เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 511 รักษาหายแล้ว!
“รักษาได้มั้ย?”
แต่ว่า ต่งเซิงเหมือนดั่งว่าไม่ได้ยินคำพูดของแพทย์คนนั้น มองฉินเฟิงและเอ่ยถามออกไป
เขาพิการมานานมากแล้ว
นานจนในความทรงจำของเขา มีแต่การนั่งอยู่บนรถเข็น
ในฐานะผู้สืบทอดของตระกูลต่ง กลับถูกส่งมาที่เมืองเปียนไห่เล็กแห่งนี้เพราะสองขาพิการ ใช้ชีวิตอยู่ดั่งคนไร้ชีวิต
เขาคาดหวังที่จะได้ลุกยืนขึ้นอย่างมาก
เขาไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจคำพูดของแพทย์ แต่เบอร์โทรส่วนตัวของเขามีคนรู้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ คนพวกนั้น ถ้าไม่ใช่ญาติสนิทของเขา ก็เป็นคนที่เขาคิดว่าสามารถทำความรู้จักกันไว้ได้
แต่ที่ไม่ต่างกันก็คือ ล้วนเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา
คนๆนี้ จะต้องเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นแนะนำมาแน่นอน
แน่นอนว่าฉินเฟิงไม่ได้พูด เขาจึงไม่ได้ถามอีก
ไม่อย่างนั้น เพิ่งเริ่มแรกก็คงบอกชัดเจนเองแต่แรกแล้ว
ถ้าเขาเดาไม่ผิด เบอร์โทรนี้ซือหม่าเฉินเป็นคนให้เขามา ซือหม่าเฉินบอกกับฉินเฟิงว่า ในเมืองเปียนไห่ ยังมีอีกคนหนึ่งที่อาจจะรู้ตำแหน่งที่อยู่ของตระกูลซือหม่า
นั่นก็คือต่งเซิง
ผู้สืบทอดของตระกูลต่งที่สูงศักดิ์ แต่กลับถูกส่งมาเมืองเปียนไห่เพราะร่างกายพิการ
เป็นผู้มีอำนาจในเมืองเปียนไห่
“ได้ ให้เข็มเงินกับฉันสามเข็มก็พอแล้ว”
ฉินเฟิงไขว้แขนพูด
“เข็มเงินสามเข็ม ตลก หรือนายอยากจะวางยาพิษ ทิ่มแทงเข็มเงินสามเข็มลงไป จากนั้นก็ขูดรีดพวกเรา แผนการแบบนี้ ฉันเห็นจนเบื่อแล้ว คุณชายครับ ผมขอให้ไล่เจ้าคนนี้ออกไปครับ พูดจามั่วซั่ว แล้วยังจะเอาเข็มเงินสามเข็ม ถ้าหากว่าสามารถรักษาให้หายได้ง่ายขนาดนี้ แล้วยังจะมีแพทย์อย่างพวกผมไว้ทำไมละครับ”
ตาแก่คนนั้นพูดอย่างดูถูก
เชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง
เขาเป็นถึงแพทย์ที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ภายในเมืองเปียนไห่ ยิ่งถือเป็นระดับหนึ่ง เขาสบประมาทพวกแพทย์เร่ร่อนที่มาถึงก็บอกว่าขอเข็มเงินสามเข็มรักษาหายได้แบบนี้เป็นอย่างมาก
มาเพื่อหลอกเงินก็เท่านั้น
ในขณะที่เขาคิดว่าต่งเซิงจะขับไล่ฉินเฟิงออกไป จู่ๆต่งเซิงก็เอ่ยปากพูดว่า “เอาเข็มเงินมาสามเข็ม”
“คุณชายครับ”
ตาแก่อึ้งไป
“ฉันสั่งให้นายไปเอาเข็มเงินมาสามเข็ม！”
ต่งเซิงมองไปทางตาแก่คนนั้น สายตาดุร้าย เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม
ตาแก่ตัวสั่น
สายตาคู่นี้ คือคุณชายอยากจะฆ่าคนแล้ว
เขารีบจากไป ไม่กล้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากนั้นไม่นาน ก็นำเอาเข็มเงินกลับมาสามเข็ม ยื่นให้กับฉินเฟิง แต่ในใจก็แอบคิดว่า “ไอ้เจ้านี่ กล้าหลอกลวงคุณชาย อีกเดี๋ยว ถ้าเขารักษาไม่หาย ฉันยังไม่รู้จะจัดการมันยังไงเลยเชียว” เขากำลังแค้น
เขากำลังรอ รอให้เจ้านี่รักษาล้มเหลว จากนั้นก็ขอร้องให้คุณชายฆ่ามันทิ้ง
“ยังต้องการอะไรอีก?”
