เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 473 ฉินกั่วกั่ว “คุณพ่อสู้ๆ！”
ภายในคฤหาสน์ ไม่มีคนสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
ภายในบ้านหลงเล็กๆแห่งนี้ มีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย ทั้งอิ่นซิน จางลี่ อื่นหยวน ฉินกั่วกั่ว หลิวลานเมิ่ง แล้วก็ยังมีเสี่ยวหยู เนื่องจากตอนนี้มีสงคราม เมืองเจียงเฉิงจึงปิดถนน
ภายในวันนี้ ทุกคนล้วนห้ามออกจากบ้าน
นี่คือกฎ
ดังนั้นหลิวลานเมิ่งจึงมาที่นี่ ประสบการณ์ชีวิตของเธอน่าเวทนาอย่างมาก อิ่นซินทั้งบ้านต่างก็รู้ แล้วก็เป็นเพื่อนสนิทกับอิ่นซิน ในสถานการณ์อย่างนี้ เธออยู่บ้านคนเดียว ไม่ค่อยปลอดภัย ดังนั้นจึงมาที่แห่งนี้
ส่วนเสี่ยวหยู มาในฐานะเพื่อนร่วมชั้นเรียนกับกั่วกั่ว
บอกว่าพ่อของเธอมีธุระ ยังไม่สามารถกลับมาได้ จึงได้ฝากเลี้ยงไว้ที่บ้านของพวกเขาก่อน
ส่วนตอนนี้ ภายในห้องนั่งเล่นแห่งนี้ ทุกคนต่างก็นั่งกันอยู่ที่นี่ รอผลสรุป และก็โชคดี ที่ครอบครัวอิ่นซินอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ ไม่อย่างนั้นคงอยู่กันเยอะขนาดนี้ไม่ได้
“เสี่ยวหยู แก้มของเธอนุ่มจังเลย มีคนคอยจับอยู่บ่อยๆใช่หรือเปล่า?”
บนโซฟา หลิวลานเมิ่งอุ้มเสี่ยวหยูไว้ จับแก้มของเสี่ยวหยู หัวเราะคิกคัก แต่แน่นอนว่าเธอไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก จับอย่างเบามือ เหมือนกับแค่ลูบไล้ แค่จับเล่นเท่านั้น
“พ่อของหนู กับคุณลุงฉินก็ชอบจับแก้มของหนูค่ะ”
เสี่ยวหยูไม่ได้ต่อต้าน
นั่งอยู่บนตักของหลิวลานเมิ่ง กำลังเล่นของเล่นอยู่
เนื่องจากเคยชินแล้ว ไม่ชินก็ไม่ได้
แก้มของเธอมีอยู่เยอะ ดูแล้วน่ารักเป็นอย่างมาก เป็นใครก็อยากจะจับสักหน่อย เหมือนกันลูกท้อที่จะจับจนมีน้ำออกมา แต่ก็ไม่มีใครที่ออกแรงหนัก
ก็แค่จับลูบเบาๆก็เท่านั้น
“สงครามนี้ อะไรกันแน่เนี่ย ฉันอยากออกไปเล่นไพ่นกกระจอกก็ไม่ได้ ไม่อนุญาตให้ออกจากบ้าน ฉันได้ยินมาว่า ถ้าหากออกไป ก็จะถูกจับตัวไป น่ากลัวมากเลย”
จางลี่ตบหน้าอกของตัวเองและพูดเรื่องนี้ แต่จู่ๆเธอก็พูดอีกว่า “เล่นไพ่นกกระจอก ก็คือเล่นไพ่นกกระจอก แต่ที่ฉันกังวลมากที่สุดก็คือหนิงหยู่นั่นแหละ พวกเขาบอกว่า ยัยเด็กคนนี้ อายุเยอะขึ้นแล้ว ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรแล้วใช่มั้ย ถึงหนีไปเมืองเทียนหนานคนเดียว ตอนนี้ที่แห่งนั้น เป็นที่อะไร ทุกคนไม่รู้กันหรือไง?”
