เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 545 เผยพิรุธ
ณ ห้องออฟฟิศ
ผู้ชายในชุดสูท ร่างสูง มองแล้วน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร สวมแว่นตาสีทอง และมีลักษณะที่อ่อนโยน แต่ว่า มีเสียงดังขึ้น มือตบกระแทกลงบนโต๊ะ และสายตาของเขามีแต่ความอยากฆ่าคน
“ติงป่าวซานกล้าดีอย่างไงมายุ่งกับน้องกู”
เขาห่วงน้องชายคนนี้มากๆ แต่ติงป่าวซานคนนี้ มันหาเรื่องตาย
“ให้ตาย ตอนนี้ฉันออกไปไม่ได้”
โจ้วเหวินหัวอยากออกไปมาก แต่ว่าตอนนี้เขาออกไปไม่ได้ เขายังมีสิ่งที่ต้องทำ แต่ถ้าเขาไม่ออกไปตอนนี้ น้องชายของเขาตายแน่ และเขาก็ได้โทรศัพท์ออกไป “เติ้งหลินเฟิง ไปบ้านติงให้หน่อย ไปช่วยน้องฉัน”
“นี่คงจะไม่เป็นไปตามความต้องการของเหล่าผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องบนมั้ง”
ในโทรศัพท์มีเสียงผู้ชายดังออกมา
“ฉันมีอำนาจเยอะกว่าแก และฉันก็กำลังสั่งแก” โจ้วเหวินหัวพูดอย่างไม่แยแส
น้องชายของเขากำลังจะตาย เขาไม่อยากสนอะไรแล้ว
“ครับ”
เติ้งหลินเฟิงตอบ และวางสาย
“ติงป่าวซาน แกมันกล้าดียังไง!”
โจ้วเหวินหัวตะโกนด่าออกมา ตระกูลติงนี้ ทำให้เขาขุ่นเคืองจริงๆ
ทันทีที่ครอบครัวเติ้งย้าย
เติ้งหลินเฟิง
ผู้นำครอบครัวตระกูลเติ้ง หนึ่งในสามประธานกลุ่มเปียนไห่
นอกจากเติ้งหลินเฟิงแล้ว โจ้วเหวินหัวก็ไม่รู้ว่าจะให้ใครไปช่วยน้องชายของเขาได้อีก อันที่จริงเขาสามารถพาคนออกไปได้ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้จริงๆ เขายังมีเรื่องที่ต้องไปทำ
ดังนั้น โจ้วเหวินหัวจึงทำได้เพียงให้ตระกูลเติ้งจัดการ
บริเวณคฤหาสน์ตระกูลติง
มีองครักษ์หมาป่าสองคน ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ ทั้งคู่เป็นทหารในกองทัพที่เก่งที่สุด พวกเขาใช้ทักษะเพื่อซ่อนตัวได้อย่างเนียบเนียน ซ่อนตัวอยู่ในนั้น ไม่ให้ใครสามารถเจอพวกเขา
ปรื้น
ปรื้น
จากนั้นก็มีเสียงรถ ได้ดึงดูดความสนใจขององครักษ์หมาป่าทั้งสอง
“นี่คือ เติ้งหลินเฟิง หัวหน้าตระกูลเติ้ง รีบไปรายงานหัวหน้าของพวกนายเลย”
องครักษ์หมาป่ามองคนข้างในออก และตอบกลับอย่างรวดเร็ว
ตระกูลเติ้งมาที่นี่
แค่แป๊บเดียว เติ้งหลินเฟิงก็พาคนมาที่บ้านติงจำนวนมาก เพื่อทำให้ติงป่าวซานตกใจ “อะไรนะ เติ้งหลินเฟิงมาที่นี่ ยังพาคนมาเยอะอีก เขามาทำอะไรที่นี่? เขามีเรื่องกับตระกูลสวีไม่ใช่เหรอ? มันมาที่นี่ทำไม ดูอย่างงี้แล้ว หรือมันว่ามาหาเรื่องกู?”
