เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 513 ต่งกางลงมือ
บางทีเขาอาจจะสยบเจ้าคนนี้มาไม่ได้ จึงได้ยอมแพ้ไป ในเมื่อเก็บไว้เองไม่ได้ งั้นเป็นเพื่อนกันก็ได้
ต่งเซิงไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขา เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมากที่สุดในชีวิตนี้
ถ้าหากให้ซือหม่าเฉินรู้ว่าต่งเซิงคิดอยากจะสยบเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว คงจะตะลึงอย่างมากแน่นอน แม้แต่ตัวเขาผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของตระกูลซือหม่า ตำแหน่งไม่ต้อยต่ำไปกว่าต่งเซิง ถึงขั้นที่ยังสูงกว่าต่งเซิงเล็กน้อยด้วยซ้ำ ยังเรียกฉินเฟิงว่าใต้เท้าอยู่เลย
แล้วยังคิดจะเป็นเพื่อน
พวกเขาต่างก็ยังไม่มีสิทธิ์มากพอที่จะเป็นเพื่อนของฉินเฟิง
“ลูกน้อง เรียกลู่ซินหานมา”
ต่งเซิงออกคำสั่ง
ไม่นาน ลู่ซินหานที่ยังเดินวนไปมาในห้องทำงานก็ได้รับแจ้ง เธอยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก แต่ว่าเธอให้กำลังใจกับตัวเองในใจว่า “เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ตัวเองขวางคนนี้ไว้แล้วเป็นผลงานดีแน่นอน ท่านประธานจะให้ฉันเข้าไปเลื่อนตำแหน่ง เพิ่มเงินเดือน และเลี้ยงข้าวฉันแน่ๆ”
เธอยังมีความรู้สึกดีใจด้วยเล็กน้อย
ในความคิดของเธอ ไอ้คนจนที่ไม่มีปัญญาใส่แบรนด์เนมคนนั้นจะสั่งให้ท่านประธานทำอะไรได้
จะต้องเอาเบอร์ของท่านประธานมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็หลอกลวงท่านประธาน ตอนนี้จึงได้สั่งให้ตัวเองเข้าไป จะต้องให้เข้าไปอธิบายแน่นอน
คิดๆอยู่แล้วก็มาถึงที่ชั้นบนสุด
เป็นสถานที่ที่ห้องทำงานของต่งเซิงอยู่
“ท่านประธานคะ ขาของคุณหายดีแล้ว?”
ลู่ซินหานเดินเข้ามา วินาทีแรกก็มองเห็นต่งเซิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เมื่อเห็นเขายืนขึ้น ขาคู่นั้นที่เรียวตรง เธอก็ปิดปากตกใจขึ้นมาทันที
หายแล้ว
“อืม”
ต่งเซิงพยักหน้า
ลู่ซินหานนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เธออยู่ในห้องทำงานแล้วเห็นแพทย์คนนั้นที่คอยอยู่กับต่งเซิงอยู่ตลอดเวลาจากไป ก็รู้ได้ในทันที แพทย์คนนั้นอยู่ข้างกายต่งเซิงตลอดเวลาไม่เคยห่าง
แต่เขาจากไปแล้ว แสดงว่า เขารักษาต่งเซิงหายแล้ว
ดังนั้นเขาจึงจากไป
ทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว
เมื่อนึกถึงนี่ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา เดิมทีเธอชอบต่งเซิง ส่วนมากเป็นเพราะว่าฐานะตำแหน่งของต่งเซิงสามารถให้เธอได้ใช้ชีวิตคุณนายเศรษฐินี แต่ว่าตอนนี้ขาหายดีแล้ว ไม่ใช่คนพิการอีกต่อไปแล้ว
และวินาทีแรกที่ขารักษาหายดี เขาก็เรียกเธอมา
นี่หมายความว่ายังไง
นี่หมายความว่ายังไง
ต่งเซิงชอบเธอ เมื่อขาหายดี ก็อยากจะบอกกับเธอในทันที จากนั้นก็คบหากับเธอ โรแมนติกจัง เธอยิ่งคิดยิ่งโรแมนติก ชีวิตเศรษฐินีของเธอกำลังจะมาแล้ว
“เธอ….”
