เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 544 โจ้วหล้าง “ฉันไม่รู้จริงๆ”
“โดนจับแล้วเหรอ?”
ฉินเฟิงยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของติงป่าวซานแล้ว เขาจะบังคับให้โจ้วเหวินหัวออกมาได้ไหม แค่บีบเขาออกมาได้ ยังไงก็จะต้องมีพิรุธออกมาอย่างแน่นอน”
“เจ้านาย เราต้องหาวิธีแจ้งพ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวไหม ให้พ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวเป็นคนบอกโจ้วเหวินหัว”
ฉีหยุนถามจากด้านข้าง
ก็ไม่ใช่อยากจะคุกคามพ่อแม่ของโจ้วเหวินหัวหรอกนะ สาเหตุหลักคือการที่โจ้วหล้างโดนจับไป แล้วโจ้วเหวินหัวไม่รู้
“ไม่ต้องหรอก”
ฉินเฟิงส่ายหัว ” โจ้วหล้างเป็นเพียงคนธรรมดา เขาจะทนต่อการทรมานได้อย่างไร ถึงจะทนไม่ไหว เขาก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ไหน ทำได้แค่โทรศัพท์หาโจ้วเหวินหัวเพื่อขอความช่วยเหลือแล้ว นอกจากนั้น เขาไม่มีคนที่สนับสนุนที่จะทำให้ติงป่าวซานกลัวได้”
“ตกลง ฉันส่งคนไปเฝ้าดูติงป่าวซานแล้ว สามารถตรวจสอบความเคลื่อนไหวได้”
ฉีหยุนรายงาน
“ดี”
ฉินเฟิงจับมือของเขาและพูดว่า “ตอนนี้ก็แค่รอโจ้วหล้างว่ามันจะเปิดปากพูดเมื่อไหร่”
และในเวลานี้
“อ๊าก……”
โจ้วหล้างถูกติงป่าวซานพาตัวไปที่วิลล่าของเขา จากนั้นไปที่ห้องใต้ดินแล้วมัดมันไว้ และปล่อยให้บอดี้การ์ดใช้แส้ตีโจ้วหล้าง และหลังจากนั้นไม่นานเลือดก็เริ่มกระเซ็นออกมา
โจ้วหล้างร้องออกมาจะเป็นจะตาย
“พูดออกมาสิ ฉินเทียนอยู่ที่ไหน”
ติงป่าวซานยืนอยู่ข้างเขา ข้างๆมีบอดี้การ์ดที่กำลังเหวี่ยงแส้ จากนั้นติงป่าวซานก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ดุร้าย
“ฉันไม่รู้”
โจ้วหล้างร้องเสียงดัง
ฉันไม่รู้.
ฉันไม่รู้จริงๆ
ให้ตายเถอะ ฉันจะหาฉินเทียนให้นายได้ที่ไหนกัน
ฉันโทรศัพท์ไปเพื่อบอกนายไม่ใช่เหรอว่าฉินเทียนอยู่ที่วิลล่าชิวเถียนไม่ใช่เหรอ ทำไมพวกนายหาไม่เจอแล้ว แล้วมาตีกู กูไม่รู้จริงๆ ว่ามันอยู่ไหน ทำไมพวกมึงต้องมาตีกู
“ไม่รู้ ตีต่อไป”
สีหน้าของติงป่าวซานตึงเครียด “โจ้วหล้าง ครั้งนี้ ฉันเชื่อว่าคุณเป็นคนที่ภักดี แต่ถึงแม้คุณจะภักดีแค่ไหน วันนี้ ฉันจะรู้ให้ได้ว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน ตีต่อไป”
ติงป่าวซานโกรธอีกครั้ง
บอดี้การ์ดข้างๆ ฟาดออกไปไม่ยั้ง
เสียงเพี้ยะ
เขาตีโจ้วหล้าง ที่ร่างกาย ทำให้โจ้วหล้างเจ็บจนตาจะทะลุออกมา และทั้งตัวก็ขดตัวและกรีดร้อง “อ๊าก…มันเจ็บ…ฉันไม่รู้จริงๆว่าฉินเทียนอยู่ที่ไหน ไม่ได้เกี่ยวกับภักดีอะไรเลย”
“มึงยังปลอมได้อีกเหรอ ตีไปเรื่อยๆ”
ติงป่าวซานบอกให้บอดี้การ์ดเหวี่ยงแส้ลงอีกครั้ง
