หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 99
“หืม..” จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือของซูเหยาเหยาก็สว่างขึ้น และมีเบอร์แปลกปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“ฮัลโล ได้ค่ะ ฉันจะไปที่นั่น”
ซูเหยาเหยาวางสาย และยิ้มให้กับเว๋ยเว่ยอย่างอาย ๆ
“ฉันต้องไปแล้วล่ะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
พูดจบ เธอก็จากไปทันที ทิ้งเป็นประเด็นให้กับเว๋ยเว่ยคิดต่อ
ซูเหยาเหยาออกมาจากประตูหลังบริษัท และเห็นรถสปอร์ตคันโปรดของเขา
เธอเข้าไปในรถอย่างไม่เต็มใจ ร่างกายเธอเหมือนจะเป็นอัมพาต ดูแล้วช่างน่าสมเพชตัวเองเสียจริง เธออยากจะล้มตัวลงไปนอนในทันที ซูเหยาเหยาคิดว่ารสชาติของการตั้งครรภ์ทำให้ผู้หญิงทรุดโทรมเสียจริง
จงอี้เพิ่งได้ยินเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งบอกว่าวันนี้ซูเหยาเหยาป่วยและอาเจียนทั้งวันราวกับว่าเขากินอะไรผิดสำแดง จงอี้เลิกงานก่อนเวลาและรีบพาซูเหยาเหยาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลทันที ตอนนี้เธออยู่กันเขา เขาต้องดูแลเธอให้ดีไม่ให้มีอะไรผิดพลาดใด ๆ ได้
“ไปโรงพยาบาลกัน” เขาสวมแว่นกันแดดทรงกว้าง ใส่เสื้อหลากสี ซูเหยาเหยามองยังก็รู้สึกชอบใจ
“ไปโรงพยาบาล ทำไมคะ”
“คุณอาเจียนแบบไส้หมดพุงมาทั้งวันแล้วไม่ใช่เหรอ ไปหาหมอช้าจะทำให้หายช้านะ”
“ไม่ได้ป่วยคะ แค่…”
“อะไร?”
“เป็นปฏิกิริยาปกตินั่นแหละ…”
ซูเหยาเหยาไม่รู้จะอธิบายให้เขาเข้าใจได้อย่างไร คนโง่หรือเปล่าที่ไม่รู้ว่าคนท้องก็ต้องแพ้ท้องสิ!
จงอี้แตะเบรกและตะลึงไปหนึ่งนาที เขาขับรถไปโรงพยาบาลต่อ
“ยังไงก็ต้องไปหาหมอสักหน่อย”
ไม่ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาปกติหรือไม่ก็ตาม เธอควรต้องไปหาหมอถ้ารู้สึกไม่สบายสิ สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มเบาใจได้คือการที่พาเธอไปตรวจกับแพทย์
ซูเหยาเหยาไม่สามารถหัวเราะหรือร้องไห้ได้ ทว่าเธอไม่มีความสุขกับปฏิกิริยาการแพ้ท้องที่รุนแรงของตัวเองเลย วันนี้เธอรู้สึกเวียนหัวอยู่ตลอดที่ทำงานบนเครื่องบิน ถ้าเธอเป็นแบบนี้ต่อ เธอจะต้องรีบหาวิธีแก้ปัญหาโดยเร็วที่สุด
………..
ซือเหนียนไม่รู้ว่าจะใช้คำอะไรเพื่ออธิบายอารมณ์ของเขา เช้าวันนี้ชรามาที่บ้านของพวกเขาและนั่งเล่นหมากรุกกับพี่ชายของเธอทั้งวัน ชายชราบอกว่าเขาเบื่อที่ต้องอยู่แต่บ้านทุกวัน เขาจะแวะมาหาฆ่าเวลา คลายความเบื่อหน่าย แต่เธอรู้สึกว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติ
“ผมชนะ!” เขาวางหมากชิ้นสุดท้ายลง ชายชราโบกมือด้วยความเสียใจ เขาแพ้สี่เกมติดกันแล้ว
“ท่านคะ ให้ฉันโทรตามโย่วโย่วมาทานข้าวที่บ้านด้วยกันไหมคะ?”
ซือเหนียนถามอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่ ไม่ ไม่ ชายชราดูเหมือนจะไม่ฟังที่ซือเหนียนพูดเลย เขาแค่อยากเล่นหมากรุกและพูดคุยกับซือเซ๊ยงเท่านั้น
ซือเซียงขยิบตาให้ซือเหนียน เขาไม่ได้พูดอะไร ดังนั้นเธอจึงไปทำอาหารเย็น
ผู้อาวุโสฉินออกไปแต่เช้าตรู่และบ้านเข้ามาในเวลามืดค่ำเป็นเวลาถึงสองวัน เขาคงอยากจะใช้เวลาร่วมกับพี่ชายและน้องสาวคู่นั้น เรื่องเพียงเท่านั้นทำไมฉินเซาเฟิงจะไม่รู้ได้อย่างไร
วันนี้ทันทีที่ชายชราออกไป ฉินเซาเฟิงส่งคนตามเขาไปอย่างลับ ๆ เขาไม่ได้ปกปิดที่อยู่ของตนเอง ตอนนี้ตระกูลฉินอยู่ในมือของเขา ไม่มีใครกล้าอวดดี!
“ซือโย่วอีกแล้วเหรอ” ฉินเซาเฟิงนั่งอยู่ในห้องทำงาน ดวงตาของเขาแคบลงเล็กน้อย นิ้วของเขาแตะลงบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ
“ไม่ครับ คุณซือโย่วไม่ได้อยู่ที่นั่น บ้านนั้นมีเพียงซือเหนียนและพี่ชายของเธอเท่านั้น”
ผู้ช่วยกล่าวด้วยความสุภาพ
“พี่ชายของเธอเหรอ?” ฉินเซาเฟิงคิดอยู่สักพัก ทว่าเขาไม่ยักจะจำได้
“ไม่ว่าใครจะอยู่ในตระกูลใด ผู้อาวุโสยังวนเวียนไปที่นั่นสม่ำเสมอ คอยจับตาดูไว้”
ฉินเซาเฟิงมีรายชื่อผู้นำบริษัทมายาวนาน ผู้นำส่วนใหญ่ในบริษัทล้วนเป็นเพื่อนเก่าของชายชราหรือไม่ก็เป็นคนโปรดของเขาทั้งนั้น
พวกเขาล้วนแต่ภักดีกับชายชรา ครั้งหนึ่งฉินเซาเฟิงพยายามค้นหาข้อมูลบางอย่าง แต่พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ถ้าเป็นเช่นนี้ เขาก็คงเพียงเฝ้าดูชายชรามอบตำแหน่งผู้นำตระกูลฉินให้กับซือโย่ว!
ฉินเซาเฟิงลืมตาขึ้นอย่างโกรธจัดและโยนรายชื่อทั้งหมดลงบนพื้น เขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน!
….
เขานั่งงัวเงียอยู่ตรงทางเดิน พยาบาลสาวตัวเล็ก ๆ จ้องมองเขาด้วยความรักใคร่ รักความเย็นชาและแว่นตากันแดดที่เขาสวม ทว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะสนใจสาวน้อยพวกนั้นแม้แต่คนเดียว เขาแค่อยากได้เพียงซูเหยาเหยาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“หมอบอกว่าเด็กเป็นยังไงบ้าง” ซูเหยาเหยาถามอย่างไม่สบายใจ
“ออกไปก่อน แล้วจะบอกทีหลัง”
นี่เป็นครั้งที่สองที่ซูเหยาเหยามาทำอัลตราซาวด์ที่โรงพยาบาล ซูเหยาเหยาเสียใจที่เขาดูแลร่างกายได้ไม่ดีนักตั้งแต่เพิ่งท้อง ตอนนี้คงไม่สายเกินไป!
