เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 481 โจมตีกลับ (1)

“ท่านชี………ท่านชี！”

บนกำแพงเมือง ทหารทุกคนก็พากันลืมตาโต

ท่านชีตายแล้ว！

ท่านชีตายแล้ว！

ท่านชีคนนี้ ไม่เหมือนคนเก่งที่คิดชั่ว แต่เหมือนเป็นหัวหน้าโจรมากกว่า มีน้ำใจ มีคุณธรรม มีความกล้าหาญ มีบารมี เป็นพี่ใหญ่ที่พวกเขาเคารพนับถือมาตลอด

แต่ว่า ตอนนี้พี่ใหญ่ตายแล้ว

พี่ใหญ่ตายแล้ว

“ฆ่ามัน แก้แค้นให้กับท่านชี！”

มีคนตะโกนออกมา ดวงตาแดงก่ำ มือถือทวนยาวแทงเข้าไปฝั่งทหารหนานเยว่

หนึ่งคน

สองคน

สามคน

จากนั้นทุกๆ คน ความโกรธของทหารนับไม่ถ้วน ก็ถูกกระตุ้นออกมา

ก่อนหน้านี้ท่านชีบอกกับหลี่เจิ้งหยางว่าชั่วโมงสุดท้ายเขาจะช่วยต้านไว้เอง ก็คือแบบนี่เอง เขามีความน่าเชื่อถือสูงมาก สนิทสนมกับทหารพวกนี้เป็นอย่างมาก พอเขาตาย ทหารก็จะไม่แตกแยก แต่จะโกรธแค้นศัตรู！

ความโกรธแค้นที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้า！

และความโกรธแค้นที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าแบบนี้ จะฆ่าศัตรูให้แตกพ่าย ท่านชีเชื่อในทหารของตนเอง ไม่สิ สำหรับพวกโจรนั้น ไม่ได้เรียกว่าเป็นทหาร แต่เป็นพี่น้องกัน

ทันใดนั้น บนกำแพงเมืองก็มีกำลังฮึกเหิมระเบิดขึ้นมา

หน่วยของหร่วนหู่ที่เดิมทีเข้ามาโจมตีนั้น ก็ถูกตีจนถอยไปหลายครั้ง บาดเจ็บล้มตายไปไม่น้อย แต่ว่าในกองศพมากมาย หร่วนหู่ก็ค่อยๆ คลายขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็กระอักเลือด สายตามีความกลัวๆ “ไอ้แก่นี่ เล่นกูเกือบตาย”

เขาไม่ตาย

เขายังหนุ่มแน่น มีแรงมาก ต่อให้ถูกค้อนทุบไป แต่ก็ยังสามารถแบกรับไว้ได้ แต่ก็บาดเจ็บหนักเหมือนกัน ถ้าหากท่านชียังหนุ่มกว่านี้ล่ะก็ เขาต้องตายแน่ๆ

แต่ว่า สุดท้ายท่านชีก็แก่เกินไปแล้ว

หร่วนหู่ไม่ได้บุกขึ้นกำแพงไปอีก ด้านบนยังมีต้วนหยุนฉาง ฉายากระบี่มือหนึ่งแห่งหนานโจวอีกคน ตอนนี้เขาบาดเจ็บหนัก ถ้าขึ้นไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย ดังนั้นเขาก็เลยทิ้งอาวุธ แล้วก็เอามือจับหน้าปก เดินกลับไป

สภาพดูไม่จืด

“พ่ายแพ้อีกแล้ว”

เปียนเซิงหยงอยู่ที่ค่ายข้างๆ หน่วยทหารจอมพล มองเห็นทุกอย่าง สายตาก็สับสน นี่มันเป็นการพ่ายแพ้ที่นับไม่ถ้วนแล้ว เดิมทีวางแผนไว้ว่าจะตีเมืองได้ในครึ่งวัน แต่ใครจะคิด

อีกครึ่งชั่วโมง ก็จะสว่างแล้ว

ถูกคนพวกนี้ มาขัดขวางเสียได้

แต่ว่า เปียนเซิงหยงก็มองๆ กำแพงเมืองที่ชำรุดนั้น กับเหล่าทหารอันน้อยนิด เขารู้ว่า ใกล้จะถึงเวลาให้เขาออกโรงแล้ว ฉากวุ่นวายนี้ มันควรจะจบลงได้แล้ว