การทุบตีใครสักคนด้วยแส้นั้นเจ็บปวด ทันทีที่แส้ลงไปครั้งหนึ่ง ตีจนเจ็บไปทั้งตัวและวิญญาณ และคนทั้งร่างก็ล้มลง “ฉัน…ไม่ได้ภักดีอะไรเลย คนอย่างฉันมันเลวจะตาย……”
“ดี ยังปลอมได้อีก ตีอีก ตีให้มันตายไปเลย”
ติงป่าวซานบอกให้บอดี้การ์ดตีอีกครั้ง
โจ้วหล้างหัวจะปวด
ภักดีบ้าอะไรของมึง
หาคนอะไรของมึง
เสแสร้งหาแม่มึงเหรอ
กูไม่รู้จริงๆ
โจ้วหล้างคำรามอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจ แต่เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มาจากจิตวิญญาณของเขา ท้ายที่สุด เขาทนไม่ไหวจริงๆ เขาโดนตีจนสภาพเละไม่เป็นท่า “ฉัน… อธิบาย.. . ฉันอธิบาย …”
เขาทนไม่ไหวแล้ว
คนกำลังจะตาย
เขาจะโทรศัพท์หาพี่ชายของเขา เขากำลังจะตายแล้วจริงๆ
“ว่าแล้ว”
คิ้วที่ย่นของติงป่าวซานคลายขึ้นมาทันที เขามองไปที่สภาพของโจ้วหล้างแบบนั้น ตีจนเป็นแบบนี้ก็ยังไม่พูด เขาคิดว่าเขาตัดสินใจผิดพลาดไปจริงๆ
โจ้วหล้างคนนี้ มันไม่รู้จริงๆ
แต่ว่า ตอนนี้ดูแล้ว คือรู้แล้วเหรอ
ว่าแล้ว
การตัดสินของฉันเป็นไปตามคาด
โจ้วหล้างคนนี้ คือผู้ภักดีอย่างแท้จริง เพื่อปกปิดฉินเทียนคนนั้น ตัวเองถูกตีขนาดนี้ แต่ว่าก็ยอมแพ้ต่อการถูกทรมานของเขา
“นี่สิคนฉลาด แกจะปกป้องมัน ไปเพื่ออะไรกัน”
ติงป่าวซานเดินไปจับผมที่มีรอยและเปื้อนเลือดแล้วพูดว่า “บอกมาสิ ฉินเทียนอยู่ไหน?”
“กูไม่รู้”
หลังจากที่โจ้วหล้างพูดจบ สายตาของติงป่าวซานก็กลับมาดุเดือดอีกครั้งแต่ในวินาทีต่อมา โจ้วหล้าง ก็พูดว่า “แต่ว่า นายเอาโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะโทรหาฉินเทียน ถึงเวลานั้นฉันจะถามเองว่ามันอยู่ไหน”
“ต้องอย่างงี้สิ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของติงป่าวซาน แล้วเขาก็กวักมือเรียก “บอดี้การ์ด เอาซิมใส่โทรศัพท์มัน แล้วเอาโทรศัพท์มาให้มัน”
“ครับ”
มีคนหยิบขึ้นมาทันที
สักพัก มีคนใส่เสร็จแล้วเอามาให้ วางข้างหูของโจ้วหล้างจากนั้นโจ้วหล้างก็กดเลขที่เข้าจำได้ แล้วกดโทรศัพท์ออกไป พอรับสาย โจ้วหล้างก็ใช้แรงทั้งหมดพูดออกมา “พี่ครับ ติงป่าวซานจะฆ่าผม ผมจะตายแล้ว ช่วยผมด้วย”
ประโยคพวกนี้ฟังแล้วเต็มไปด้วยเสียงที่สั่น
ติงป่าวซานฟังแล้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที แล้วตบหน้าโจ้วหล้าง เลือดเต็มมือติงป่าวซานแล้วก็มีเสียงออกมาจากโทรศัพท์ “ติงป่าวซานมึงจะทำอะไร ตระกูลบ้านกูกับมึงไม่ได้มีปัญหาอะไร มึงจะจับน้องกูไปทำไม ”
“น้องชายมึง ซ่อนคนที่กูกำลังตามหา ตอนนี้มันไม่พูดความจริง กูก็เลยจัดการยากแล้วล่ะ”
ติงป่าวซานกางมือออก
ไม่พูดความจริง ฉันก็จัดการยากสิ
“ใคร?”
