เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 479 บุกเมืองทั้งกองทัพ

ก่อนหน้านี้ ไม่ได้ใช้งานหน่วยนี้เลย เพราะอะไรน่ะหรือ เพราะว่าหน่วยนี้มีคนหลากหลาย มีคนของจากหลายที่ ถ้าเอามาป้องกันเมือง ถึงแม้จะอ่อนแอหน่อย แต่ก็พอป้องกันได้

แต่ว่า ถ้าหน่วยนี้เกิดความวุ่นวายขึ้นมา

อย่างนั้นมันก็ไม่แน่

วุ่นวายภายใน มักจะรุนแรงกว่าการโจมตีภายนอก

ดังนั้นก่อนหน้านี้ก็เลยไม่กล้าใช้ทหารหน่วยนี้มาโดยตลอด แต่ว่าตอนนี้เมืองใกล้จะแตกแล้ว จะมัวสนใจอะไรมากไม่ได้ ได้แต่เอาออกมาใช้งานอย่างเดียว เพื่อให้มีโอกาสได้พักหายใจกันบ้าง

ที่หน่วยทหารจอมพลของหนานเยว่

“รายงาน ฝ่ายศัตรูได้ใช้ทหารหน่วยพิเศษที่เตรียมไว้จากการที่รวบรวมหลายกองกำลังเข้าด้วยกัน” ทหารคนหนึ่งเข้ามารายงาน

ทำให้ทุกคนดีใจ

เพราะว่าไส้ศึกกับลูกน้องของตระกูลซือหม่าที่ให้ไปแฝงตัวไว้ ตอนนี้ก็จะได้ใช้งานแล้ว

“จอมพลโจง ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีมากเลยครับ พวกเราควรรีบบุกเต็มกำลังเลย”

ทหารฝ่ายกลยุทธ์คนหนึ่งพูดขึ้นมา

“ใช่ คนของเรา และคนของตระกูลซือหม่า ขอเพียงสร้างความวุ่นวายขึ้นมาได้ เมืองฉางซานก็จะแตกโดยไม่ต้องบุกเลย ทีนี้พวกเราก็จะยึดครองได้ง่ายๆ ราวกับพลิกฝ่ามือ”

“จอมพลโจง พวกเราขอให้สั่งโจมตีเต็มกำลังครับ”

แม่ทัพหลายคนพูดเหมือนกัน

“ซือหม่าเฉินล่ะ ติดต่อซือหม่าเฉินได้หรือยัง?” จงชิวขมวดคิ้วถาม

“ติดต่อได้แล้วครับ เขาอยู่ในเมือง เตรียมการไว้หมดแล้ว คนของพวกเรา และคนของพวกเขาได้เตรียมการไว้พร้อมแล้ว แถมเขายังบอกอีกว่าคนของตระกูลซือหม่าไปเป็นลูกน้องคนสำคัญของท่านชีด้วย สามารถใช้งานได้”

หัวหน้าองครักษ์อินทรีเหล็กปรากฏตัวแล้ว

ติดต่อกับซือหม่าเฉินได้แล้ว

เพราะว่าเป็นช่วงเวลาที่สำคัญ คนที่หนานเยว่ส่งเข้าไปแฝงตัว ได้ส่งมอบให้กับซือหม่าเฉินทั้งหมดแล้ว ให้ซือหม่าเฉินควบคุมคนของหนานเยว่และตระกูลซือหม่าทั้งหมด จัดการรวมกัน แล้วให้ก่อความวุ่นวายในเวลาเดียวกัน

และเวลานี้ มันก็มาถึงแล้ว

เฮ！

เฮ！

เฮ！

เสียงตะโกนกำลังดังขึ้น การโจมตีเต็มกำลังของทหารหนานเยว่เริ่มขึ้นแล้ว

“ฆ่ามัน จอมพลโจงบอกไว้แล้ว บุกขึ้นไปบนกำแพงเมือง จะให้ปล้นฆ่าเผาเมืองได้3วัน พี่น้องทุกคน บุกเข้าไป”

ประโยคนี้ ทำให้ทุกคนรีบแข่งกันเป็นแนวหน้าเข้าไป

ขอเพียงบุกขึ้นไปบนกำแพงเมืองได้

ทั้งผู้หญิง

อำนาจ

เงินทอง

มีให้ทั้งหมด โดยเฉพาะผู้หญิง ผู้หญิงของต้าหัว สวยกว่าผู้หญิงในหนานเยว่ของพวกเขามากนัก ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่หนานโจว พวกเขาก็ได้ทำเรื่องแบบนี้ไปไม่ได้

และตอนนี้ ประโยคเดียว ก็สามารถจุดความอยากขึ้นมาในตัวทหารหนานเยว่พวกนี้ขึ้นมาได้หมด