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

ทหารคนหนึ่ง คลานอยู่บนพื้น พูดด้วยเสียงแหบๆ ว่า “แม่ทัพ 10ชั่วโมงแล้วครับ 10ชั่วโมงแล้ว ทหารบนกำแพงเมืองเหลือแค่ผมกับท่านแล้วครับ ไม่สิ…..แม่ทัพ….ผมไม่ไหวแล้วครับ……แต่ว่าได้บรรลุหน้าที่แล้ว……”

พอพูดจบ ทหารคนนี้ก็หัวเราะออกมา แล้วก็สิ้นลมไป

ที่หน้าอดของเขา มีลูกศรดอกหนึ่งปัดทะลุเข้าหัวใจ ถูกหวานเอี๋ยนเลี่ยยิงใส่

“นั่นน่ะสิ เฉินตง เหลือผมคนเดียวแล้ว”

หลี่เจิ้งหยางก็ฟุบนั่งลงที่พื้น ด้วยความเหม่อลอย เหลือแค่เขาคนเดียวแล้ว ทหารบนกำแพงเมืองก็สู้จนตายหมดแล้ว ทหารแต่ละคน ล้วนฆ่าทหารของหนานเยว่ตายไปด้วยทุกคน

ถือว่าไม่น่าอาย

หน้าที่ก็สำเร็จแล้ว

“พ่อครับ สำเร็จหน้าที่แล้ว แต่อาชายรองไม่อยู่แล้ว ผมไม่อาจตอบรับข้อเสนอของพ่อได้ แต่ว่า วางใจเถอะ เดี๋ยวจะตายตามไปดูแลอาชายรองที่ปรโลกเอง พ่อกับอาชายรองไม่ถูกกันมาทั้งชีวิต เดี๋ยวผมจะไปช่วยไกล่เกลี่ยให้เอง”

หลี่เจิ้งหยางพิงเสาต้นหนึ่ง แล้วก็พูดกับตัวเอง

ทหารหนานเยว่บุกเข้ามาอีกแล้ว

แต่ว่า ครั้งนี้ไม่มีทหารมาป้องกันแล้ว

“เดี๋ยวพาออกไปเอง”

ด้านขข้าง ต้วนหยุนฉางที่ปกป้องหลี่เจิ้งหยางพูดขึ้นมา เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บ ที่แขนมีลูกธนูปักอยู่ ฝีมือการยิงธนูของหวานเอี๋ยนเลี่ยร้ายกาจมาก ปัดป้องได้ยาก ต้วนหยุนฉางเอาแขนไปกำบังลูกศรเพื่อช่วยหลี่เจิ้งหยาง

“ต้วนไต้ซือ”

หลี่เจิ้งหยางหันไปมองต้วนหยุนฉาง เขาซาบซึ้งต่อต้วนหยุนฉางมาก เพราะว่าต้วนหยุนฉางเป็นนักกระบี่ ใช้กระบี่ต่อสู้ไปทั่วใต้หล้า แต่มาเอาแขนกำบังลูกศรให้กับตนเอง

บางทีลูกศรดอกนี้ อาจทำให้แขนของต้วนหยุนฉางใช้การไม่ได้อีกเลย

การที่แขนใช้การไม่ได้ มันแทบจะเป็นการเอาชีวิตของนักกระบี่เลยทีเดียว

แต่ต้วนหยุนฉางก็ยังเข้ามากำบังให้เขา

เด็ดเดี่ยวมาก

ดังนั้น เขาจึงซาบซึ้งต่อต้วนหยุนฉางมากจริงๆ เขารู้สึกว่า เป็นคนที่สมควรเรียกว่าเป็น ต้วนไต้ซือ จริงๆ

“ขอบคุณครับ”

หลี่เจิ้งหยางพูดอย่างอ่อนระทวย แต่จากนั้นก็เหมือนจะใช้พลังทั้งหมดที่มี ลุกขึ้นมาพูดว่า “ต้วนไต้ซือ นี่มันเป็นเรื่องของทหารอย่างพวกเรา คุณไม่ได้เป็นทหาร เชิญกลับไปเถอะครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่น้องของผม แล้วก็เดินทางไปให้สุดทาง ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกับผมได้ไม่กี่วัน แต่ผมก็ยังจำของพวกเขาได้ ไอ้หมาน้อย เฉินตง จูหยาง”

“และผมก็ไม่ทำให้อาชายรองขายหน้า ต้วนไต้ซือ ขอบคุณมาก เชิญกลับไปเถอะครับ”