ทันทีที่จงอี้เห็นซูเหยาเหยาออกมา เมื่อมองไปยังท่าทางเศร้าโศกของซูเหยาเหยา จงอี้ไม่กล้าที่จะพูด
“จงอี้ ถ้าฉันไม่ทำงานนั่น ควรทำอะไรดี” ซูเหยาเหยาพูดอย่างหมดแรง
เมื่อได้ยินคำถามของซูเหยาเหยา จงอี้ก็ได้สติกลับมาทันที
“ผมจะเลี้ยงดูคุณเอง”
ตราบใดที่ซูเหยาเหยาเต็มใจที่จะให้กำเนิดลูก และอยู่กับเขาอย่างดี เขาก็ยินดีที่จะดูแลพวกเขาไปตลอดชีวิต!
“คุณก็รู้นี่ ว่าเรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้”
ซูเหยาเหยาหดตัวคุดคู้
“ทำไมเป็นไปไม่ได้ล่ะ เพียงแค่เราตกลงกันก็เพียงพอแล้ว ทำไมต้องสนใจความคิดเห็นของคนอื่นอยู่ตลอดด้วยล่ะ?”
“คุณซูเหยาเหยา!” เสียงพยาบาลเรียก “รับผลการตรวจด้วยค่ะ”
ก่อนที่ซูเหยาเหยาจะได้สติ จงอี้ก้าวไปข้างหน้าและรั้บรายงานผลการอัลตร้าซาวด์ เขามองแวบหนึ่ง ก็ยืนนิ่งตกตะลึง
“มีอะไร เกิดอะไรขึ้น” ซูเหยาเหยากังวลทันที รีบคว้าผลการตรวจจากมือจงอี้
“อะไรนะ!” ซูเหยาเหยากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจกลัว ผลการตรวจหลุดจากมือตกกระทบพื้น ในที่สุดเธอก็รู้ว่าจงอี้ตกใจเรื่องอะไร!
ซูเหยาเหยาไม่รู้มาจนถึงวันนี้ ว่าทารกในท้องของเธอมีถึงสองคน!
“เมีย! ผมรักคุณที่สุด” จงอี้ตื่นเต้นกอดซูเหยาเหยาและหันไปรอบ ๆ ทำให้คนรอบข้างต่างอิจฉา
“พูดจาไร้สาระ!” ซูเหยาเหยาอยู่ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ลูกแฝด? เธอโชคดีแค่ไหนที่เธอไม่ได้ทำแท้ง ไม่อย่างนั้นเธอต้องเสียลูกไปถึงสองคน!
“กลับบ้านกันเถอะ!”
จงอี้ไม่เคยตื่นเต้นเท่านี้มาก่อน เขาโทรหาป้าแม่บ้านทันที เพื่อให้เธอทำอาหารมื้อใหญ่รอ หลังจากได้รับยาตามที่แพทย์สั่งแล้ว พวกเขารีบตรงกลับบ้าน
สมองของซูเหยาเหยาว่างเปล่า ความจริงไม่เคยง่ายอย่างที่เธอคิด ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอไม่มีทางเลือก
ดวงตาของจงอี้เป็นประกายและจ้องมองไปที่ท้องของซูเหยาเหยา สำหรับเขาแล้วเป็นเซอร์ไพรส์เกินคาด! ลูกแฝดของเขา ต้องเป็นสาวอย่างไม่ต้องสงสัย
ซูเหยาเหยาเต็มไปด้วยความกังวลและอารมณ์ของเขาก้แย่ลง เขาคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะเปิดใจและพูดคุยดี ๆ กับเขา
“ช่วยด้วย!”
เหยาซ่อและซือโย่วเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
โย่วโย่วเขย่ามือถือของเธอเล่น มองไปที่เหยาซื่อที่กำลังคุยโทรศัพท์กับจงอี้อย่างเงียบ ๆ
“ไปกันเถอะ!”
หลังจากกินข้าวและได้นอนพัก ซือโย่วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จนถึงตอนนี้เหยาซื่อยังไม่ได้บอกเธอเลยว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน เสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางมีครบทุกอย่าง ซือโย่วมองหากระโปรงหลวม ๆ และหมวกใบใหญ่รออยู่ที่ประตูอย่างตื่นเต้น