ต่งเซิงกำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
“ฉันตกลงค่ะ”
ลู่ซินหานก้มหน้า มือจับปลายเสื้อไว้ มีท่าทางเขินอาย
ต่งเซิงขมวดคิ้ว ถูกไล่ออกยังดีใจขนาดนี้ เพราะไม่อยากจะอยู่ในบริษัทมาตั้งนานแล้ว?
“โอเค งั้นเธอก็ลงไปเขียนใบลาออกแล้วกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็ไม่ได้อยู่ในบริษัทของเราอีกแล้ว” ต่งเซิงพูดจบ ก็หันหลังใส่
“ค่ะ พวกเราไปโรงแรม…อะไรนะคะ ใบลาออก！”
วินาทีนี้ เหมือนดั่งฝันหวานถูกปลุกขึ้น ลู่ซินหานอึ้งไปทันที “ใบลาออกอะไรคะ ทำไมฉันต้องลาออกคะ?”
“ไม่ใช่ลาออก แต่ถูกฉันไล่ออก”
“เพราะอะไรคะ”
“ไม่เพราะอะไรทั้งนั้น”
สายตาต่งเซิงเย็นชา เธอขัดใจผู้มีพระคุณของฉัน แล้วยังคิดจะอยู่ในบริษัทของฉัน ฝันไปเถอะ
ส่วนคำอธิบาย
ต่งเซิงเป็นใคร จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง?
“ไม่ค่ะ ฉันไม่ลาออก ฉันไม่ค่ะ”
ลู่ซินหานส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เป็นแบบนี้ได้ยังไง หรือว่าไม่ได้หาเธอเพื่อไปฮันนีมูนกันงั้นหรอ หรือว่าเธอไม่ใช่ว่าจะได้ใช้ชีวิตเศรษฐินีแล้วหรอ ทำไมถึงได้ถูกไล่ออกละ
ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่เธอคิดเลยสักนิด
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ละ
“ลูกน้อง โยนเธอออกไปซะ”
สายตาของต่งเซิงมีความรังเกียจ เขาไม่ชอบผู้หญิงบ้าบอแบบนี้
ในโลกของเขา มีเพียงอำนาจที่ทำให้เขาลุ่มหลง
ผู้หญิง?
สิ่งของที่มีหรือไม่มีก็ได้
“ครับ”
ที่ด้านนอกห้องทำงาน ยังมีรปภ.อยู่อีกไม่กี่คน
รีบเข้าไปจับตัวลู่ซินหานไว้ แล้วก็ลากเธอออกไปด้านนอก
“ไม่…ท่านประธานคะ…ฉันทำอะไรผิดไป…ทำไมถึงไล่ฉันออกละคะ…”
“ไม่…ฉันทำอะไร…”
“ท่านประธานคะ…ไม่….”
ลู่ซินหานกรีดร้องด้วยความพยายาม แต่ต่งเซิงทำเหมือนกับว่าไม่ได้ยิน
เขาไม่สนใจคนธรรมดาแบบนี้หรอกนะ
แล้วยังเป็นคนธรรมดาที่ไปขัดใจฉินเฟิงอีกด้วย
…..
