หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 97-98
ซือโย่วง่วงนอนตลอดทางและเธอก็หลับในรถ
เป็นการเดินทางแบบส่วนตัวระหว่างซือโย่วและเหยาซื่อ แม้แต่เสี่ยวชิงก็ถูกทิ้งไว้ที่บ้านตระกูลเหยา
จริง ๆ แล้วเสี่ยวชิงรู้สึกไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ที่บ้าน เธอไม่มีอะไรจะทำนอกจากคอยเช็คข้อมูลทางโทรศัพท์
ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขากำลังจะไปที่ไหน ตูตูถูกทิ้งไว้ที่บ้านเช่นกัน เวลานี้เป็นเวลาที่เสี่ยวชิงรู้สึกตกต่ำ
ซือโย่วหลับกระทั่งพวกเขาถึงที่หมาย เหยาซื่อเปิดหน้าต่างและสูบบุหรี่ เขาปลุกเธออย่างไม่เต็มใจด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่แสงแดดแรงในตอนเที่ยงไม่นาน ซือโย่วก็ตื่นขึ้นด้วยความร้อนแม้ว่ารถจะอยู่ในที่ร่มก็ตาม
“อา..”
ซือโย่วหาวและขยับตัวอย่างอึดอัด จากนั้นเหยาซื่อก็ลงจากรถพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง
ซือโย่วสลบเหมือดในรถมาตลอดทาง ตอนนี้เธอยังคงง่วง
“ฮะ? เราอยู่ที่ไหนคะ”
ซือโย่วกระโดดลงจากรถและยืดตัวขึ้น ข้างหน้าเธอเป็นโรงแรมเล็ก ๆ แต่หรูหรา แม้แต่พรมที่ประตูก็ดูแพง ซือโย่วตามเหยาซื่อเข้ามา
“ท่านครับ นี่คือการ์ดห้องของคุณครับ”
พนักงานต้อนรับมองมาที่ซือโย่วด้วยความอิจฉา
เหยาซื่อคว้ากระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่งและจับซือโย่วไว้ข้างหนึ่ง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างต้องพิจารณาในการเดินทาง วันนี้ซือโย่วดูเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ดังนั้นเหยาซื่อจึงเป็นคนจัดการทุกอย่าง
“ว้าว เตียง!”
เมื่อประตูเปิดออก ซือโย่ววิ่งตรงไปที่เตียง เธอเหนื่อยและอ่อนแอเกินไป ซึ่งเหยาซื่อไม่เข้าใจ…
เหยาซื่อถอนหายใจด้วยรอยยิ้ม ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขานั่งลงในที่สุด
“ฉันเหนื่อยแล้ว..” ซือโย่วพึมพำพร้อมกับทำหน้ามุ่ย เธอเป็นคนที่หลับมาตลอดทาง แต่เธอดูราวกับทำอะไรหนักมา
หลังจากพักผ่อนไม่กี่นาที เหยาซื่อก็กลับมามีพลังอีกครั้ง เมื่อดูซือโย่วหลับไปอีกครั้ง เหยาซื่อตัดสินใจกระตุ้นเธอให้ตื่นมาเพลิดเพลินกับเขา
ท้องของซือโย่วส่งเสียงดังก้องอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้
“เอ๊ะ..” ซือโย่วแก้ทรงผมของเธออย่างงุ่มง่าม “คุณหิวไหม”
“คุณอยากทานอะไร? ผมเรียกบริการรูมเซอร์วิสให้”
เหยาซื่อรู้สึกดีมาก เขาหยิบเมนูและวางไว้ในมือซือโย่ว
“สั่งอะไรก็ได้ที่คุณชอบ! ผมเลี้ยงเอง!” เหยาซื่อกล่าว
“ฮึ่ม! จำสิ่งที่คุณพูดด้วยล่ะ”
ซือโย่วเรียกดูเมนูอย่างคร่าว ๆ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง
“ว้าว เมนูเยอะแยะเลย ฉันต้องการหมดนี่เลย..” ซือโย่วลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อพูดสองสามคำสุดท้ายโดยตระหนักว่าตัวเองโลภเกินไป
“ไม่เป็นไร ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านเถอะ” เมื่อสังเกตเห็นดวงตาที่เป็นประกายของซือโย่ว เหยาซื่อลูบหัวเธอเพื่อให้มั่นใจ
“ออกไปทานอาหารเย็นกันเถอะ!”
ซือโย่วตื่นอย่างเต็มทีแล้ว มีจิตใจที่เบิกบาน
“ที่นี่ต้องมีอาหารอร่อย ๆ มากมาย ลองออกไปดูกันเถอะ”
เหยาซื่อยิ้มด้วยท่าทางที่มีความหมาย
“มานี่สิ”
เหยาซื่อดึงซือโย่วไปที่ด้านหลังของประตูและกดปุ่มเล็ก ๆ ที่มุมหนึ่ง ผนังเริ่มแยกออกจากกัน!
มีประตูเล็ก ๆ ที่เงียบสงบ ซือโย่วก้าวตามหลังเหยาซื่อเข้ามา เธออ้าปากด้วยความประหลาดใจ
ด้านในเป็นร้านอาหารเล็ก ๆ สำหรับสองคน มีพื้นที่เพียงพอและมีตู้เย็นที่เต็มไปด้วยขนมขบเคี้ยว
“เชิญทางนี้”
เหยาซื่อพาซือโย่วไปที่โต๊ะและหยิบโทรศัพท์ของเขาเพื่อสั่งอาหาร
“อาหารของคุณจะได้รับเร็ว ๆ นี้ โปรดรอสักครู่”
ซือโย่วมองไปรอบ ๆ อย่างสงสัย “ว้าว ช่างเป็นที่ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ ที่นี่คือที่ไหนเหรอคะ? คราวหน้าจะได้พาแม่กับลุงมาด้วย!”
