เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 474 ซือหม่าเฉินหักหลังทำร้ายคนของตระกูลซือหม่า

นับถอยหลังสู่สงครามอีกสองชั่วโมง

เมืองฉางซาน

ภายในป่าแห่งหนึ่ง ซือหม่าเฉินปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง

จากนั้น มีคนมาที่นี่เรื่อยๆ เมื่อมาถึง ต่างก็ทำความเคารพ “สวัสดีครับคุณชายเฉิน”

“ที่แท้ก็เป็นพวกนาย”

ซือหม่าเฉินมองดูคนพวกนี้ ล้วนมีความคุ้นเคย

มีบางคนเป็นคนฉางซาน บางคนเป็นคนเมืองอื่น แต่ที่ไม่แตกต่าง คือในตัวมีความแข็งแกร่งแพร่ออกมา แม้เวลาปกติไปซ่อนตัวอยู่กับผู้คน ในวินาทีนี้ก็เริ่มปรากฏเขี้ยวให้เห็น

พวกนี้เป็นลูกน้องของตระกูลซือหม่า

ก่อนหน้านี้ ไม่รู้จักแม้กระทั่งเขา ซือหม่าเฉิน

แต่ครั้งนี้ พวกนี้เป็นผู้ช่วยที่ดีที่สุดในการช่วยให้ซือหม่าเฉิน ‘ทำผลงานชดเชยความผิด’

“ทุกท่าน พวกนายซื่อสัตย์ต่อตระกูลซือหม่าหรือไม่?”

ซือหม่าเฉินไขว้มือ เอ่ยถาม

“คุณชายครับ ข้าน้อยทุกคน ยินดีซื่อสัตย์รับใช้ตระกูลซือหม่าด้วยชีวิตอย่างไม่มีข้อแม้ครับ”

ลูกน้องมากมาย ต่างก็เอ่ยปากพูด

พวกเขาคิดว่าซือหม่าเฉินกำลังทดสอบพวกเขา พวกเขาต่างก็รู้ว่าภารกิจครั้งนี้ คือต้องกำจัดองครักษ์ภายในเมืองฉางซานทิ้ง ถึงขั้นต้องทำการโจมตีฆ่านายพลบนกำแพงเมือง

พวกนี้ ที่จริงแล้วพวกเขาล้วนสามารถทำได้

ยังไงซะบางคนก็ถูกตระกูลซือหม่าส่งมาสอดแนมที่เมืองฉางซานหลายปีแล้ว ถ้าหากไม่ใช่สงครามใหญ่อย่างในครั้งนี้ แม้แต่ซือหม่าเฉินเองก็คงไม่รู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของพวกเขา

ถ้าหากเคลื่อนไหว ก็จะสามารถทำให้เมืองฉางซานพลิกแผ่นดิน

นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ว่าทำไมทหารหนานเยว่ถึงพูดว่าสามารถถล่มเมืองฉางซานได้ภายในครึ่งวัน นอกจากตัวเองแล้ว ยังมีการมีตัวตนอยู่ของพันธมิตร ยังไงซะตระกูลซือหม่าก็วางแผนมานานหลายปีแล้ว

ดังนั้นพวกเขาจึงต่างก็แสดงออกถึงความซื่อสัตย์

ยินดีซื่อสัตย์ต่อตระกูลซือหม่าด้วยชีวิต

แต่แล้ว สิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงก็คือ ซือหม่าเฉินไขว้มือ พูดนิ่งๆว่า “งั้นหรอ? งั้นก็ดี ภารกิจใหม่ล่าสุดของตระกูล ลอบฆ่าแม่ทัพจงชิวของทหารหนานเยว่”

“อะไรนะ！” ทุกคนต่างก็อึ้ง

ลอบฆ่าจงชิว?

นี่มันจะลอบฆ่าได้ยังไงกัน จงชิวคนนี้เป็นแม่ทัพของฝ่ายศัตรูไม่ใช่หรอ ข้างกายมีทหารหนานเยว่กว่าสี่แสนห้าหมื่นนาย ถึงแม้ความสามารถของพวกเขาจะแกร่งมาก แต่ถ้าสู้กันแล้ว ก็ไม่มากพอที่จะทำได้

ลอบฆ่าจงชิว อย่างนั้นคือการรนหาที่ตาย

“คุณชายเฉินครับ คุณ คุณ คงไม่ได้ล้อกันเล่นใช่มั้ยครับ จงชิว ฆ่าทิ้งง่ายๆที่ไหนกันครับ เขาเป็นถึงแม่ทัพของทารหนานเยว่ ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลซือหม่าเป็นพันธมิตรกับหนานเยว่ไม่ใช่หรอครับ” มีเจ้าอ้วนคนหนึ่งพูดอย่างตะกุกตะกัก

“นายคิดว่า ฉันเหมือนกับล้อเล่นงั้นหรอ?”

