิกบานจนทำเอาบาดตาดวงฐาที่อยู่ข้างๆ
“ที่รัก เธอมานี่”
ทั้งตัวของหลินจือขนลุกจนขนจะหลุดหมดแล้ว นี่เขาเรียกเธอว่าที่รักจนติดใจแล้วเหรอ?”
เทาเท่รีบอธิบายกับเธออย่างเร่งรีบ
คิดว่าน่าจะเป็นผีบ้าแน่นอน ฉันรีบให้ไวท์หาคนมาเอานางออกไป!”
“ฉันไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้เลย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆเธอวิ่งเข้ามากอดฉัน
“เทาเท่!” ดวงฐาได้ยินเทาเท่ด่าตนเองว่าผีบ้า ทันใดนั้นก็ตะโกนดังขึ้น ไม่เรียกว่าพี่เทาเท่แบบหวานอ้อนแล้ว
เทาเท่มองดวงฐาด้วยนัยน์ตาเสียดสี “ตอนนี้ฉันให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย รีบออกไปจากที่นี่ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ”
ดวงฐาโมโหจนกระทืบเท้า
ก่อนหน้านี้เธอได้ยินควีนบอกว่าเทาเท่ความจำเสื่อม รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ
หากเป็นแบบนี้งั้นบทละครต่อปากต่อคำ ฉุดกระชากลากูก็ไม่ได้มีเพียงแค่ในทีวีเหรอ?
ทำไมในชีวิตจริงถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆ ด้วย?
เธอไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้ และไม่ยอมที่จะกลายเป็นคนแปลกหน้ากับเทาเท่แบบนี้ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะไม่สนิทกันก็ตาม
ดังนั้นเธอจึงซื้อตั๋วตามมาโดยไม่มีการลังเลใดๆ คิดไม่ถึงว่าเทาเท่จำเธอไม่ได้แล้วจริงๆ
จำเธอไม่ได้แล้วก็ช่างเถอะ ยังด่าเธอว่าผีบ้าด้วย
ก่อนหน้านี้ที่เขายังไม่ได้ความจำเสื่อม อย่างน้อยก็ยังนึกถึงหน้าตาคุณปู่ของเธอ ไม่ได้โหดร้ายกับเธอขนาดนี้ แต่ว่าตอนนี้……
ดวงฐาโมโหจนจะร้องไห้ออกมาแล้ว
“คุณผู้หญิงท่านนี้ คุณคือ……?” หลินจือยังไม่เคยเจอดวงฐา ดังนั้นจึงไม่รู้จักเธอ
ดวงฐาจ้องเธอและตะโกนร้องอย่างโมโห
“ฉันเป็นใครเกี่ยวอะไรกับเธอ? แต่เธอเนี่ย หน้าไม่อายมาก หลายวันก่อนยังบอกกับข่าวว่าไม่พิจารณาเรื่องความรัก ยังไม่ทันไรก็มาคบกับเขาแล้ว!
 ปลอม!
หลินจือไม่ได้สนใจที่ตนเองถูกดวงฐาด่าว่าหน้าไม่อาย แต่กลับรู้สึกจนปัญญากับเธอ
หากเป็นไปได้ เธอเองก็ไม่อยากอยู่กับเทาเท่ ในไม่ช้าก็หน้าแตกเรื่องที่ตนเองบอกว่าจะตั้งใจทำงานทำธุรกิจเลย
เธอสงบสติอารมณ์ เทาเท่ที่โอบกอดเธอสีหน้ากลับเปลี่ยนไป พูดกับดวงฐาด้วยน้ำเสียงที่อึมครึมว่า “มาขอโทษ!”
ดวงฐารู้สึกตะลึงงันในความเยือกเย็นที่แพร่มาตากนัยน์ตาของเขา “อะ อะไรนะ?”
“ฉันบอกว่า ให้เธอมาขอโทษกับภรรยาฉัน สำหรับคำพูดเมื่อกี้ของเธอ” แต่ละคำแต่ละประโยคของเทาเท่นั้นถูกเบียดออกมาจากซอกฟัน
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะตนเองเย็นชาจึงไม่เคยออกหน้าเพื่อนหลินจือเลย จึงทำให้เธอถูกทำรังแกอย่างไร้เหตุไร้ผลมากมาย ต่อจากนี้เขาจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
ดวงฐากำลังอยากจะอ้าปากเถียงเพื่อตนเองบางอย่าง เทาเท่ก็พูดดังขึ้นอีกว่า “ขอโทษ!”
