หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 96
จงอี้นอนอยู่บนเตียงและส่งข้อความหาเหยาซื่อ
“ทำไมไม่มาทำงาน? เมียนายไม่โทรมหรือลุกไม่ไหวเหรอ?”
จงอี้แกล้งเหยาซื่ออย่างตื่นเต้นพร้อมกับอีโมจิของสติกเกอร์ต่อท้าย
“วันนี้ฉันจะไปที่บริษัท ฝากด้วยนะ”
“ไอ้บ้า!”
จงอี้ทุบของเตียงด้วยหมัดของเขา จงอี้ตวาดเหยาซื่อด้วยความไม่พอใจอย่างมาก
“เหยาซื่อ มากเกินไปแล้วนะ ที่จะให้ทำงานตอนดึกเนี้ย”
เขามองที่ซูเหยาเหยา ขณะที่เธอเดินกลับไปกลับมาด้วยความสงสัยว่า เมื่อไหร่เขาจะมีโอกาสที่จะมีช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมหลายวันเหมือนกันเหยาซื่อบ้าง
แม้แต่ความคิดก็ทำให้เขาตื่นเต้นมากแล้ว!
น่าแปลกที่จงอี้ได้รับเพียงอีโมจิรูปรอยยิ้มจากเหยาซื่อแทนที่จะเป็นโมโหอย่างมาก ตามที่เขาคาดหวังไว้
“จึจึ ผู้ชายที่แต่งงานแล้วนี่แย่จริง ๆ” จงอี้จุ๊ปาก ส่ายหน้าด้วยความเสียใจที่พี่ชายทำอะไรกับเขา ตอนนี้เหยาซื่อสนใจเฉพาะซือโย่ว
“เกิดอะไรขึ้นคะ? นั่นคุยกับคุณเหยาหรือเปล่า?”
ซูเหยาเหยาเดินเข้ามาถามอย่างสงสัย
หลังจากพยายามทำความคุ้นเคยเพียงไม่กี่วัน ซูเหยาเหยาก็เคยชินกับจงอี้และยอมรับการนอนร่วมเตียงกับเขาในตอนกลางคืน
“เฮ้ สามีของคุณอยู่นี่นะ! ทำไมคุณถึงสนใจผู้ชายคนอื่น”
จงอี้ตะโกนอย่างไม่พอใจ
“ฉันแค่เป็นห่วงโย่วโย่ว” ซูเหยาเหยาฝืนยิ้ม
“วันนี้เธอไม่ตอบกลับข้อความของฉันเลย ฉันสงสัยว่าพวกเขามีอะไรหรือเปล่า?”
ซือโย่วขาดการติดต่อหลังจากครั้งที่แล้วที่เธอโทรมาร้องไห้กับซูเหยาเหยาในตอนดึก ถ้าเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านตระกูลเหยา ซูเหยาเหยาคงโทรแจ้งตำรวจไปแล้ว
“แล้วไง? วันนี้เหยาซื่อไม่มาทำงาน และจะไม่มาอีกสองสามวัน คุณคิดว่าพวกเขาทำอะไรที่บ้านได้บ้างล่ะ”
น้ำเสียงของเขาแสดงความหมายบางอย่าง ทันใดนั้นซูเหยาเหยาเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไรและหยุดพูด ใบหน้าแดงระเรื่อ
จงอี้กระโดลงจากเตียง เดินมาหาซูเหยาเหยาและโอบแขนรอบตัวเธอจากด้านหลัง
“เมื่อไหร่เราจะอยู่ด้วยกันเหมือนพวกเขาบ้างล่ะ”
เสียงอ้อนวอนและกระตือรือร้นของเขา ทำให้หัวใจของซูเหยาเหยาเต้นเร็วอีกครั้ง
ชายคนนี้เป็นคนที่น่าพิศวงจริง ๆ เธอมีช่วงเวลาเช่นนี้มากมายภายในไม่กี่วัน หลังจากย้ายมาที่นี่
‘ใจเย็น ๆ เสี่ยวเหยา เธอต้องไม่หลงเขาอีกต่อไป!’
