เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 534 โจ้วหล้างน้องชายของโจ้วเหวินหัว
สุดท้ายฉินเฟิงก็ไม่ได้ตอบข้อความทั้งสอง ไม่รู้ว่าจะตอบอะไร ก็เลยไม่ตอบ
ส่วนทางหลิวเสี่ยยี่ จริงๆ แล้วฉินเฟิงก็ให้คนไปปกป้อง เพียงแต่ ในเมื่อสวี่ซวนซวนส่งคนไปแล้ว ก็เลยปล่อบให้เธอได้แสดงน้ำใจนี้ไป
เวลานี้ ฉีหยุนก็กลับมา แล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ ในเมืองมีคนของตระกูลติงกำลังตามหาผู้ชายอายุ20กว่าๆ หน้าตาหล่อเหลา คิ้วคม ไม่รู้ว่าต้องการจะทำอะไร?”
“อายุ20กว่าๆ คิ้วคมๆ ใบหน้าหล่อเหลา ก็หมายถึงผมไม่ใช่หรือไง?”
ฉินเฟิงเอามือลูบคาง “โดยเฉพาะข้อสุดท้าย เหมาะกันพอดีเลยใช่ไหม”
“แหวะๆๆ ”
ฉียหยุนแลบลิ้นออกมา
ท่าทางนี้ดูแปลกมาก ทำให้ฉินเฟิงขนลุก “ท่าทางแบบนี้ ไปเรียนกับใครมา?”
“กั่วกั่วไงครับ กั่วกั่วชอบทำแบบนี้บ่อยๆ”
ฉีหยุนเอามือลูบหัว
“กั่วกั่วน่ะเป็นเด็กน่ารัก แต่คุณน่ะเป็นผู้ชายอกสามศอก อย่าไปทำตามกั่วกั่ว มันแปลกๆ”
“อ่อครับ”
ฉินเฟิงส่ายๆ หัว แล้วก็กลับมาคุยเรื่องหลัก “แต่ว่า คงจะไม่ได้ตามหาผมหรอก อย่างไรเสียพวกนั้นก็มีรูปของผมอยู่”
“ใช่ครับ คนอีกกลุ่มของพวกนั้น ก็กำลังตามหาคนชื่อฉินเทียนกันตามท้องถนน มีรูปด้วย”
ฉีหยุนกล่าว
รูปที่ได้ ก็เอามาจากกล้องวงจรปิด
จริงๆแล้ว ที่Boundless Technology Groupก็มีกล้องวงจรผิด เพียงแต่ว่า ต่งซินหยวนไม่กล้าไปขอที่ต่งเซิง ต่งเซิงเองก็ไม่อยากให้ ของแบบนี้ เปิดเผยเพ่นพ่านทายจะสนุกกว่า
“พี่ใหญ่ ไอ้คนนี้มันมาจริงๆ ด้วย”
ฉีหยุนก็ชี้ไปที่คนหนึ่งทางด้านนอก
คนคนนั้นอายุประมาณ20กว่าๆ สูงเมตร70กว่าๆ กำลังถือกระดานโต้คลื่นเดินไปทางชายหาด ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่วิลล่าชิวเถียน อยู่ริมชายหาด
ดูไปแล้ว คนคนนี้ก็ไม่มีอะไรพิเศษ
แต่ว่า ฐานะของเขานั้น ทำให้คนสนใจ ไม่ได้เป็นคนรวยหรือใหญ่โตอะไร แต่ก็ถือได้ว่าที่ตระกูลมีทรัพย์สินหลายล้านเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชื่อหรือเปล่า ถึงได้เสเพลมาก
ชื่อว่า โจ้วหล้าง
น้องชายของโจ้วเหวินหัว มีพี่ชายคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ ก็เลยถือว่ามีอิทธิพลอยู่บ้าง แต่ว่าได้รับการสั่งสอนมาดี ไม่ได้ข่มขู่ใคร ปกติจะชอบมาโต้คลื่นที่วิลล่าชิวเถียนแห่งนี้
นี่ก็คือเหตุผลที่พวกเขามาพักที่นี่
ไม่รู้ว่าโจ้วเหวินหัวอยู่ที่ไหน แต่ว่าน้องชายของเขาคนนี้ จะต้องรู้แน่นอน
