เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 475 เริ่มแล้ว
“ยุง ก็นับเป็นแมลงอย่างหนึ่ง”
เวลานี้ ซือหม่าเฉินคอยๆย่อตัวลงนั่งละเอ่ยปากพูด
“ที่แท้…ก็…”
คนๆนี้ไม่มีลมหายใจแล้ว
แต่ในวินาทีสุดท้ายเขารู้แล้วว่าเขาตายยังไง ถูกยุงกัดนี่เอง เขาเอาแต่ระวังสิ่งของที่เท้า แต่ไม่ได้ระวังยุงที่บินอยู่รอบตัว
โดยปกติแล้ว ถูกยุงกัดทีหนึ่ง ไม่เป็นอะไรมาก
แต่ว่า ยุงของอายี ไม่ใช่ยุงธรรมดา
มันต้องการฆ่าคน
ไม่นาน อายีที่ใส่เสื้อตาข่ายทั้งตัว ใส่ผ้าปิดหน้าไว้ ในมือมีกระดิ่งสองพวง รูปร่างบอบบาง เหยียบลงบนใบไม้ เหมือนกับไร้น้ำหนักได้ปรากฏตัวออกมา
“ทำไม ไม่อยากให้ฉันเห็นใบหน้าของเธอ?”
ซือหม่าเฉินเอียงหัวมองดูแล้วเอ่ยปากพูด
อายีไม่ได้ตอบเขา เธอไม่ชอบคนๆนี้
รูปร่างหน้าตาดูซื่อตรง ใบหน้าสดใส แต่กลับเป็นคนสารเลวที่แท้จริงคนหนึ่ง หักหลังตระกูล วางแผนใส่คนที่ซื่อสัตย์ต่อตระกูล ไม่ให้เกียรติเลยสักนิด เขาโหดร้าย เธอไม่ชอบ
ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะอยู่ฝ่ายเดียวกันก็เถอะ
“สบายใจได้ ฉันเลวยังไง ตอนนี้ฉันก็เรียกเทพสงครามว่า ‘ใต้เท้า’ ฉันไม่ใช่ซือหม่าเฉินที่แท้จริงแล้ว” ซือหม่าเฉินหรี่ตาลงและพูด
กลับทำให้มีความรู้สึกกระจ่างแจ้ง
เมื่อก่อนก็มีความรู้สึกอย่างนี้อยู่แล้ว
แต่ว่าตอนนี้ หลังจากผ่านเรื่องครั้งก่อนมา การเสแสร้งของซือหม่าเฉิน ก็ยิ่งมีฝีมือมากขึ้น
ยิ่งทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
“หลังจากครั้งนี้ ฉันก็จะถูกส่งเข้าตำหนักเย็นแล้ว ยังไงซะคนของตระกูลซือหม่าที่อยู่ในเมืองฉางซาน ก็ได้กำจัดทิ้งหมดแล้ว แต่ว่า ฉันรอเทพสงคราม ช่วยฉันฆ่าผู้สืบทอดตระกูลซือหม่าพวกนั้นอยู่นะ เช่นนี้ ฉันถึงจะเดินขึ้นได้สูงกว่านี้ ช่วยเทพสงครามจับตระกูลซือหม่าสัตว์ร้ายตัวใหญ่นี้ไว้อย่างแน่นหนา”
ซือหม่าเฉินหันหลังกลับ แล้วก็ออกไปจากป่าแห่งนี้
นี่คือสิ่งเดียวที่เขาสามารถทำให้เทพสงครามได้
ส่วนอายีเองก็กลับไปแล้ว ความสามารถของเธอไม่เหมาะสมกับการทำสงครามขนาดใหญ่ ที่ด้านนอกเองก็ไม่มีแมลงพิษมากมายขนาดนั้น ถึงแม้จะมี ก็จัดการกับคนมากมายขนาดนั้นไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่อยู่ในเมืองเฉยๆเท่านั้น
ภารกิจที่ฉินเฟิงให้กับเขาก็คือ รักษาความมั่นคงภายในเมืองฉางซาน
ภารกิจนี้เองก็สำคัญมาก
นับถอยหลังสู่สงครามใหญ่อีกหนึ่งชั่วโมง
ในเวลานี้เป็นเวลาฟ้ามืดแล้ว ท้องฟ้ามืดมน เหมือนกับว่าไม่มีเสียงอะไรเลยสักนิด แต่ว่าในค่ำคืนนี้ ต้าหัวและหนานเยว่ คนของทั้งสองประเทศที่นอนไม่หลับมีอยู่มากมาย สงครามนี้ เกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของประเทศแห่งหนึ่ง
บนกำแพงเมือง