หลังจากตะโกนในใจ เธอก็ยิ้มและผละออกจากอ้อมแขนของเขา
“คุณคิดอะไรอยู่? มีผู้หญิงรอคุณอยู่ที่บ้านทุกวัน”
“ผมแค่ต้องการคุณคนเดียว” จงอี้กอดซูเหยาเหยาอีกครั้ง ไม่ว่าเธอจะดิ้นรนแค่ไหนก็ตาม
ซูเหยาเหยาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมแพ้
“หยุดทำงานเถอะนะ” จงอี้กระซิบข้างหูของซูเหยาเหยา
“ทำไมล่ะคะ?”
“คุณกำลังท้องได้สามเดือนแล้วนะ”
ใช่ ถูกต้องแล้ว ตอนนี้จงอี้ดูแลเธอ เธอเองก็ดีขึ้นมา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ยิ่งไปกว่านั้นทารกในครรภ์มีพัฒนาการตามปกติอย่างช้า ๆ
ซูเหยาเหยาไม่ตอบ เธอวางแผนที่จะทำแท้งเมื่ออาการดีขึ้น จะลางานสักหนึ่งเดือน แล้วค่อยกลับไปทำงานตามเดิม ทว่าตอนนี้…
“จงอี้คะ คุณต้องการให้เด็กเป็นภาระของคุณจริง ๆ เหรอ?”
“ทำไม ลูกต้องเป็นภาระของผมด้วยล่ะ” จงอี้ขมวดคิ้ว
ซูเหยาเหยาหัวเราะ
“แม่ของคุณจะยอมรับไหม ถ้าคุณพาลูกนอกสมรสกลับไปที่บ้าน ครอครัวของคุณและภรรยาในอนาคตของคุณอีกล่ะ!”
จงอี้เกาศีรษะของเขาด้วยความงงงวยและมองไปที่ใบหน้าเย็นชาของซูเหยาเหยาอย่างจริงจัง
“ทำไมเขาถึงเป็นไม่ถูกกฎหมายล่ะ? คุณไม่ใช่แม่ของเขาเหรอ? ถ้าคุณกังวลมาก งั้นเรามาแต่งงานกันเถอะ!”
เขาไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนเมื่อหนึ่งปีที่แล้วอีกต่อไป ในปีนี้เขาย้ายออกจากบ้านตระกูลจงและเริ่มตั้งหลักในธุรกิจต่าง ๆ ด้วยความช่วยเหลือจากเหยาซื่อ เขาปรับปรุงตัวเองอยู่เรื่อย ๆ เพื่อจะได้ปกป้องคนที่เขารักในสักวันหนี่ง
“นั่นมันไม่ตลกเลยนะคะจงอี้ ฉันเหนื่อยแล้ว. ฉันอยากจะนอนแล้วค่ะ”
ซูเหยาเหยาไม่ไว้ใจจงอี้ เธอพยายามปกป้องตัวเองเมื่อถูกแม่ของเขาตีตรา
แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าระหว่างพวกเขามีช่องว่างอยู่เสมอ เธอไม่เหมาะสมกับจงอี้ เธอไม่ต้องการมีส่วนร่วมในการต่อสู้กับครอบครัวที่ร่ำรวย
ตั้งแต่เธอย้ายเข้ามา จงอี้มักจะพูดถึงการแต่งงานโดยไม่รู้ตัว ซึ่งซูเหยาเหยามักจะทำตัวไม่ถูก ดังนั้นเธอจึงหยุดตอบเขาไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตาม
“ตรีสวัสดิ์นะคะ”
ซูเหยาเหยาผลักจงอี้ออกไปและคลานเข้าไปใต้ผ้าห่ม
เมื่อนึกไม่ออกว่าเธอกังวลเรื่องอะไร จงอี้เกาศีรษะด้วยท่าทางไม่พอใจ ปิดไฟแล้วนอนตะแคงข้าง
ถ้าเขารู้เรื่องนี้ เขาจะต้องจดทะเบียนสมรสก่อนเหมือนที่เหยาซื่อทำ เป็นการวางแผนที่ดีที่สุด มันยากสำหรับเขาที่จะทำอะไรในตอนนี้!