ซือหม่าเฉินยักคิ้ว “บนโลกนี้ไม่มีเพื่อนตลอดไป มีเพียงผลประโยชน์ตลอดไปเท่านั้น หนานเยว่ได้ผลประโยชน์แล้วถีบหัวส่ง พันธสัญญาของตระกูลซือหม่าและหนานเยว่ ได้แตกหักไปแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือช่วยให้ต้าหัวได้รับชัยชนะ ฆ่าจงชิวทิ้ง เข้าใจมั้ย?”

“งั้น…งั้นหรอครับ?”

คนพวกนี้เริ่มตามไม่ถูก

ยังไงซะพวกเขาก็เป็นลูกน้อง ซือหม่าเฉินถึงจะเป็นคนของตระกูล

ในขณะที่บางคนกำลังจะเชื่อ มีคนหนึ่งในนั้นเดินออกมา หูยาวหน้าเล็ก หน้าตาดูฉลาดอย่างมาก ซือหม่าเฉินเหลือบมอง เขารู้จักคนๆนี้ ลูกน้องของท่านชี

แล้วยังดำรงตำแหน่งสำคัญภายใต้ของท่านชีด้วย

ไม่คิดเลยว่าเป็นคนของตระกูลซือหม่า

ดูแล้ว คงจะส่งมาสอดแทรกไว้นานมากแล้ว

ไม่เคยใช้งานมาก่อน

ก็ว่าทำไมท่านชีเองก็ไม่รู้

ในขณะที่ยังไม่เคยใช้งาน คนๆนี้ก็คือคนกันเองของท่านชาย ไม่มีพิรุธใดๆ แต่เมื่อมีการเรียกตัวของตระกูลซือหม่าแล้ว เขาก็จะกลับกลายมาเป็นสถานะคนเดิม

หมากของตระกูลซือหม่า

“ซือหม่าเฉิน คำสั่งที่ตระกูลให้กับนายมา ไม่ใช่แบบนี้นะ ให้นายทำลายการป้องกันของเมืองฉางซานะต่างหาก ไม่ให้นายมาออกคำสั่งใหม่กับพวกเรา ให้ไปลอบฆ่าจงชิว ฉันเป็นคนที่ผู้อาวุโสสี่ส่งมา แผนการครั้งนี้คือรองผู้สั่งการ แต่หากผู้สั่งการหลักมีปัญหา ฉันสามารถทดแทนได้ ซือหม่าเฉิน ตอนนี้ฉันสงสัยว่านายมีปัญหา หักหลังตระกูล”

ชายหนุ่มหูยาวหน้าเล็กคนนี้ ทำสีหน้าแข็งทื่อ ในสายตามีไอสังหารปรากฏขึ้น จ้องมองซือหม่าเฉิน

“เฮ้อ”

ซือหม่าเฉินถอนหายใจทีหนึ่ง “เป็นไปอย่างที่ฉันคิด ภายในตระกูลมีคนที่คอยระวังตัวจากฉันจริงๆด้วย ช่างเถอะ ถ้าหากปล่อยพวกนายไป ตัวตนของฉันเองก็จะถูกเปิดเผย”

“นาย！”

ทุกคนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ต่างก็นิ่ง เป็นกบฏจริงๆด้วย แต่พวกเขาก็ได้ยินประโยคสุดท้าย ชายหนุ่มหูยาวหน้าเล็กรีบพูดว่า “ที่นี่มีการซุ่มโจมตี ทุกคน จับตัวซือหม่าเฉินไว้”

ถ้าหากว่าที่นี่เป็นกับดักจริงๆ

จับตัวซือหม่าเฉินไว้ เป็นวิธีหนึ่งที่พวกเขาจะสามารถรอดชีวิตได้

และก็เป็นวิธีที่ใช้ได้ดีมากที่สุด

ทันใดนั้น ทุกคนต่างก็พุ่งกันออกไป ต่างก็วิ่งไปทางซือหม่าเฉินเพียงแค่ฆ่าซือหม่าเฉินทิ้ง พวกเขาถึงจะรอดได้