หลี่เจิ้งหยางกำลังนั่งอยู่ที่แห่งนี้ ไม่ได้นอนทั้งคืน ไม่จำเป็นต้องนอน และก็ไม่กล้านอน
ในมือถือดาบสันโค้งไว้ นั่งอยู่ที่แห่งนี้
บนตัวแพร่กระจายราศีที่น่าเกรงขาม มันกำลังบอกกับทุกคนว่า หลี่เจิ้งหยางอยู่ที่นี่
“นายพลครับ ที่ทางปลายตะวันออก ศัตรูโจมตีเมืองแล้วครับ แล้วยังเป็นกำลังหลักด้วยครับ”
ลูกเสือที่ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดมาถึง เมื่อพูดจบ เสียงดังปึก และเขาล้มลงไป บนตัวเต็มไปด้วยบาดแผล
เขาใช้ลมหายใจสุดท้ายเพื่อมารายงาน
ศัตรูไม่เพียงแต่โจมตีเมืองก่อนเวลา แล้วยังโจมตีที่ปลายกำแพงเมืองแห่งหนึ่งของพวกเขาด้วย ใช้ทหารกองใหญ่ โจมตีเข้ามา แค่วันเดียวก็ไม่อยากรอแล้ว จึงโจมตีเมืองฉางซานเข้ามาเลย
โจมตีก่อนเวลา อย่างนั้นโอกาสชนะของพวกเขาก็จะยิ่งสูง
ศัตรูมีผู้ที่เก่งด้านการโจมตีเมือง
แต่ว่า เขาหลี่เจิ้งหยางถูกท่านหลี่ส่งตัวมา เป็นนายพลของกำแพงเมืองป้องกันแห่งเมืองฉางซาน แน่นอนว่าก็ไม่อ่อนแอ ที่เขาเก่งก็คือการเฝ้าอารักขาเมือง
“ปลายตะวันออก ทหารเตรียม ไป”
หลี่เจิ้งหยางนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้จากไป แต่ออกคำสั่งลงไป
“ครับ”
ผู้ช่วยคนหนึ่งรีบลงไป
ทางปลายของทั้งสองด้าน เขาจัดเตรียมทหารไว้เยอะมากที่สุด ก็เพื่อป้องกันสถานการณ์เช่นนี้ แต่นี่เป็นเพียงอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างหนึ่งเท่านั้น ไม่นาน กำแพงเมืองปลายตะวันออก ก็ลุกโชนด้วยกองไฟ
ที่พื้นดิน เขาฝังเชื้อเพลิงไว้
เชื้อเพลิงที่มากมายมากๆ
ไฟแท่งหนึ่งตกลงไป ทหารหนานเยว่ที่อยู่ด้านล่างทางปลายตะวันออก ผู้คนจำนวนมาก ทันใดนั้นก็ส่งเสียงกรีดร้องดังขึ้นระรัว พวกเขาอาจจะไม่กลัวกระสุน แต่กลัวไฟ
แล้วไฟที่ติดเชื้อเพลิง ดับไม่ลง
เป็นเช่นนี้ ทหารหนานเยว่ถอยทัพ การโจมตีครั้งแรก ถอยไปอย่างนี้แล้ว
แต่ว่า หลี่เจิ้งหยางไม่ได้ได้ใจ กลับกันที่สีหน้ายิ่งเคร่งเครียดมากขึ้น เพราะเขารู้ว่าอีกเดี๋ยวการโจมตีเต็มระบบกำลังจะมาแล้ว นี่เป็นเพียงแค่การทดสอบเท่านั้น
ภายในเต็นท์ใหญ่หนานเยว่
“ผู้เฝ้าอารักขาเมืองคนนี้ ก็พอมีความสามารถอยู่นี่”
นักยุทธศาสตร์คนหนึ่งอยู่ภายในเต็นท์ใหญ่
ถึงแม้พวกเขาจะไม่คาดคิดว่าการโจมตีครั้งแรก ก็สามารถถล่มเมืองได้เลย แต่ก็ไม่ได้คาดคิดเช่นกันว่าจะน่าเวทนาขนาดนี้ ทหารหนึ่งแสนนายถล่มกันไป สูญเสียไปเกือบหนึ่งหมื่นคน
ช่างน่าเวทนาจริงๆ
แต่ว่า
การโจมตีเมืองก็เป็นเช่นนี้แหละ
พวกเขามีจำนวนคนมาก ก็ไม่เห็นว่าได้เปรียบกว่า แต่ที่เทียบกับเมืองเทียนหนานก็คือ เมืองฉางซานแห่งนี้ กำแพงเมืองคือซือหม่าเฉินก่อสร้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่ได้สูง กว้าง และมั่นคงอย่างของเมืองเทียนหนาน