ติงป่าวซานขมวดคิ้ว ฟังการรายงานของบอดี้การ์ดแล้วเดินออกไป
เขาไม่เข้าใจ
ว่าตระกูลเติ้งจากมาหาตระกูลติงทำไม อีกอย่างยังมีท่าทางที่อันตรายด้วย ต้องด้วยรู้ว่าตระกูลติง เป็นพันธมิตรกับตระกูลเติ้งแล้ว อยากจะกำจัดตระกูลสวี ทางเดียวก็คือร่วมมือกับตระกูลติง
แต่ว่า ตอนนี้
ติงป่าวซานคิด และเดินไปที่ประตูคฤหาสน์ เขาเห็นเติ้งหลินเฟิงซึ่งโดนบอดี้การ์ดบังไว้ แก่กว่าเขานิดหน่อย ดูเหมือนตาแก่ตัวเล็กๆ แต่ว่าติงป่าวซานไม่กล้าดูถูกเขา
สามารถอยู่ที่แบบนี้ได้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดา
“ท่านเติ้ง ท่านมีอะไรเหรอถึงมาหาผม? หรือว่ามาดื่มชากับผม แต่ว่าทำไมพาคนมาเยอะจังเลยครับ หรือว่า ท่านไม่ไม่ไหวใจผมเรื่องพันธมิตรของพวกเราใช่ไหมครับ?”
ติงป่าวซานหรี่ตาลง
เขาพูดคำนี้ออกมา พันธมิตรของพวกเขายังดี อย่าเยอะไปกว่านั้นเลย
เติ้งหลินเฟิงก็ได้ยินประโยคนี้ จากนั้นก็ยิ้ม “ผู้นำตระกูลติง ไม่ใช่ว่าฉันไม่คิดถึงเรื่องพันธมิตรของเรา เรื่องก็คือผมมีคนที่ต้องช่วยครับ โจ้วหล้าง โจ้วหล้างคนนั้นอยู่ที่นี่ใช่ไหม ฉันเป็นหนี้บุญคุณพี่ชายของเขา เลยขอมารับเขากลับ”
“พี่ชายของเขา? โจ้วเหวินหัวเหรอ? เติ้งหลินเฟิง โจ้วเหวินหัวมันมีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ สามารถสั่งคุณหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ในเปียนไห่ได้ อีกอย่าง คุณยังพาคนมาเยอะขนาดนี้ ถ้าคุณไม่ให้คำตอบผม นายจะต่อต้านฉันให้ถึงที่สุด จะเอามันไปให้ได้เลย ใช่ไหม? โจ้วเหวินหัวแค่คนเดียว อำนาจมันใหญ่จริงๆ”
ติงป่าววานพูดช้าๆพร้อมดวงตาที่มืดมน
นี่เป็นสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงจริงๆ
โจ้วเหวินหัวนั้น มีอำนาจมากกว่าที่เขาคิดไว้ เติ้งหลินเฟิงบอกว่าเป็นหนี้บุญคุณของเขา แต่สิ่งสำคัญคือ บุญคุณนี้ สามารถทำให้ผู้นำตระกูลของสามตระกูลใหญ่เปียนไห่ นำกำลังมาที่นี่เอง และยอมที่จะต่อต้านมิตรของตน เพื่อที่จะจะพาโจ้วหล้างออกไปให้ได้
นี่ไม่ใช่น้ำใจโง่ๆ ที่จะมาขอได้ง่ายๆ
“ขอโทษจริง แต่ว่าวันนี้ ฉันต้องพาเขาออกไป”
เติ้งหลินเฟิงพูด
เขาก็ไม่อยากทำ แต่มันเป็นคำสั่ง
“นาย”
ติงป่าวซานเผยสายตาที่ดุร้าย แต่ในวินาทีต่อมา สายตาที่ดุร้ายก็หายไป “โอเค ฉันยอมให้คุณพาโจ้วหล่างออกไป แต่ว่าผมต้องการตระกูลเติ้ง ช่วยผมตามหาฉินเทียน ผมต้องการตระกูลเติ้ง โจมตีตระกูลสวี ด้วยกำลังทั้งหมดของเรา พวกเราตระกูลติงจะช่วยพวกคุณ ฉินเทียนคนนั้นเกี่ยวข้องกับตระกูลสวี และเมื่อตระกูลสวีถูกกำจัด มันก็ไม่ออกมาอยู่ดี”