“อันตรายมาก ฉันโทรคุยกับเธอ แต่เธอกลับบอกว่าไม่เป็นอะไร ต่อมา ฉันโทรหลายสาย เธอกลับไม่รับสายของฉันแล้ว ยัยเด็กนี่มันยังไงกัน อิ่นหยวน เรียนรู้มาจากนายใช่มั้ย ตอนนี้ถึงได้กล้าตัดสายของฉันแล้ว”
แล้วจางลี่ก็ด่าไปทางอิ่นหยวน หรือก็คือพ่อของอิ่นซิน
จางลี่มีนิสัยเสียมากมาย ทั้งโลภมาก ชอบเล่นไพ่นกกระจอก หยิ่งยโส รักศักดิ์ศรี โดยเฉพาะเรื่องโลภมาก โลภไปถึงในกระดูกแล้ว แต่ว่าในวินาทีนี้ เธอก็ยังเป็นแม่คนหนึ่ง
เอาแต่บ่น บ่นถึงอิ่นหนิงหยู่
คนนี้ก็เป็นลูกสาวที่รักของเธอเช่นกัน
“แม่คะ สบายใจเถอะ ฉินเฟิงสามีของหนูก็อยู่ที่นั่นด้วย จะต้องปกป้องหนิงหยู่ของแม่แน่นอน เชื่อใจเขา มีฉินเฟิงอยู่ รับประกันว่ายัยเด็กคนนี้ปลอดภัยแน่นอนค่ะ” อิ่นซินนั่งลงบนโซฟา บนตัวเองก็อุ้มเด็กคนหนึ่งไว้เช่นกัน นั่นก็คือกั่วกั่ว
ทั้งสองคนกำลังดูการ์ตูน
ภายในห้องนั่งเล่นเองก็กำลังเปิดการ์ตูนอยู่
ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับสงคราม
เพราะว่าด่านหน้าสงคราม ผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีต่างๆล้วนใช้ไม่ได้แล้ว ดังนั้นจึงอัดวิดีโอไม่ได้ สุดท้ายแม้แต่การรายงานก็ไม่สามารถรายงานได้แล้ว ทำได้เพียงแค่มีคนมารายงานบ้างเล็กน้อยเท่านั้น
การแสดงความคืบหน้าของสงครามเองก็แสดงแค่สถานการณ์ครั้งสุดท้ายที่ทำการรายงาน
“เจ้านั่น เหอะ ช่างกล้าไปกับหนานโจว เป็นเรื่องที่น่าประหลาดจริงๆ หรือเป็นเพราะศัตรูภายนอกมาจึงอยากจะไปหาเงินสักหน่อย?” มุมปากจางลี่ยกยิ้มขึ้นอย่างดูถูก
เธอก็ยังดูถูกฉินเฟิงมากอย่างเดิม
คิดว่านี่คือขยะไร้ประโยชน์
ไม่เหมาะสมกับลูกสาวของตัวเอง
ลูกสาวของตัวเองเป็นถึงประธานของบริษัทกึ่งซานหยวนกรุ๊ป คนเก่งของ Mr.X จะให้เป็นดอกไม้ในขี้วัวได้ยังไง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอล้วนไม่เห็นด้วยทั้งนั้น
แต่ว่า อิ่นหยวนกลับทำสีหน้านิ่ง “อย่าเอาแต่คิดว่าคนเขาเลวขนาดนั้น ตอนนี้ทำสงครามกันหนักขนาดนี้ เขาเพิ่งเกษียณออกมา อาจจะกลับเข้าไปสู่สนามรบอีกครั้งแล้วก็ได้ ถ้าหากว่ากลับเข้าสู่สนามรบจริงๆ แล้วยังไม่ตาย งั้นสัญญาในครึ่งปีครั้งนี้ ฉันก็ถือซะว่าเขาทำสำเร็จ มีสิทธิ์ที่จะแต่งงานกับลูกสาวของฉันแล้ว”
เขายังเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนหนึ่งที่มีความยุติธรรม
ถูกศัตรูโจมตีมาจนถึงหน้าบ้านแล้ว ยังไม่สามารถสู้คืนได้ ทำให้ใจเขารู้สึกโมโหอย่างมาก เขาอยากจะเข้าร่วมกองทัพทหาร แต่ว่าตอนนี้ไม่รับสมัครทหารใหม่ ยังไงซะทหารใหม่ก็เหมือนอย่างกับกองทัพเพลิงไฟ
หนึ่งพันคนถูกสามพันคนของคนอื่นเข่นฆ่า
ทำไม่ได้แท้กระทั่งสู้หนึ่งต่อหนึ่ง
ไม่มีประโยชน์อะไรต่อการทำสงคราม
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแค่ฝากความหวังไว้ที่ทหารเพียงคนเดียวในบ้าน นั่นก็คือฉินเฟิง คาดหวังให้กับฉินเฟิงว่าจะสามารถช่วยพวกเขาฆ่าศัตรูได้ ปกป้องประเทศ และทำลายความโมโหในใจของเขาในตอนนี้ทิ้ง
หนานเยว่นี่มันเกินไปอย่างมาก!