แล้วยังไม่มีแนวป้องกันโดยธรรมชาติ
ดังนั้น เมืองฉางซานแห่งนี้ถึงแม้เริ่มรำจะน่าเวทนามาก แต่ว่าทุกคนต่างก็เชื่อมั่นว่า เพียงครึ่งวัน เมืองฉางซานแห่งนี้ก็จะสามารถถล่มได้
“ก็แค่เล่ห์เหลี่ยมเล็กน้อยเท่านั้น ในคนจำนวนสี่แสนของพวกเรา พวกเขาจะสามารถต้านได้สักเท่าไหร่เชียว จอมพลโจงครับ ผมขออนุญาต โจมตีเต็มระบบครับ ความรวดเร็วสำคัญต่อการทำสงคราม พวกเราต้องรีบโจมตีถล่มเมืองฉางซานครับ”
นักยุทธศาสตร์อีกคนหนึ่งพูด
แต่ว่า จงชิวกลับถามว่า “เทพสงครามต้าหัว ยังไม่มีร่องรอยอีกงั้นหรอ?”
“ข้าน้อย ยังสืบไม่พบร่องรอยครับ”
หัวหน้าองครักษ์อินทรีเหล็กปรากฏตัว รายงานให้กับจงชิว
ที่จริงเขาอยากจะพูดว่าเหมือนหายสาบสูญไปแล้วมากกว่า
“ไม่สิ ไม่สิ”
จงชิวขมวดคิ้ว มองดูแผนที่ตรงหน้าของตัวเอง “ฉินเฟิงคนนี้ มันไปไหนกันแน่ คิดจะทำอะไร? ทำไมฉันถึงมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี”
แผนร้าย จะต้องเป็นแผนร้ายแน่นอน
แต่ว่า จงชิวดูไม่ออก ว่าเป้าหมายของฉินเฟิงเป็นที่ไหนกันแน่ จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไร
นี่ทำให้รู้สึกกังวลใจ
“จอมพลโจงครับ ความรวดเร็วสำคัญต่อการทำสงครามครับ”
นักยุทธศาสตร์ด้านล่างพูดซ้ำๆ
แต่ว่า จงชิวก็ยังไม่พูดอะไร นานสักพักถึงได้เงยหน้าขึ้นพูดว่า “โจมตีเต็มระบบ”
“ครับ”
นายพลใต้บัญชาจากไป
โจมตีเต็มระบบ
นักยุทธศาสตร์คนนั้นพูดถูก ความรวดเร็วสำคัญต่อการทำสงคราม สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่สามารถให้เขาคิดวิเคราะห์อะไรมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าฉินเฟิงคนนี้จะทำอะไร เขาก็มีกระบวนสุดท้าย
กองม้าพิชิตฟ้าของเปียนเซิงหยง
เมื่อถล่มเมืองฉางซานได้แล้ว แผนการเล่ห์กลอะไรก็ไร้ประโยชน์
หวังว่าจะถล่มได้
ฉะนั้น เรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ ก็คือโจมตีเต็มระบบ ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรก็ตาม จะต้องโจมตีเมืองฉางซานแห่งนี้มาให้ได้
“โจมตีเมือง！”
หู่！
หู่！
หู่！
เสียงคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับพื้นที่กว้างที่กำลังนอนเงียบสงบ มีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้น ผ่าลงมาเสียงดังไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นขอทานที่กำลังขอเงินอยู่บนถนน หรือว่าร้านค้าที่ขายซาลาเปา เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง หรือว่าคนพวกนั้นที่อยู่ในตึกใหญ่
ทุกคนต่างก็มองไปทางทวีปใต้
สีหน้าเคร่งเครียด
เพราะว่าพวกเขารู้ดี สงครามใหญ่ที่แท้จริง เริ่มต้นแล้ว
จากนั้น ทุกคนต่างก็ปิดตาลง ในใจท่องอยู่คำหนึ่งว่า
“ต้าหัวต้องชนะ!”
“ต้าหัวต้องชนะ!”
“ต้าหัวต้องชนะ!”