“ตอนนี้จะเข้าไปหา ก็จะเร็วไปหน่อย จะทำให้เขารู้สึกแปลกๆ รอไปก่อนแล้วกัน ตามข้อมูลนั้น พอโต้คลื่นเสร็จ เขาก็จะชอบไปทำเรื่องอะไรที่มันตื่นเต้นๆ”
ฉินเฟิงกล่าว
จากนั้นก็กลับเข้าห้องไปพร้อมกับฉีหยุน
และรอจนถึงเวลา11โมง โจ้วหล้างก็ไปทำอะไรที่ตื่นเต้นจริงๆ ไปบ่อน！
ไม่สิ ไม่น่าจะเรียกบ่อน ควรจะเรียกว่าเป็นการแข่งขันเล่นไพ่มากกว่า ในวิลล่าชิวเถียน ทุกวันเวลา11โมง จะมีห้องหนึ่งเปิดบ่อนไพ่ขึ้นมา
ก็มีให้พนันเหมือนกัน
โจ้วหล้างก็ชอบเล่นอะไรแบบนี้ แต่ว่าวันนี้ไม่เหมือนกัน เขาจับไพ่ขึ้นมาแล้วก็หน้าบูดบึ้ง จากนั้นก็มองๆ คนฝั่งตรงข้าม ฝั่งตรงข้ามก็หัวเราเยาะ แล้วก็หงายไพ่ออก
“ไม่ต้องดูแล้ว คุณแพ้แล้ว โจ้วหล้าง วันนี้คุณแพ้ไป17รอบแล้ว ยังมีเงินเล่นอีกไหม?”
สวีเจี๋ยพูดเยาะเย้ยอยู่ฝั่งตรงข้าม
สองคนนี้ไม่ถูกกัน ไม่ได้เป็นเพื่อนกัน พอเล่นไพ่กันก็จะเกิดความโมโหขึ้นมาตลอด แต่ว่าครั้งนี้ สวีเจี๋ยมีสีหน้าดีใจมาก
ส่วนโจ้วหล้างก็มีสีหน้าดูไม่จืด
ไม่ใช่เพราะว่าแพ้ไป17รอบหรอก
แต่เป็นเพราะว่า เขาแพ้ติดต่อกันมา5วันแล้ว 5วันมานี้เขาไม่เคยชนะเลยสักรอบ แพ้ไปทั้งหมด97รอบแล้ว ทำเอาเขากลัดกลุ้มเหมือนกัน พอเห็นหน้าคนที่ไม่ชอบขี้หน้ามาทำหน้าทำตาเยาะเย้ยอีก เขาก็อยากจะปลดปล่อยความโมโหออกมาเหมือนกัน
แต่ว่า ไม่มีเหตุผลอะไรให้โวยวายออกมา
แพ้ก็คือแพ้ สู้คนอื่นไม่ได้ เขาก็ต้องยอมรับ
“ช่างๆ ไม่เล่นแล้ว”
โจ้วหล้างโยนไพ่ในมือลง จากนั้นก็ดันเงินกองหนึ่งออกไป แล้วก็จากไปอย่างอารมณ์เสีย
“มาสเตอร์เซี่ย โชคดีที่มีคุณอยู่”
สวีเจี๋ยเห็นว่าโจ้วหล้างออกไปแล้ว แล้วก็โยนเงินไปให้ตาแก่ข้างๆ แพ้เยอะกว่าโจ้วหล้างมาก แต่ชนะก็ได้มาน้อย นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ ที่สำคัญคือ ชนะแล้วก็สบายใจ
ทำให้โจ้วหล้างหน้าเสียไปได้ เขาก็ดีใจมาก
“ฮ่าๆ ”
ตาแก่คนนั้นก็รับเงินมา แล้วก็หัวเราะเผยฟันหน้าออกมา
ส่วนโจ้วหล้างในตอนนี้ ก็กลัดกลุ้มมาก นั่งอยู่บนบาร์เหล้า ไม่อยากจะแอ๊วสาว ไม่อยากจะทำเรื่องอะไรเลย อยากจะดื่มเบียร์อย่างเดียว แพ้มาเยอะ แพ้จนจะหมดตัวแล้ว
และในตอนนี้ก็มีชายคนหนึ่งมานั่งข้างๆ เขา
“เบียร์หนึ่งขวด”
ชายคนนั้นยกมือสั่ง
“ไม่ซื้อประกัน ไม่คุยธุรกิจ และไม่มีเงิน”
โจ้วหล้างก็เห็นคนข้างๆ นึกว่ามาขายของอะไรสักอย่าง ก็เลยพูดออกไป
แต่ว่า ชายคนนั้นก็ยิ้มพูดว่า “ผมรู้ว่าทำไมคุณถึงไม่มีเงิน”
“ทำไม จะมาหัวเยาะเย้ยผมหรือไง?”