ภายนอก Boundless Technology Group
ที่ด้านนอก ตำแหน่งที่ห่างไปร้อยกว่าเมตร มีรถตู้จอดอยู่หลายคัน ภายในนั้นยังมีรถแอสตันมาร์ตินอยู่อีกหนึ่งคัน ติงเจ๋อกับหวางหู่และคนอื่น กำลังสูบบุหรี่นั่งรอคอย
หวางหู่สูบบุหรี่คำหนึ่งแล้วพูดว่า “คุณชายติงครับ เจ้าคนนั้น เข้าไปใน Boundless Technology Group ทำไมครับ คงไม่ใช่คนในนั้นหรอกนะครับ คนของ Boundless Technology Group ผมไม่กล้ามีเรื่องด้วยหรอกนะครับ”
เขามีความร้อนตัว
ยังไงซะ Boundless Technology Group ก็มีตำแหน่งที่พิเศษในเมืองเปียนไห่
“กลัวอะไร เจ้าคนนั้นก็แค่ไอ้คนจน วางใจได้ ถ้าหากว่าเป็นคนของ Boundless Technology Group จริงๆ เขาจะนั่งรถเมล์ทำไม เขาน่าจะไปสมัครงานที่ Boundless Technology Group สมัครเป็นพนักงานทำความสะอาดหรือไม่ก็พนักงานในห้องน้ำ แต่ว่า Boundless Technology Group แม้จะเป็นพนักงานทำความสะอาดของ Boundless Technology Group ก็จำเป็นต้องมีปริญญาตรี แต่ไอ้คนจนนั้นไม่สามารถสมัครได้หรอก”
ติงเจ๋ออยู่ด้านข้างพูดเยาะเย้ย
เขาไม่ชินกับกลิ่นบุหรี่ถูกๆของคนพวกนี้ จึงได้ยืนอยู่ที่ข้างรถแอสตันมาร์ตินของเขา
“วางใจได้ ฉันคนนี้ ดูคนแม่นมาก ฉันบอกว่ามันเป็นคนจน อย่างนั้นมันก็ต้องเป็นคนจนแน่นอน แค่ไอ้คนจนคนหนึ่ง ยังกล้ามีเรื่องกับติงเจ๋ออย่างฉันคนนี้ หาเรื่องตาย”
ติงเจ๋อเยอะเย้ย
ในเวลานี้เอง พ่อบ้านคนนั้น ชี้ไปที่หน้าประตู Boundless Technology Group และพูดว่า “คุณชายครับ ออกมาแล้วครับ”
ติงเจ๋อมองไปที่หน้าประตู ฉินเฟิงออกมาแล้วนั่นเอง
คนที่ออกมา ยังมีอีกคนหนึ่ง ใส่เสื้อสูทสีดำ
“ทำไมถึงยังมีอีกคนหนึ่ง?”
หวางหู่นิ่งไปแล้วเอ่ยถาม
“คงจะเพื่อนของมันแหละมั้ง มาสมัครงานกันทั้งสองคน แต่ว่าล้มเหลวกันหมด Boundless Technology Group สมัครงานสำเร็จกันได้ง่ายๆซะที่ไหนละ” ติงเจ๋อโบกมือ “ไป”
ที่ตรงนั้นยังมีอีกคนหนึ่ง นั่นก็คือต่งกาง
ในฐานะที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของต่งเซิง เขาห่างจากต่งเซิงน้อยมาก ต่งเซิงปรากฏตัวในที่สาธารณะน้อยมาก ผู้ที่รู้จักเขาล้วนก็เป็นบุคคลผู้มีตำแหน่งใหญ่โตกันทั้งนั้น และบุคคลผู้มีตำแหน่งใหญ่โตพวกนี้ก็ไม่รวมติงเจ๋อไว้แน่นอน
ดังนั้น ติงเจ๋อจึงไม่รู้จักต่งกาง
ส่วนต่งกางนั้นก็ถูกสั่งให้ลงมาส่งฉินเฟิง สำหรับเรื่องที่ฉินเฟิงรักษาขาของต่งเซิงให้หายดี เขารู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเคารพฉินเฟิงเป็นอย่างมาก
“คุณผู้ชายครับ ผม….”
ต่งกางกำลังอยากจะถามว่าจะให้ส่งถึงที่ตรงนี้ หรือว่าให้ขับรถไปส่งฉินเฟิง
แต่ในเวลานี้ ที่ตรงข้ามกับเขา มีคนกลุ่มใหญ่เข้ามา คนกลุ่มที่เหมือนกับพวกนักเลง คนที่อยู่ด้านหน้าคือติงเจ๋อ ติงเจ๋อที่เย่อหยิ่งอวดดี มองดูต่งกางแล้วก็ตะคอกใส่ว่า “พวกเราจะสั่งสอนเจ้าคนนี้ ไอ้คนไร้สมอง หลบไปซะ！”
เขากำลังตะคอกต่งกาง
“คุณผู้ชายครับ ขออภัยครับ”
ต่งกางขอโทษฉินเฟิงที่พบเจอเหตุการณ์แบบนี้ตรงหน้าประตูบริษัทของพวกเขา จากนั้นต่งกางก็หันหลังมองไปที่คนพวกนั้น ในแววตามีไอสังหารปรากฏขึ้น
ด่าเขาเรื่องเล็ก
แต่ว่าด่าผู้มีพระคุณของตระกูลต่งของพวกเขานั้นเป็นเรื่องใหญ่！