ห่ามัน

ทุกคนบุกเข้าไปด้านหน้าอย่างบ้าคลั่ง

“ไอ้พวกกระจอก คิดจะมาเอาผู้หญิงต้าหัวของพวกกูอีกงั้นหรือ ฝันไปเถอะมึง กูโสดมา23ปี ยังไม่เคยได้จับมือผู้หญิงเลย มึงยังจะมาเอาผู้หญิงในต้าหัวของกูอีก ไปตายเสียเถอะมึง”

ชายตัวใหญ่คนหนึ่งตะโกนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

“กูอายุ24 ยังไม่เคยผ่านผู้หญิงเลย”

“กูอายุ26 โสดตั้งแต่ในท้องแม่”

“กูอายุ20 ลูกชายขวบนึงแล้ว”

คนทางด้านบน ต่างพูดกันขึ้นมา ส่วนคนด้านหลังคนหนึ่งเกือบทำให้พวกเขาโมโหแล้วเชียว แต่อยู่ดีๆ คนสุดท้ายก็ตะโกนออกมาว่า “ดังนั้น กูไม่ให้ไอ้พวกสัตว์เดรัจฉานอย่างพวกมึงบุกเข้ามาได้หรอกเว้ย ไม่ทางแน่นอน กูไม่ให้พวกมึงมาแตะเนื้อต้องตัวลูกเมียพวกกูหรอก ไม่มีทาง”

เข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง

คนที่นี่ ล้วนเป็นผู้ชาย

พวกเขาบางคนอาจจะมีลูกมีเมียแล้ว บางคนก็ยังไม่มี แต่พวกเขามีพ่อแม่ญาติพี่น้อง ดังนั้นพวกเขาไม่มีทางให้ใครบุกเข้ามาได้เป็นอันขาด

ไม่มีทาง

ที่ด้านล่างของกำแพงเมือง ข้างๆ หน่วยทหารจอมพล มีทหารม้าแสนนายอยู่กองทัพหนึ่ง นี่เป็นทหารม้าทั้งหมดของหนานเยว่ มารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว มีเปียนเซิงหยงเป็นคนนำทัพ มีชื่อกองทัพว่า กองม้าพิชิตฟ้า

เปียนเซิงหยงนั่งอยู่บนหลังม้าตัวหนึ่ง จ้องมองกำแพงเมืองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

จริงๆ แล้วในใจเขาสับสนมาก

แต่ว่า เวลานี้ไม่มีทางให้เขาได้แสดงสีหน้าอะไร หรือความรู้สึกอะไรออกมาได้มาก เขาต้องจำไว้อย่างเดียวว่า ขอเพียงแค่เมืองนี้แตก พวกเขาก็จะบุกเข้าไปฆ่าในเมืองฉางซาน เข่นฆ่าในเมือง จากนั้นก็บุกขึ้นเหนือไป เข่นฆ่าขึ้นไปทางเหนือ

จนกระทั่งต้าหัวยอมแพ้

นี่ก็คือหน้าที่ของพวกเขา

เหมือนกับเป็นเพชฌฆาตคนหนึ่ง

แต่พวกเขาไม่มีทางเลือก ได้แต่ทำแบบนี้เท่านั้น

“พี่น้องทุกคน เตรียมพร้อมหรือยัง จะเริ่มแล้วนะ”

ในตอนนี้เปียนเซิงหยงก็มองดูสถานการณ์ แล้วก็พูดออกมา ทหารหนานเยว่ทางด้านหลังก็กำอาวุธของตนเองแน่น เตรียมพร้อมบุกเข้าไป

เปียนเซิงหยงรู้ว่า อีกไม่นาน ที่ฝั่งตะวันตก ก็จะมีกำลังทหารขนาดใหญ่เข้ามา

และที่นั่น เป็นคนพวกเดียวกันเอง เขาเป็นคนดูแลเรื่องรายงานกองทัพ เลยรู้เรื่องนี้ดี พอถึงตอนนั้น ก็จะต้านไว้ไม่ไหว จนให้พวกเขาบุกขึ้นไปได้ ขอเพียงมีทหารมากพอ เมืองจะต้องแตกแน่นอน

พวกเขาก็ควรจะบุกเข้าไปเป็นแนวหน้าได้แล้ว

ที่ปลายกแงทัพทางด้านตะวันตก มีทหารเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ มีคนเริ่มจะขึ้นไปบนกำแพงเมืองได้แล้ว

“เตรียมตัว”

เปียนเซิงหยงตะโกนเสียงดัง ในมือก็กำบังเหียนม้าไว้แน่น

พวกเขาจะบุกไปแล้ว

แต่ว่า ในตอนนี้เอง ที่ฝั่งตะวันตก ตอนที่ทหารหนานเยว่กำลังจะบุกขึ้นไปนั้น ก็มีก้อนหินก้อนใหญ่ร่วงลงมา กระแทกใส่ทหารหลายต่อหลายคน แล้วก็มีน้ำมันเชื้อเพลิงราดซ้ำลงมาอีกมากมาย ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นมา

ราวกับมีการเตรียมพร้อมไว้แล้ว

เตรียมกำลังไว้ตรงนั้นจำนวนมาก

ทางฝั่งตะวันตก สูญเสียทหารไปมาก

“ไปเป็นได้อย่างไร มันรู้แผนได้ไง?”