เสียงกังวลของโจ้วเหวินหัวดังออกมาจากโทรศัพท์
โจ้วเหวินหัวได้ยินแม้กระทั่งเสียงร้องของโจ้วหล้าง
แค่คิดก็รู้แล้ว ทำให้ผู้ชายคนหนึ่งร้องไห้ได้ แถมยังร้องหนักด้วย เหมือนกับว่าอกหัก เขาก็คงรู้แล้วว่าติงป่าวซานทำอะไร
“ฉินเทียน”
ติงป่าวซานพูดออกมาสองคำนี้ “เขาซ่อนฉินเทียนไว้ ศัตรูของฉัน รู้หรือยัง?”
หลังจากนั้นติงป่าวซานก็วางสาย
จากนั้นติงป่าวซานก็มองไปที่โจ้วหล้าง “ไอ่หนู ฉันตีนายจนถึงสภาพแบบนี้แล้ว ถึงจะปล่อยนายไปตอนนี้ มันก็ช่วยอะไรไม่ได้ ตระกูลโจ้ว ถ้าจะเกลียดฉัน ก็เกลียดเถอะ ดังนั้น ไม่งั้น ถ้านายบอกว่าฉินเทียนอยู่ไหน งั้นนายก็ไม่ต้องกลับไป เดี๋ยวพี่ชายของนายก็จะมาอยู่เป็นเพื่อนนาย”
ติงป่าวซานโกรธมาก
เขามาอยู่ในตำแหน่งนี้ได้ ไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นพ่อพระ เขายังไม่ได้คำตอบ แน่นอนว่าอาจเป็นความเข้าใจผิดจริงๆ โจ้วหล้างไม่รู้ชะตากรรมของฉินเทียนเลยจริงๆ
แต่ว่า ก็มันทำไปแล้ว
ปล่อยโจ้วหล้างไป ตระกูลโจ้วก็จะไม่พอใจเขา ถ้าเทียบกับการเกลียดชังเขา ลงมือกับเขาวางกับดักใส่เขาในภายหลัง สู้เราจัดการตระกูลโจ้วตอนนี้เลยดีกว่า เพราะถึงอย่างไรโจ้วเหวินหัวก็ไม่ใช่คนใหญ่โตอะไรอยู่แล้ว
เป็นเพียงแค่ประธานาธิบดีที่ได้รับการแต่งตั้งจากชาวต่างชาติ
มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
ตายเป็นตาย
“ไม่ไม่ไม่…”
สภาพของโจ้วหล้าง รูม่านตาหดลง และคนทั้งหมดก็ส่ายหัวเหมือนคนบ้า
“ตีต่อไป จนกว่ามันจะบอกว่าฉินเทียนอยู่ไหน ใช่สิ ช่วงนี้โจ้วเหวินหัวไม่ได้อยู่เปียนไห่เหรอ ให้เขาบอกที่อยู่ของโจ้วเหวินหัวด้วย เราต้องกำจัดโจ้วเหวินหัวด้วย แบบนี้ จะได้ไม่มีปัญหาในอนาคต”
ติงป่าวซานโบกมือ แล้วก็สั่ง
ทำไปแล้ว ก็ต้องทำให้ตาย จะได้ไม่มีปัญหาในอนาคต