ต่งเซิงถามฉินเฟิง
“ไม่ต้องการแล้ว เอาผ้าคลุมบนขาของนายออก แล้วพับขากางเกงขึ้น” ฉินเฟิงบอก
บนขาของต่งเซิง มีผ้าคลุมผืนหนึ่ง ใช้เพื่อให้ความอบอุ่นกับขาของเขา ถึงแม้อากาศจะไม่ได้หนาวเย็น แต่ว่าขาของเขา อุณหภูมิต่ำเพราะไม่ได้ขยับมานาน จึงจำเป็นต้องใช้ผ้าคลุมเพื่อให้ความอุ่น
“โอเค”
ต่งเซิงเอาผ้าคลุมออก พับขากางเกงขึ้น
“ดูให้ดี ฉันสงสัยว่าเจ้านี่คิดร้ายกับคุณชาย”
แพทย์คนนั้นใช้มือแตะต่งกางทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา
เขาไม่ชอบหน้าฉินเฟิงคนนี้ มาถึงก็บอกว่าสามารถรักษาขาของต่งเซิงได้ ถ้าหากว่ารักษาหายได้ แล้วที่เขารักษาให้ต่งเซิงมานานหลายปีขนาดนี้ แต่ก็ไม่หาย จะนับว่ารักษาอะไรกัน
ถือว่าเขาเป็นคนโง่งั้นหรอ
ดังนั้น เบื้องลึกหัวใจของเขา คิดว่าเจ้าคนนี้มาเพื่อหลอกเงิน
“รู้ครับ”
ต่งกางพูดตอบรับ
เขายืนอยู่ไม่ห่างจากต่งเซิงนัก ถ้าหากว่าเจ้าคนนั้นมีการกระทำอะไรผิดปกติ เขาสามารถควบคุมตัวเจ้าคนนั้นได้ทันที เขาเป็นยอดฝีมือที่บ้านใหญ่ส่งมาเพื่อปกป้องผู้สืบทอดโดยเฉพาะ
ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้หยิบเอาเข็มยาวออกมาแล้ว
และเริ่มทำการทิ่มแทงเข้าไปทีละเข็ม
จากนั้น ก็เริ่มแตะอะไรบนขาของต่งเซิง
“แผนการหลอกลวง ถ้าหากว่านายสามารถรักษาให้หายได้ ฉันใช้แซ่เดียวกับนายเลย” แพทย์คนนั้นแอบพูดเงียบๆ
คำพูดนี้ เขาไม่กล้าพูดเสียงดัง
เขาตามติดคุณชายมานานหลายปีแล้ว รู้ดีแน่นอนอยู่แล้วว่าคุณชายหมกมุ่นกับการฟื้นฟูขาคู่นี้มากแค่ไหน หลายปีมานี้ได้ลองมาหมดทุกวิธีแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
เขารู้สึกว่าเจ้าคนนี้จะทำร้ายจิตใจคุณชายอีกครั้ง
จากนั้น คุณชายก็จะโมโหอย่างหนัก แล้วทำให้เจ้าคนนี้ทรมานทั้งเป็น
“ผนึก”
ฉินเฟิงแตะเข้าที่ขาของต่งเซิง
“ซี๊ด！”
ทันใดนั้น สีหน้าของต่งเซิงก็ปรากฏความเจ็บปวดขึ้นมา
“รีบไปสิ”
แพทย์รีบพูดตะโกน
บอดี้การ์ดต่งกางคนนั้นเองก็ลงมือ แต่เพิ่งก้าวเดินออกไปได้แค่ก้าวเดียว ก็ถูกต่งเซิงที่ลืมตาขึ้นมาต่อว่าใส่ “หยุด”
“คุณ…คุณชายครับ”
ต่งกางห่างจากฉินเฟิงอีกเพียงแค่ก้าวเดียว เมื่อเห็นว่าจะจับตัวฉินเฟิงได้แล้ว แต่จู่ๆก็ถูกต่งเซิงต่อว่าใส่จนหยุดนิ่ง
“ไปให้พ้น”
ต่งเซิงรีบโบกมือสั่งให้เขาหลบไป
สีหน้าของเขาเจ็บปวด เป็นเพราะเจ็บจริงๆ แต่เป็นความเจ็บปวดที่ทำให้เขารู้สึกดีใจจนแทบบ้า เพราะมันรู้สึกเจ็บที่ขาของเขา หลายปีมานี้ ขาของเขาไร้ความรู้สึกมาตลอด จนถึงเมื่อหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้ ก็ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกใดๆ
แต่ตอนนี้กลับมีความรู้สึกเจ็บปวดแล้ว
สิ่งนี้แสดงว่ามีโอกาสรักษาให้หายได้จริงๆ
“ถอยมา”
แพทย์ดูออกแล้วว่าเป็นเพราะอะไร จึงรีบบอกให้ต่งกางถอยกลับมา แต่ก็ยังพูดว่า “คุณชายครับ ตอนนี้เขาแค่ใช้วิธีการจากการฝังเข็มเข้าไปกระตุ้นไขกระดูกของคุณเท่านั้น จึงทำให้คุณรู้สึกเจ็บ ครั้งนี้ทำให้อาการของคุณเป็นหนักขึ้นกว่าเดิมแล้ว คุณชายครับ คุณหยุดลงตอนนี้ยังทันนะครับ”
เขาอยู่วงการแพทย์มานานปลายปีขนาดนี้ต้องดูออกแน่นอนอยู่แล้ว
ที่รู้สึกเจ็บ เป็นเพราะการฝังเข็มทำให้เจ็บ
แต่แล้ว
ในเวลานี้ ฉินเฟิงตบน่องขาของต่งเซิง “ขยับนิ้วเท้า”
ต่งเซิงได้ยินแล้วก็ขยับ
และมันก็ขยับจริงๆ
นิ้วเท้านั้น มันขยับแล้วจริงๆ
“นี่เป็นการหลอก…ลวง”
เดิมที แพทย์คนนั้นยังอยากจะโต้แย้ง แต่จู่ๆก็เห็นนิ้วเท้าของต่งเซิงขยับ ก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนดั่งว่าเห็นผี เขาหาเหตุผลอะไรมาโต้แย้งไม่ออกแล้ว
เป็นไปได้ยังไง
ขยับได้ยังไงกัน
หัวกระดูกต้นขามันเสียหายไปหมดแล้ว ทำไมถึงขยับได้ละ
อาการนี้เดิมทีควรจะตัดขาทิ้งตั้งนานแล้ว แต่เป็นเพราะฐานะตำแหน่งของต่งเซิง จึงไม่ได้ตัดออกสักที แต่ว่าภายในตระกูล ทุกคนต่างก็ยอมแพ้กันหมดแล้ว รวมทั้งตัวเขา ตาแก่คนนี้ที่คอยตามติดอยู่ข้างกายต่งเซิง
แต่ว่า ทำไมถึงขยับขึ้นมาได้ละ
“เข็มเงินนี้ต้องปักไว้อีกสี่ชั่วโมง หลังจากสี่ชั่วโมงแล้ว ก็จะสามารถขยับได้ หลังจากนี้สี่ชั่วโมงฉันค่อยมาอีกที ตอนนี้สามารถพาฉันไปพักผ่อนสักหน่อยก่อน”
ฉินเฟิงปัดมือแล้วลุกขึ้น
“ลำบากแล้วนะ”
ต่งเซิงพยักหน้าอย่างยินดีปรีดา “ต่งกาง รีบไปเตรียมห้องให้ปรมาจารย์ท่านนี้พักผ่อนในห้องพักผ่อนที่ดีที่สุดของบริษัท ห้ามล่าช้าเด็ดขาด”
“ครับ”
ต่งกางเดินเข้าแล้วผายมือ “เชิญครับ”
ฉินเฟิงเดินออกไปกับเขา
“คุณชายครับ…นี่มัน…”
สุดท้าย เหลือเพียงแค่แพทย์คนนั้น ที่ยังมีสีหน้าอึ้งตะลึง เดิมทียังคิดอยากจะพูโอะไรบางอย่างอีก แต่ถูกต่งเซิงต่อว่าใส่ “ทำไม นายยังอยากจะบอกว่าเขาเป็นคนหลอกลวงหรือไง? หลังจากนี้สี่ชั่วโมง ถ้าหากว่าฉันสามารถลุกขึ้นยืนได้ นายไปก้มหัวคำนับขอโทษเขาซะ”
“ครับ”
แพทย์ไม่มีหนทาง ทำได้เพียงแค่ทำตามคำสั่ง
แต่ว่า เขารู้ว่าคงจะต้องก้มหัวคำนับจริงๆแล้ว
แต่ว่าเขาก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมมันถึงขยับได้ละ