เหยาซื่อเม้มริมฝีปากแสร้งทำเป็นไม่พอใจ “คุณไม่คิดถึงใจผมเลย แทนที่จะห่วงผม คุณก็ห่วงแต่แม่กับลุงเท่านั้นใช่ไหม?”
“ที่รัก คุณเป็นคนที่ดีที่สุด หล่อที่สุด และมีอำนาจทุกอย่างเลย!”
ซือโย่วปรบมือและจ้องไปที่เหยาซื่อด้วยสายตาที่ชื่นชม ทำให้เขามีความสุขมาก
“อืม…งั้นก็ดี…”
ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงอาหารทั้งหมดก็มาเสิร์ฟ ซือโย่วค่อนข้างจะตื่นเต้นและยัดอาหารเข้าปาก
“เราจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนคะ?” ซือโย่วถามพร้อมกับอาหารที่อยู่ในปากของเธอ
อาหารที่นี่อร่อยมาก จนซือโย่วไม่อยากจากไปไหน
“ตราบเท่าที่คุณต้องการ”
เหยาซื่อขยิบตาอย่างภาคภูมิใจไปที่ซือโย่ว พร้อมกับยิ้มให้เธอเห็น เขาก็ร่ำรวยอยู่แล้ว ดังนั้นไม่สำคัญว่าพวกเขาจะอยู่ต่ออีกกี่วัน
ซือโย่วกินมาก กระทั่งปวดท้อง เธอจึงไม่ยอมขยับตัวไปไหน ในที่สุดเหยาซื่อก็ยอมนอน
“อา! เยี่ยมไปเลย..” ซือโย่วถือหมอนนุ่ม ๆ และหันหลังให้เหยาซือ เธออิ่มมาก กระทั่งหากกินไปอีกแค่คำเดียวก็จะทำให้อาเจียนออกมาได้
เมื่อสัมผัสใบหน้ากลมที่มากขึ้นของเธอ ซือโย่วตบหน้าผากของเธอด้วยความหงุดหงิด
“ไม่นะ กลับไปฉันต้องลดน้ำหนัก…”
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจะต้องมีรูปร่างที่ดีที่สุดตลอดเวลา แต่ด้วยการดูแลอย่างดีจากเหยาซื่อทำให้เธออ้วนขึ้น แต่เธอชอบที่จะผอม
เหยาซื่อได้ยินซือโย่วบ่นพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับสัมผัสท้องของเธออย่างอยากรู้อยากเห็น
‘ดีออก ทำไมเธอถึงอยากผอม? ผู้หญิงเจ้าเนื้อดีออก’
เหยาซ่อพอใจกับไขมันที่ท้องของซือโย่ว และหลับตาลงด้วยความยินดี
…..
จงอี้เพิ่งลงจากเครื่องบิน เมื่อเขาเปิดโทรศัพท์ขึ้นดี
“หึ!”
เขาอยากจะโยนโทรศัพท์ที่กำอยู่ในมือลงถังขยะในคราวเดียว เหยาซื่อส่งรูปถ่ายของโรงแรมให้เขาพร้อมกับงานสำคัญบางอย่างที่ต้องทำให้อีกไม่กี่วันข้างหน้า
“พอกันที!” จงอี้ตะโกนอย่างไม่พอใจ เพื่อนร่วมงานเดินผ่านเขาไปพร้อมกับปิดปากด้วยความกลัว ไม่เคยมีใครเห็นกัปตันจงโกรธขนาดนี้มาก่อน
ซูเหยาเหยานอนอยู่ข้างอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ เธออาเจียนอาหารเช้าออกมาจนหมดเมื่อถึงที่ทำงาน ท้องของเธอปั่นป่วนจนถึงบ่าย
“เธอโอเคไหม?” เว๋ยเว่ย เพื่อนร่วมงานของเธอยื่นทิชชูให้เธอ
“ฉันสบายดี…” อาหารคลื่นไส้ จุ่โจมเธออย่างกะทันหัน เธอทานอาหารเช้าเพียงเล็กน้อย เว๋ยเว่ย เป็นคุณแม่ที่มีลูกอายุ 2 ขวบ เธอเห็นปฏิกิริยาที่ผิดปกติของเธอ อดไม่ได้ที่จะถาม
“เธอท้องหรือเปล่า?”
ใบหน้าซีดเซียวของซูเหยาเหยา แข็งทื่อด้วยความกลัว จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าปฏิเสธ
“ฉัน ไม่มีแฟนเสียด้วยซ้ำ”
“เอาเถอะ ฉันเชื่อเธอ ดูแลตัวเองอย่างให้อ่อนแอเกินไปล่ะ ไปตรวจร่างกายเสียหน่ยอ หากเธอกำลังท้อง เธอก็ลาหยุดซะ ไม่อย่างนั้นจะส่งผลต่อพัฒนาการของเด็กในท้องนะ”
เว๋ยเว่ยให้ความรู้มากมายเกี่ยวกับการตั้งครรภ์แก่ซูเหยาเหยา ซึ่งเธอไม่ได้พูดอะไร นอกจากฟังอย่างเชื่องช้า