เปียนเซิงหยงขมวดคิ้วขึ้นมา

กว่าจะบุกเต็มกำลังได้ไม่งาน ร่วงลงมาแบบนี้เลยน่ะหรือ

เปียนเซิงหยงมองดูท้องฟ้า ก็ใกล้จะ4ชั่วโมงแล้ว ยังบุกเมืองฉางซานไม่ได้เลย และคนทางฝั่งตนเองก็หังหลังไปแล้ว แต่ว่าตอนนี้เปียนเซิงหยงไม่มีเวลาไปสนใจว่าใครทรยศ

เขาทำอะไรไม่ทันแล้ว

หน้าที่ของเขาในตอนนี้ ก็คือเฝ้าอยู่ที่นี่เท่านั้น

ครั้งนี้ไม่สำเร็จ ก็ยังมีครั้งหน้า

เมืองฉางซาน ใกล้จะป้องกันไว้ไม่ได้แล้ว

ส่วนในหน่วยทหารจอมพลของหนานเยว่ ทุกคนก็มีสีหน้าอึมครึมกันไปหมด พวกเขาใช้กำลังทหารจำนวนมากแกล้งว่าไปโจมตีทางฝั่งตะวันออก ก็เพื่อรอทหารทางฝั่งตะวันตกบุกขึ้นกำแพงเมืองไป แต่คิดไม่ถึงว่าศัตรูจะวางแผนไว้แล้ว

พวกเขาเลยเสียหายหนัก

“มีคนทรยศ！ ถ้าไม่ใช่พวกเรา ก็เป็นพวกตระกูลซือหม่า”

“ผมสงสัยว่าจะเป็นซือหม่าเฉิน ถ้าไม่ใช่เขา ใครกันจะมีอำนาจแบบนี้”

“กูจะไปคิดบัญชีกับไอ้ซือหม่าเฉิน”

แม่ทัพทั้งหลายก็โมโหไปตามกัน

ตระกูลซือหม่า จะต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

“เรื่องนี้ ผมจะไปบอกตระกูลซือหม่าเอง แต่หน้าที่ของพวกเราในตอนนี้ก็คือโจมตีเมือง ทหาร บุกต่อไป เหลือเวลาไม่มากแล้ว”

จงชิวสั่งการ

หนึ่งนาทีก่อนหน้านี้ ที่ทางทิศใต้ มีคนพบทหารหน่วยหนึ่ง กำลังมุ่งหน้ามายังชายแดนเซาเทิร์นแลนด์

เทพสงครามตัวหัวจะเข้ามายึดครองเซาเทิร์นแลนด์ บุกฆ่าเข้ามาในหนานเยว่

มีจุดประสงค์เดียวกับพวกเขา

ตอนนี้ก็เหลือแค่ว่าใครจะเร็วกว่าใคร

“ครับ”

แม่ทัพที่เป็นลูกน้องก็ไปจัดการ

จากนั้นก็มีการโจมตีเต็มกำลังหลายต่อหลายครั้ง และรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้กำแพงเมืองที่เดิมทีก็ดูอ่อนแออยู่แล้ว ก็ยิ่งวิกฤตเข้าไปใหญ่ ถึงแม้จะมีคนของท่านชีแล้วก็ตาม

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมีกำลังที่ซ่อนไว้ก็ตาม

แต่ว่า ศัตรูมีจำนวนมาก

มันเยอะมากจริงๆ

ราวกับฆ่าไม่หมดไม่สิ้น

กำลังของคนก็มีจำกัด พอทหารฆ่าคนไปเป็นร้อยคนแล้ว มือก็จะค่อยๆ หมดแรง ไม่มีกำลังสู้ และสถานการณ์แบบนี้ก็เห็นได้ชัดขึ้น จากการต่อสู้ที่ผ่านมา

หลี่เจิ้งหยางมองดูบนกำแพงเมือง ดวงตาทั้งสองแดงเป็นเลือด และกำลังยืนสั่งการอยู่ตลอดเวลา

“5ชั่วโมง！”

“6ชั่วโมง！”

“จะต้านไว้ไม่ไหวแล้ว！