“อะไรนะ แบบนี้ไม่ได้ ฉันยังรอให้มันหย่ากับลูกสาวของฉันอยู่นะ ที่ไม่ได้คอยเร่ง ก็เพราะเห็นแก่สัญญาครึ่งปีนี้ เหลือเพียงแค่สองเดือนแล้ว ยังรอหย่าอยู่ ฉันจะหาสามีใหม่ให้กับลูกสาวที่รักของฉัน ทั้งสูงใหญ่ น่าเกรงขาม หล่อเหลา มีเงิน เหมาะสมกับลูกสาวที่รักของฉันอย่างแน่นอน”
จางลี่ฟังคำพูดของอิ่นหยวนก็ไม่พอใจในทันที
หมายความว่ายังไง
ฉันไม่ชอบฉินเฟิงที่ยากจนคนนี้หรอกนะ
แต่ว่า เวลานี้ อิ่นซินจ้องมองจางลี่อยู่นิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไร แค่มองอยู่อย่างนี้ มองจนจางลี่รู้สึกขนลุก สุดท้ายทำอะไรไม่ได้จึงลูบผมแล้วพูดว่า “ก็ได้ เพียงแค่ฉินเฟิงนั่นสามารถสร้างผลงานได้ แล้วยังมีชีวิตรอดกลับมา และไม่ใช่แค่ทหารเล็กๆคนหนึ่งต่อไป อย่างนั้นฉันก็จะตกลง ถือว่ามันทำสัญญาสำเร็จไปครึ่งหนึ่ง ได้หรือยัง ฉันตกลงแล้ว”
จางลี่ตอบตกลงแล้ว
แต่ว่า ในใจก็ยังคิดอย่างอื่นอยู่อีก
กลับมา? แล้วยังจะมีชีวิตรอดกลับมา?
จะกลับมาได้หรอ สงครามนี้ แม้กระทั่งเธอที่เป็นผู้หญิงคนหนึ่งยังดูออก ต่อจากนี้คงจะเป็นสงครามที่หนักหนาสาหัส แบบที่ไม่รู้ว่าจะต้องมีคนตายกี่คน
ฉินเฟิง ทหารเล็กๆคนหนึ่ง จะมีชีวิตรอดกลับมาได้ยังไงกัน
จะต้องตายอยู่ที่นั่นแน่นอน
หากเป็นอย่างนี้ ก็เร็วยิ่งกว่าสัญญาครึ่งปีอีก เธอก็ยิ่งหาคุณชายให้กับอิ่นซินได้เร็วขึ้น ก่อนหน้านี้อิ่นเสี้ยงสวี่หาคุณชายตระกูลกู้มาได้ เกาะคนรวยไว้ได้คนหนึ่ง
คุณชายตระกูลกู้คนนั้น ดีอย่างมากเลย
อิ่นเสี้ยงสวี่มาอวดตั้งหลายครั้ง และก็ทำให้เธอโมโหตั้งหลายครั้ง ถึงขั้นน่ารังเกียจ
เหมือนกับแม่ที่น่ารังเกียจนั่นของเธอ แต่ว่า ตามที่จางลี่รู้มา แม่ของอิ่นเสี้ยงสวี่ตอนนี้ยังอยู่ที่เมืองเทียนหนาน สถานที่อันตรายแห่งนั้น เมื่อเกิดสงครามขึ้น แม่ม่ายอย่างนั้น โอกาสที่จะรอดชีวิตได้
คงจะน้อยจนน่าสงสาร
เช่นนี้ ก็ไม่มีคนมายั่วโมโหเธอแล้ว ดีใจก็ดีใจ แต่ในใจก็รู้สึกทำใจไม่ค่อยได้
“ฉันจำคำพูดนี้ของเธอไว้แล้ว”
อิ่นหยวนยืนอยู่ด้านข้างพูดกับจางลี่
“ทำไม ตาแก่ นายยังกังวลว่าฉันจะเบี้ยวหรือไง”
จางลี่กับอิ่นหยวนทะเลาะกันขึ้นมา
และในขณะที่พวกเขากำลังทะเลาะกัน ดวงตาสีอ่อนของอิ่นซินมองไปทางเซาเทิร์นแลนด์ เธอมีลางสังหรณ์อย่างหนึ่ง สามีของเธอ ฉินเฟิงอยู่ที่เซาเทิร์นแลนด์ แล้วเธอก็จับมืออ่อนนุ่มของกั่วกั่วขึ้นมา “ลูกสาวที่รัก มา พูดตามแม่นะ คุณพ่อสู้ๆ”
“คุณพ่อสู้…สู้…คุณพ่อสู้…สู้คุณพ่อ…สู้สู้….คุณพ่อ…ชนะแล้วรีบกลับมา…กั่วกั่วคิดถึงพ่อ”
น้ำเสียงเด็กน้อยของกั่วกั่ว มีความคิดถึงต่ฉินเฟิงเป็นอย่างมาก
คุณพ่อสู้ๆ