หลี่เจิ้งหยางพูดเสียงแข็ง เพื่อให้ต้วนหยุนฉางจากไป

ต้วนหยุนฉางก็มีสีหน้าสับสน เขารู้ว่าที่หลี่เจิ้งหยางมีน้ำเสียงแบบนี้ เพราะอยากให้เขากลับไป เรื่องที่เหลือนี้ มันก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้แล้ว หลี่เจิ้งหยางจะอยู่ที่นี่ แต่ว่าเขาไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่แล้ว

เขามาเพื่อช่วยเหลือ

ไม่จำเป็นต้องมาตายด้วยที่นี่

ต้วนหยุนฉางเดินมาที่ข้างกำแพงเมืองและมองไปด้านล่าง หลี่เจิ้งหยางบุกลงไปแล้ว เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด ก็กวัดแกว่งกระบี่เหมือนคนบ้า พร้อมกับตะโกนออกมาว่า “เข้ามา ไอ้ทหารหนานเยว่ทั้งหลาย เข้ามาเลย มีกูหลี่เจิ้งหยางอยู่ที่นี่ พวกมึงอย่าได้คิดว่าจะได้เหยียบเมืองฉางซาน”

พอทศัตรูได้เห็นหลี่เจิ้งหยาง ก็มีสายตาที่สับสน

แต่ว่า ทางฝั่งหนานเยว่ จะมัวไปสนใจหลี่เจิ้งหยางหรืออะไรมากไม่ได้ เรื่องด่วนตอนนี้ก็คือรีบเปิดประตูเมือง จากนั้นก็บุกเข้าไป ถ้าชนะสงครามนี้ กองทัพหนานเยว่ก็จะชนะแล้ว

“เปิดประตูเมือง”

เสียงตะโกนดังขึ้นมา

ทหารที่ได้เข้ามาด้านในของเมืองฉางซาน ก็ได้เปิดประตูเมืองแล้ว ประตูขนาดใหญ่ ค่อยๆ ถูกยกขึ้น

“ไม่！”

หลี่เจิ้งหยางอยากจะเข้าไปขัดขวาง แต่หร่วนหู่ก็เอาค้อนมาทุบใส่จนกระเด็น หร่วนหู่เผยสีหน้าร้ายๆ ออกมา “พวกมึงไม่มีโอกาสแล้ว” ตอนนี้ชายแดนเซาเทิร์นแลนด์ยังไม่แตก สงครามนี้หนานเยว่ของพวกกูชนะแล้ว

“เข้าเมือง！”

หร่วนหู่ตะโกนเสียงดัง

ทหารหนานเยว่หลายกอง ก็เตรียมเข้าเมือง เพื่อที่จะเข้ามาปล้นฆ่าคนในเมือง

เพื่อปลดปล่อย

ใช้เป็นการปลดปล่อยให้กับทหาร

แม่ทัพรับปากพวกเขาแล้ว ถ้าเมืองฉางซานแตก ก็จะอนุญาตให้พวกเขาปล้นฆ่าในเมืองฉางซานได้3วัน และใน3วันนี้ เมืองฉางซานก็จะเป็นเหมือนสวรรค์ของพวกเขา

สายตาของทุกคน ล้วนจับจ้องไปยังประตูเมือง ที่ค่อยๆ เปิดขึ้น

พวกเขาอดในรอไม่ไหวแล้ว

แต่ว่า วินาทีต่อมา ตอนที่ประตูเกิดขึ้น และได้เห็นสิ่งของด้านในนั้น ทหารหนานเยว่ทั้งหมดก็ต้องอึ้งไป ทหารทุกคนอึ้งนิ่งกันไปหมด เพราะว่าด้านหน้านั้นเป็นทหารที่โพกผ้าขาว ดวงตาแดงก่ำ สองมือกำทวนยาว บนตัวเต็มไปด้วยพลังอาฆาต แต่งตัวสวมชุดเกราะเต็มยศ

“ฆ่ามัน！พี่น้องทั้งหลาย เวลาแก้แค้นมาถึงแล้ว！”

ชายที่เป็นคนนำทัพ ไม่ได้กระจอกเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เป็นชุดเกราะทั้งตัว ดาบเล่มใหญ่ ท่าทางน่ากลัว ก่อนหน้านี้เขาอยากจะบุกออกไป แต่เทพสงครามสั่งไว้

ต้องรอจนกว่าจะครบ10ชั่วโมง ถึงจะบุกออกไปได้！

ตอนนี้ ได้เวลาแล้ว

ฆ่ามัน！