อยากง้อเหรอ คุณสามี(เก่า) - บทที่ 394 จำเป็นต้องตามไป

บทที่ 394 จำเป็นต้องตามไป

“นายขึ้นเตียงไปพักผ่อนก่อน ฉันไปถามคุณหมอดู” สุดท้ายแล้วหลินจือทำได้แต่ปลอบใจเทาเท่แบบนี้ก่อน
เทาเท่ดึงมือของเธอไม่ปล่อย “ฉันไปกับเธอ หรือไม่เธอก็ให้คุณหมอมาที่ห้องผู้ป่วยเลย”
หลินจือ “……”
เขาจำเป็นต้องตัวติดเธอไม่ปล่อยแบบนี้ไหม?
ในเมื่อตอบตกลงว่าจะอยู่ต่อแล้ว ในช่วงนี้เธอไม่มีทางจากไปแน่นอน
สูดหายใจลึก เธอถามเขาอย่างจริงจัง “นายคงจะรู้สินะว่าก่อนหน้านี้นายทำยังไงกับฉัน?”
“รู้” เทาเท่เลิกคิ้ว ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมหลินจือต้องทำแบบนี้
หลินจือขมวดคิ้ว “ดังนั้นท่าทีที่นายมีต่อฉันในตอนนี้แตกต่างกันมาก ฉันมีเหตุผลที่จะสงสัยว่าในแกล้งความจำเสื่อม เพราะว่าในช่วงเวลาสั้นๆ คนคนหนึ่งไม่มีทางเปลี่ยนไปได้มากมายเหมือนคนละคนแบบนี้!”
“อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ นายก็รู้ตัวว่านายรักฉัน? จึงใจดีครื้นเครงดั่งเปลวไฟจากตอนแรกที่เย็นชาไร้ความรู้กับฉัน?”
การที่ถูกหลินจือสงสัยและถามอย่างบีบบังคับนั้นเทาเท่ไม่ได้รนเลยแม้แต่น้อย เขาอธิบายให้ตนเองอย่างมั่นใจว่า “รักกับไม่รัก อยู่เพียงวินาทีเดียวเท่านั้น”
ทักษะการพูดของเทาเท่นี้ หลินจือนับถือมาก
เทาเท่จ้องเธอและสารภาพรัก “ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร เธอรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ฉันรักเธอมาก รักมากๆ ก็เพียงพอแล้ว”
หลินจือหัวเราะตอบกลับ แต่ว่าเป็นเสียงหัวเราะที่เสียดสี “ในเมื่อรักและไม่รักอยู่เพียงวินาทีเดียว งั้นเป็นไปได้ไหมที่หากนายเกิดอุบัติเหตุขึ้นอีกครั้ง ก็จะไม่รักฉันแล้ว?”
เทาเท่รีบพูดอย่างจริงใจ “ไม่มีทางแน่นอน”
เขาพูดจบก็โอบกอดเธอเข้าไปในอ้อมกอด “มีเพียงแต่ฉันจะรักเธอมากขึ้น”
“นายหยุดก่อนแล้วกลับไปนอนเถอะ” หลินจือทนไม่ไหวกับคำพูดหวานๆ ของเขา หรืออาจจะเรียกว่าเป็นคำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจก็ได้ ผลักเขาออกแล้วเดินออกไปเองเลย
เทาเท่กลับไปยังบนเตียงใหม่ด้วยความผิดหวัง เรื่องที่เขาอยากจะตัวติดกับหลินจือนั้น เขาไม่ได้แสดงละคร
เขาไม่กล้าที่จะปล่อยให้เธอออกไปคนเดียวจริงๆ กลัวว่าเธอจะหนีไป
ครั้งนี้เขาพยายามขนาดนี้เพื่อที่จะเก็บเธอไว้ข้างกาย ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ห้ามเกิดข้อผิดพลาดขึ้นอีก
โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างๆ ดังขึ้น เทาเท่มองดูหน้าจอที่แสดงขึ้นมา ใบหน้าที่หล่อเหลามีสีหน้ารังเกียจผ่านไป
ดวงฐาเป็นคนโทรมา หลังจากเขาปล่อยดวงฐาไว้ที่พักในเมืองเวลฟ์แบบไม่สนใจแล้วดวงฐาก็โทรหาเขาตลอด แต่ว่าเขาไม่เคยรับ
ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองสามารถรับได้แล้ว
สามารถทำเป็นว่าดวงฐาเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่งได้เลย
เพราะว่าเขา “ความจำเสื่อม” แล้ว
“สวัสดีครับ ใครครับ?” เทาเท่รับโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วน้ำเสียงทั้งห่างเหินทั้งเย็นชา
ดวงฐาพูดอย่างดีใจอยู่ทางนั้นว่า “พี่เทาเท่คะ หนูคือดวงฐาไงคะ”
เมื่อวานดวงฐาออกจากที่พักของเทาเท่และเข้าไปพักในโรงแรม แต่ว่าเธอไม่ตายใจ ยังคงโทรหาเบอร์ของเทาเท่ไม่หยุด แต่ว่าไม่เคยโทรติดเลย
บางครั้งคือไม่มีคนรับ บางครั้งคืออยู่ในสภาพที่ปิดเครื่อง เธอทั้งโมโหและเครียด
ครั้งนี้จู่ๆ เทาเท่ก็รับโทรศัพท์ เธอกลับดีใจจนลืมความดูถูกเหยียดหยามและความเฉยชาพวกนั้นที่เทาเท่เคยทำกับเธอ
แต่ว่าคำพูดต่อจากนี้ของเทาเท่กลับทำให้เธอเหมือนได้รับคำเตือน “ดวงฐา? คุณโทรผิดแล้ว ผมไม่รู้จักคุณ”
ดวงฐางงไปเลย “นาย นายไม่รู้จักฉัน?”