โจ้วหล้างก็หน้าเสียไปนิดหน่อย
“เปล่าครับ”
ชายคนนั้นส่ายหัว “เลี้ยงเบียร์ผมสิ เดี๋ยวผมจะบอกคุณ ว่าทำไมคุณถึงแพ้”
“นี่คุณ！”
เดิมทีนั้น โจ้วหล้างยังคิดว่าคนนี้เป็นคนที่สวีเจี๋ยส่งมาเยาะเย้ยตนเอง แต่ก็พบว่าไม่ใช่แบบนั้น แต่เป็นคนที่จะมาบอกว่าทำไมเขาถึงแพ้ ที่สำคัญก็คือ เขาก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมตนเองถึงแพ้พนันบ่อยแบบนี้
“เถ้าแก่ เบียร์ขวดนี้ เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง”
โจ้วหล้างยกไม้ยกมือพูด
“ดีเลย”
เถ้าแก่ตอบรับ
“ใจเด็ด”
ฉินเฟิงยิ้ม
ใช่แล้ว ชายคนนั้น ก็คือฉินเฟิง
“ฝั่งตรงข้ามมียอดฝีมืออยู่”
ฉินเฟิงพูดต่อท้ายไปประโยคเดียว
“พวกนั้นโกงงั้นหรือ？”
โจ้วหล้างทำตาโต
“จะว่าแบบนั้นก็ได้ แต่ทางที่ดีอย่าไปพูดแบบนั้น เพราะว่าถ้าคุณจับได้เห็นๆ ก็แสดงว่าเขาโกงไพ่ แต่ถ้าไม่ได้โกง ก็แสดงว่าคนนั้นมีฝีมือดีจริงๆ และเมื่อครู่ผมก็ได้เห็นแล้ว คุณคงไม่เห็นว่าพวกนั้นโกง ฝั่งตรงข้ามมองไพ่คุณออก แถมยังเปลี่ยนไพ่ของเขาเองด้วย ไม่อย่างนั้นคุณก็คงไม่แพ้ทุกรอบหรอก”
ฉินเฟิงดื่มเบียร์ไป แล้วก็ค่อยๆ พูดไป
“ผมว่าแล้ว ไอ้สวีเจี๋ยนั่น เมื่อก่อนเล่นสู้ผมไม่ได้ แต่ว่าช่วงนี้เอาชนะผมได้หลายวันติดกันเลย ส่วนผมก็ไม่เคยชนะเลยสักรอบเดียว ที่แท้ก็เชิญคนเก่งมานี่เอง”
โจ้วหล้างก็เข้าใจทุกอย่างขึ้นมาได้
พอเข้าใจแล้ว เขาก็มีสายตามองฉินเฟิงอย่างสนใจมากขึ้น สามารถมองเห็นว่าคนข้างๆ สวีเจี๋ยเป็นอย่างไร ก็แสดงว่าคนคนนี้ก็มีฝีมือสูงส่งเหมือนกัน
“อย่างนั้นท่านอาจารย์ พอจะช่วยผมสักครั้งได้ไหมครับ?”
โจ้วหล้างถาม
เขาแพ้จนเหนื่อยใจแล้ว ถูกสวีเจี๋ยมาเยาะเย้ยทุกๆ วัน จนเขาจะทนไม่ไหวแล้ว
ดังนั้น พอมีโอกาส เขาก็เลยจะคว้ามันไว้
“ในตัวคุณยังมีเงินอีกไหม?” ฉินเฟิงหยิบเบียร์ขวดนั้นดื่มไปพูดไป
“ยัง…..เหลืออีก300…….”
โจ้วหล้างเอามือลูบๆ ที่หัว
ค่อนข้างอายๆ
เขาแพ้จนเงินหมดแล้ว เหลือแค่300
“แค่นี้ก็พอแล้ว เดี๋ยวผมดื่มขวดนี้หมด เราก็ไปเล่นกัน พอถึงตอนนั้นก็คอยดูสัญญาณมือของผมแล้วกัน” ฉินเฟิงดื่มเบียร์ไปพูดไป