ซูเหยาเหยาตื่นเต็มที่แล้ว เธอหลับตาครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับลูกดี
บอกตามตรงว่าเธออยากอยู่กับเขา ถ้าเธอลืมสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปได้ บางทีอาจเป็นเพราะการตั้งครรภ์ของเธอ จงอี้จึงตอบรับคำพูดของเธอ ถึงกระนั้นเธอก็ไม่กล้าที่จะเชื่อใจเขาง่าย ๆ เธอไม่เข้มแข็งพอที่จะเดิมพันในหัวใจของตนเอง เพราะหากเธอแพ้การเดิมพันในครั้งนี้ เธอคงหาทางกลับไม่ได้แน่ ๆ
…………..
ซือโย่วตื่นก่อนรุ่งสาง ซึ่งเร็วกว่าเหยาซื่อ
อย่างไรก็ตามเธอไม่รู้ว่าเหยาซื่อนอนดึกหรือเขานอนจ้องเธอตลอดทั้งคืน
ใช้เวลาสักพักกว่าซือโย่วจะตื่นเต็มที่
พวกเขาอยู่ใกล้กันมากจนเห็นขนตาของเหยาซื่อได้อย่างชัดเจน
ซือโย่วจ้องไปที่เหยาซื่อและดูใบหน้าที่น่าดึงดูดของเขาเป็นครั้งแรก
หัวใจของซือโย่วเต้นเร็วมาก ใบหน้าของเหยาซื่อน่าหลงใหลเกินไป
ลมหายใจของเขากระตุ้นปลายนิ้วของเธอ ขณะที่เธอเอื้อมมือไปแตะปลายจมูกของเขาเบา ๆ ขนตาเขาของกำลังกระพือปีกขึ้น ‘เขาคงกำลังฝันหวาน’ ซือดย่วคิด
เธอค่อย ๆ จินตนาการไปเรื่อย พร้อมทั้งกดริมฝีปากของเธอเข้ากับปากของเขาโดยไม่รู้ตัว
กลัวว่าเขาจะตื่น ซือโย่วจึงแตะเพียงเบา ๆ ที่ริมฝีปากนุ่มและอบอุ่นของเขาถูเบา ๆ กับริมฝีปากของเธอ
‘น่าสนใจ’ ซือโย่วคิดด้วยความยินดี
ดวงตาของเหยาซื่อเปิดขึ้นเล็กน้อย เขาเห็นท่าทางที่มึนเมาของซือโย่ว
อารมณ์พลุกพล่านขึ้นอีกครั้ง หลังจากพยายามระงับมันมาทั้งคืน เขาหันไปทันทีที่ทำได้และกดซือโย่วไว้ใต้ร่างของเขา
“นี่เพราะคุณแอบจูบผม” เสียงของเขาแหบพร่าในตอนเช้า ลูกกระเดือกสุดเซ็กซี่ของเขากระดกขึ้นลง ทุกลมหายใจของเขาดึงดูดความสนใจไปที่ซือโย่ว
แม้จะมีแววตาประหลาดใจของซือโย่ว เหยาซื่อก็เริ่มกระทำตามใจตัวเอง
ซือโย่วจ้องไปที่เพดาน หัวใจของเธอเต้นแรง
‘ฉันกำลังทำอะไร? ยั่วยวนเหยาซื่องั้นหรือ…’ ซือโย่วประหลาดใจ เมือ่เธอรู้ว่าทำอะไรในขณะที่เหยาซื่อกำลังนอนหลับ เธอเป็นคนโง่จริง ๆ!