เธอพูดย้ำด้วยความเร่งรีบ “นายจะไม่รู้จักฉันได้ยังไง? พวกเราเจอกันหลายรอบมาก ยังเคยทานข้าวด้วยกันที่เมืองGอีกด้วย”
“เหรอครับ?” เทาเท่พูดอย่างไม่ตั้งใจ “ผมจำไม่ได้แล้วครับ”
หลังจากพูดจบเขาก็วางสายไปเลย หลังจากนั้นดวงฐาโทรมาต่อ เขาก็ไม่รับแล้ว
ผ่านไปไม่นาน สายของควีนโทรเข้ามาอีกครั้ง
“ประธานเทาเท่คะ
เมื่อกี้ดวงฐาโทรมาร้องห่มร้องไห้ที่ฉัน มาพร่ำบ่นว่าคุณบอกเธอไม่ว่ารู้จักเธอ ฉันทำตามที่คุณสั่งไว้ บอกเธอว่าคุณ
‘ความจำเสื่อม’ แล้วค่ะ” ควีนที่เป็นคนสนิทของเทาเท่ แน่นอนว่าจะให้ความร่วมมือกับการกระทำของเทาเท่ในครั้งนี้อย่างสุดความสามารถ
ดังนั้นควีนเองก็รู้ว่าครั้งนี้เทาเท่จะหลุดออกมาจากดวงฐาอย่างจบสิ้นแล้ว ดังนั้นเมื่อกี้เธอได้บอกสถานการณ์ของเทาเท่ในตอนนี้กับดวงฐาอย่างเสียใจและเจ็บปวด
“อืม”
ควีนพูดต่อว่า “แต่ว่าเธอไม่ตายใจ บอกว่าจะไปเยี่ยมคุณที่เมืองเจสเวิร์ดค่ะ”
“งั้นก็ให้เธอมาเถอะ ไม่เป็นไรแล้ว ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่รู้จักเธอ” เทาเท่กำชับกับควีน
“ทางคุณท่านไตรสิทธิ์เธอก็ไปบอกหน่อย อย่าให้ถึงเวลาแล้วหลานสาวสุดรักของเขามาน้อยอกน้อยใจที่ฉัน แล้วเขาจะมาโทษบนตัวฉัน
ตอนนี้ฉันเป็น ‘ผู้ป่วย’ คนหนึ่งเลยนะ”
“ค่ะ” ควีนตอบรับ
“จริงๆ
แล้วคุณท่านไตรสิทธิ์เองก็ไม่เห็นด้วยกับการที่ดวงฐามาตอแยคุณ แต่ว่าก็ตามใจเธอ”
“เธอจะได้รับความไม่เป็นธรรมจากคุณหน่อยก็ดีค่ะ รีบให้คุณท่านไตรสิทธิ์เห็นความจริงแล้วเซ็นชื่อ”
เทาเท่พึ่งคุยโทรศัพท์กับควีนจบ หลินจือก็กลับมาแล้ว
“คุณหมอกับไวท์ต่างก็บอกว่านายต้องสำรวจดูอีกสักพักจึงจะออกโรงพยาบาลได้ อย่างน้อยต้องอยู่ต่ออีกสองวัน”
หลินจือได้ส่งต่อคำพูดของคุณหมอให้กับเทาเท่
จริงๆ แล้วไวท์เป็นคนตัดสินใจเอง
พอหลินจือมาถึงก็สามารถออกโรงพยาบาลได้ งั้นการแสดงละครครั้งนี้ช่างไม่รอบคอบเกินไปแล้วหรือเปล่า?