แต่ว่า ซือหม่าเฉินยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่นิด เพียงแค่ใช้สายตาล้อเลียนมองดูพวกเขา “พวกนายรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงนัดพวกนายมาเจอที่ในป่า ไม่ใช่เพราะว่าที่นี่ลึกลับ แต่เป็นเพราะว่าที่นี่….เป็นถิ่นของสายเลือดเขตแดนม้ง”

“สายเลือดเขตแดนม้ง…..อ๊า！”

มีบางคนเพิ่งนึกขึ้นได้ แต่จู่ๆเท้าก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

เมื่อก้มดู พบว่าเป็นงูตัวหนึ่ง ไม่รู้ว่ากัดเข้าที่เท้าของเขาเมื่อไหร่

คนอื่นๆอยากจะเข้าไปช่วยเขา แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที พวกเขาก็พบว่าที่นี่ที่ดูเหมือนต้นไม้ใบไม้ล้อมไว้ทั่วเหมืองกรง มีสัตว์ร้ายหนอนพิษซ่อนอยู่มากมายเพียงใด

“อ๊า…มีงู….”

“แม่งเอ้ย….ตะขาบ…”

“ช่วยฉันด้วย…..”

เสียงกรีดร้องเวทนาเสียงแล้วเสียงเล่า

“อย่าไปสนใจพวกเขา จับซือหม่าเฉินซะ”

ชายหนุ่มหูยาวหน้าเล็กคนนั้นพูด ตอนนี้พวกเขายังมีอีกสิบกว่าคน จับตัวซือหม่าเฉินนั้นมากเพียงพอแล้ว

“ไป”

ทันใดนั้น คนพวกนี้ก็พุ่งเข้ามา

“โง่เง่า”

ซือหม่าเฉินพูดออกมาสองพยางค์

เขายืนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะว่ามั่นใจในตัวเอง แต่เป็นเพราะว่าเขาเป็นเหยื่อล่อคนพวกนี้ ถ้าหากว่าจะไป อายีอาจจะไม่สามารถรั้งตัวพวกมันไว้ได้ ยังไงซะก็เป็นลูกน้องคนเก่งของตระกูลซือหม่า

อีกอย่างถ้าหากหนีออกไปจากป่านี้ได้แล้ว อย่างนั้นความอันตรายของแมลงพิษพวกนี้ก็จะไม่มากแล้ว

แต่ว่า คนพวกนี้เอาแต่จะจับเขาให้ได้

นี่จึงเป็นโอกาสที่ให้อายีได้แสดงฝีมือ

“กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง……”

เสียงกระดิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ ตามมาด้วยเสียงซ่าๆๆจากพื้นดินในแต่ละแห่ง จากนั้นหนอนก็ปรากฏขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็หันไปมองหนอนบนพื้นพวกนั้นแล้ว

ไม่ได้สังเกตเห็นยุงมากมายในอากาศ

ภายในป่า มียุงเป็นเรื่องปกติมาก

แต่ว่า ยุงในสถานที่ที่มีอายีอยู่ ก็ไม่ปกติแล้ว

“นี่มันแปลงอะไร….ทำไมตีไม่ตาย….”

“ให้ตายเถอะ…ตะขาบตัวนี้มีพิษ….”

จนสุดท้าย นอกจากชายหนุ่มหูยาวหน้าเล็กคนนั้นแล้ว คนอื่นๆต่างก็ล้มลงบนพื้นดินเส้นทางสั้นๆตรงนั้น และเมื่อตอนที่เห็นใบหน้าของซือหม่าเฉิน ดวงตาของชายหนุ่มหูยาวหน้าเล็กเหมือนกับว่ากำลังปล่อยแสง

จะจับได้แล้ว

จะจับได้แล้ว

เขาจะรอดแล้ว หลังจากที่ออกไป จะต้องบอกการกระทำของคนๆนี้ให้กับตระกูลซือหม่า จะต้องมีเงินรางวัลจำนวนมากแน่นอน

แต่แล้ว เหลือเพียงก้าวเดียว มือของเขาห่างจากซือหม่าเฉินเพียงแค่หนึ่งเมตรเท่านั้น แต่ว่าเขาไม่ขยับแล้ว ขยับไม่ได้ไปทั้งตัว สุดท้ายก็ล้มลงพื้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ พูดพึมพำว่า “เพราะอะไร ทั้งๆที่ฉันหลบแมลงบนพื้นทั้งหมดไปแล้วแท้ๆ”