ดวงฐาตกใจจนร้องไห้ดังออกมา ร้องไปด้วยพลางพูดกับหลินจือไปด้วยว่า “ขอโทษ เมื่อกี้ฉันไม่ควรพูดว่าเธอหน้าไม่อาย……”
ดวงฐาโตขนาดนี้แล้วยังไม่เคยถูกคนอื่นดุขนาดนี้มาก่อนเลย หลังจากที่ขอโทษแล้วก็ไม่ทันได้สนใจเรื่องอื่น สีหน้าซีดขาว ปิดปากร้องไห้แล้ววิ่งออกไป
สัญชาตญาณบอกกับเธอว่า หากเธอยังไม่ไป สิบนาทีต่อไปเทาเท่สามารถบีบเธอตายได้
หลังจากที่ดวงฐาจากไปแล้ว หลินจือเลิกคิ้วมองไปทางเทาเท่ “นายไม่รู้จักเธอ?”
“ไม่รู้จัก” เทาเท่ตอบกลับอย่างเด็ดขาด
หลินจือยิ้มอ่น “งั้นนายจะสืบดูไหมว่าเธอเป็นใคร?”
“ไม่ต้องแล้ว” เทาเท่ไม่มีความสนใจเลยแม้แต่น้อย “คนที่ไม่สำคัญ ฉันจะสืบเธอทำไม?”
หลินจือมองเขาไปหนึ่งที แล้วพูดขึ้นอีกว่า “ก่อนหน้านี้ควีนเคยพูดกับฉันว่า ในเมืองG มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชอบนาย อย่าบอกนะว่าเป็นเธอ?”
ผู้หญิงเมื่อกี้หลินจือไม่เคยเจอมาก่อน คาดว่าคงจะไม่ใช่คนเจสเวิร์ด
รวบรวมกับเรื่องที่ควีนเคยบอกก่อนหน้านี้ หลินจือก็วิเคราะห์ออกแล้วว่าน่าจะเป็นเด็กผู้หญิงที่ชอบเทาเท่ ตามจากเมืองG มาเมืองเวลฟ์ ถูกเทาเท่ทอดทิ้งที่เมืองเวลฟ์แล้วตามไปที่เมืองเจสเวิร์ดต่อ หลินจือรู้สึกว่าจิตใจของเด็กผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งและยืนหยัดมาก
เทาเท่ก็ยังคงอยู่ในสภาพที่ปฏิเสธ “ฉันไม่รู้เรื่อง”
ไม่ได้ให้โอกาสหลินจือพูดอย่างอื่น เขาก้มหน้าแล้วขยับเข้ามาดม “เธออาบน้ำแล้ว?”
“ใช่แล้ว ทำไมเหรอ?” หลินจือกลับไปเก็บกระเป๋าเดินทางแล้วเหงื่อแตกโชก จึงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแล้วจึงจะมาที่โรงพยาบาล
“หอมจริงๆ” เทาเท่ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นล้มตัวเธอแล้วซุกเข้าไปในไหปลาร้าของเธอ
ร่างกายของหลินจือแข็งทื่อทันที เธอมีเหตุผลพอที่จะสงสัยว่าเขาตั้งใจเอาเปรียบเธอ
เธอและเทาเท่ไม่ได้มีสภาพที่สนิทสนมกันแบบนี้นานมากแล้ว วันนี้เขาทั้งจูบทั้งกอด หลินจือเริ่มทนไม่ค่อยไหวแล้ว
กำลังอยากจะหาโอกาสพูดกับเทาเท่ดีๆ เขาที่นิสัยติดคนแบบนี้ไม่ดี แต่วินาทีต่อไปศีรษะของเทาเท่ก็เงยขึ้นมาจากไหปลาร้าของเธอ ประทับลงบนริมฝีปากของเธอแล้วจูบอย่างดื่มด่ำ
หลินจื่อ “……”
หากไม่ใช่เพราะตอนนี้อยู่ในห้องผู้ป่วย เขาคงอยากจะเข้าขั้นตอนอื่นตั้งนานแล้วใช่ไหม?