ในใจของเทาเท่เจ็บปวดรวดร้าวใจแทบอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไป แต่ก็พูดได้เพียงแค่ว่า “โอเค งั้นก็ฟังหมอ”
หลินจือมองเขาไปทีแล้วพูดว่า “จริงด้วย มีเรื่องหนึ่งฉันจะบอกนายก่อน รอให้นายออกจากโรงพยาบาลแล้วฉันก็จะจากไปช่วงหนึ่งหนึ่ง”
“จากไป?” เทาเท่จูงมือของเธออย่างกังวล “หมายความว่าอะไร? เธอจะไปไหน?”
“ฉันจะต้องไปปรับสภาพร่างกายที่นายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาต่อ” ตอนแรกหลินจือวางแผนไว้ว่าหลังตรุษจีนจะไปพักอยู่กับนายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาต่อ ยาสมุนไพรที่เธอนำกลับมาจะทานหมดแล้ว
เทาเท่ถามอย่างไม่เข้าใจว่า “นายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาคือใคร?”
หลินจือจ้องนัยน์ตาดำมืดของเขาไปสักพัก ลองใจดูว่าเขาไม่รู้จริงๆ หรือเปล่า
แต่ว่าสุดท้ายแล้วก็มองอะไรไม่ออก ดังนั้นก็เลยแต่อธิบาย “ฉันร่างกายไม่แข็งแรงไง? เธอเป็นแพทย์แผนจีนที่ช่วยปรับสภาพร่างกายให้ฉัน ไวท์แนะนำมา”
“อ๋อ” เทาเท่ตอบกลับ “งั้นฉันไปกับเธอ”
“ไม่ได้” หลินจือปฏิเสธโดยที่ยังไม่ทันได้คิดเลย “ฉันพักอยู่ในบ้านของนายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษา นายไปด้วยไม่สะดวก”
หลินจือพึ่งพูดจบ ก็เห็นนัยน์ตาที่เทาเท่มองเธอลึกซึ้งขึ้นมา
เธอเบิกตากว้างจ้องเขาไปที เทาเท่โอบเอวของเธอขยับเข้ามาแล้วพูดด้วยเสียงต่ำว่า “ที่แท้ ในใจของเธอยอมรับแล้วว่าถ้าฉันไปกับเธอก็จะนอนกับเธอ ไม่เช่นนั้นทำไมต้องบอกว่าไม่สะดวก?”
หลินจือ “……”
พูดตามสัตย์จริง เธอไม่ได้มีความหมายในด้านนี้เลย
เธอก็แค่ไม่อยากให้เขาตามไปด้วยเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงพูดไปว่าไม่สะดวก
ใครจะไม่รู้ว่าสมองของเขาไม่ปกติ กลับนำประโยคนี้ของเธอไปตีเป็นความหมายอื่น
“นายเป็นผู้ป่วยไม่ใช่เหรอ? พักอยู่ที่เมืองเจสเวิร์ดดีดีเถอะ” สุดท้ายแล้วเธอได้แต่ปฏิเสธแบบนี้ต่อ
เทาเท่ขมวดคิ้วแล้วถามเธอ “งั้นเธอจะไปพักนานเท่าไหร่?”
“หลักๆ ฉันเองก็ไม่ชัดเจน ทว่าน้อยสุดก็คงต้องหนึ่งเดือน” ขั้นตอนการรักษาของแพทย์แผนจีนนั้นช้า และใช่ว่าจะเกิดผลอย่างแน่น หลินจือต้องเชื่อฟังนายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษาทั้งหมด
“ฉันไม่ยอมรับ ไม่ยอมรับแน่นอน” เทาเท่ได้ยินว่าเธอจะจากไปนานขนาดนี้ พูดคัดค้านขึ้นมาโดยที่ไม่ได้คิดเลย
ก่อนหน้านี้ปล่อยให้หลินจือพักอยู่ที่บ้านของนายหญิงใหญ่ตระกูลฮองษามาตลอดโดยที่ไม่สนใจ เพราะว่าเขาถูกเธอบังคับให้เลิก เขาจึงได้แต่ควบคุมความรู้สึกของตนเองไม่สร้างค   วามกดดันให้เธอ
ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาเป็นสามีของเธอ แน่นอนว่าต้องตามไปด้วย