“ผู้นำตระกูลเติ้ง คุณจะไม่ปฏิเสธผมแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอกนะ เพราะตระกูลสวีเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกคุณมาโดยตลอด ถ้าคุณไม่เห็นด้วยกับผม งั้นผมก็ให้โจ้วหล้างกับคุณไม่ได้ ให้ตระกูลติงของฉันและตระกูลเติ้งสู้กันให้ถึงที่สุด ปล่อยให้ตระกูลซวี่รับผลประโยชน์ไปฉันก็ยอม”
ติงป่าวซานพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุเดือด
เป้าหมายหลักของเขายังคงเป็นฉินเทียน ไม่ใช่โจ้วหล้างหรือตระกูลเติ้ง
“โอเค”
เติ้งหลินเฟิงยิ้ม เขาไม่มีทางเลือก เขามาครั้งนี้ก็ถือว่าได้ทำแล้ว ติงป่าวซานไม่ให้ เขาจะต้องขโมยมันมา แต่ตระกูลติงไม่ใช่ครอบครัวธรรมดา
เขายังต้องจ่ายราคามหาศาล
แต่ว่าไม่มีทางแล้ว โจ้วเหวินหัวมันออกคำสั่งแล้ว
พวกเขาเลยต้องมา
แต่ตอนนี้ตระกูลติงก็ได้ถอยให้แล้ว แค่นี้ก็ไม่ได้แย่
“ใครก็ได้ พาโจ้วหล้างมาหน่อย”
ติงป่าวซานโบกมือของเขา
ทันใดนั้น ก็มีคนไปพาโจ้วหล้างมา ร่างกายที่เปื้อนไปด้วยเลือด และยังคงมีเลือดหยด แต่ว่าทุกคนก็ยังได้เสียงเบาๆของเขา
“ฉันไม่รู้จริงๆ…ฉินเทียนอยู่ที่ไหน…ฉันไม่รู้จริงๆ…”
เขาไม่รู้จริงๆ
ทุกครั้งที่แส้ตีลงมา เขาต้องการที่จะฟ้อง
แต่ว่า
เขาไม่รู้จักฉินเทียนจริงๆ
“ฉัน…ไม่ใช่คนที่ภักดี ฉันแกล้งทำ……ฉัน…ฉันไม่รู้จริงๆว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน…”
เสียงที่กำลังจะตายของโจ้วหล้างที่พูดออกมา
เขาไม่รู้จริงๆว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน
ไม่ต้องตีแล้ว
ตีฉันอีก ฉันยังไม่รู้อยู่ดีว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน
โจ้วหล้างกำลังร้องไห้
มันเลวร้ายจริงๆ
“ตีถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”
เติ้งหลินเฟิงขมวดคิ้ว ใบหน้าดูน่าเกลียดเล็กน้อย
“ผู้ชายคนนี้ ปกป้องฉินเทียน และโกหกฉัน อีกอย่างยังจงรักภักดีอีก ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมรับว่าเป็นพวกเดียวกับฉินเทียน ฉันสาบานได้ เขาภักดี แต่ว่า ฉินเทียนมันทำให้ลูกชายฉันอัมพาตไปครึ่งตัว แค้นนี้ มันต้องชำระ มันก็เลยออกมาเป็นแบบนี้ ถ้าเขาพูดออกมาเร็วกว่าดี ก็ไม่โดนตีถึงขนาดนั้นนี้หรอก ยังรอดก็ถือว่าดีแล้ว”
ติงป่าวซานโบกมือของเขา
ก็ใช้ไง
ยังรอดก็ถือว่าดีแล้ว
“เติ้งหลิงเฟิงก็เลิกคิ้วเช่นกัน ยังรอดก็ถือว่าดีแล้ว ถ้าโจ้วหล้างตายจริง ๆ เขาไม่รู้จะบอกโจ้วเหวินกัวยังไง ไอ่เวรนี้มันบ้าไปแล้ว