หลงรักฉันสักทีเถอะค่ะ คุณเหยา - ตอนที่ 85
เมื่อรถจอด ซือโย่วเปิดตูและกระโดดออกจากรถ
“ระวังหน่อย” เหยาซื่อรีบจับเธอจากด้านหลัง
“แค่นี้สบาย” ซือโย่วเหวี่ยงแขนของเขาออกไปและเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง
“เธอเป็นอะไรไป?” เสี่ยวชิงถาม
เหยาซื่อไม่ตอบและรีบตามซือโย่วให้ทัน
คืนนี้เจียงเฟิงอี้ไม่อยู่บ้าน ที่โต๊ะอาหารค่ำซือโย่วตักอาหารทั้งหมดที่เหยาซื่อตักให้เธอออก
เธออยากอยู่คนเดียว ตอนอยู่ที่บ้านเธอจงใจแสดงความหวานกับเหยาซื่อเพื่อให้แม่มั่นใจว่าชีวิตคู่ของเธอราบรื่น
“อิ่มแล้วค่ะ” ซือโย่วพูดพลางวางตะเกียบแล้วขึ้นไปชั้นบน ดวงตาของเหยาซื่อมืดลง เขาถอนหายใจ
หญิงสาวเอาแต่ใจมากขึ้น
“โอ้ ตูตูที่น่ารักของฉัน”
เธอต้องรับว่า ตูตูสร้างบรรยากาศสบายให้กับเธอเป็นอย่างมาก เธออยากพามันไปทุกที่ที่เธอไป
“คุณ ตามใจเธอแบบนี้เหรอ?”
เสี่ยวชิงถามอย่างเย็นชา นั่นไม่ใช่สไตล์ของเหยาซื่อ เธอจำอดีตคนรักของเขาได้ เธอเป็นคนสุภาพและมีมารยาท ทว่าซือโย่วเป็นผู้หญิงที่เรียบง่ายและบ้าบิ่น
“ช่างเถอะ อย่าไปยุ่งกับเธอเลย” เหยาซื่อตอบอย่างเสียมิได้
“ยังไงก็เถอะ ในเมื่อหน่ายน่ายให้คุณอยู่ที่นี่กับเธอ จำเรื่องที่ผมบอกกับคุณด้วยล่ะ”
จากนั้นเหยาซื่อเดินตรงขึ้นไปชั้นบน ปล่อยให้เสี่ยวชิงอยู่คนเดียวที่โต๊ะอาหารอย่างงุนงง
เมื่อพวกเขาอยู่กองทัพ เขาเป็นพลตรี ดังนั้นเธอจึงเต็มใจที่จะเชื่อฟังเขา
ตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว เธอยังไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ บางครั้งความรักที่มากเกินไป อาจทำให้คน ๆ หนึ่งเปลี่ยนไป เสี่ยวชิงตัวสั่นและในที่สุดก็สงบลง
เหยาซื่อผลักเปิดประตูเข้าไป
ซือโย่วกำลังเล่นเกมกับตูตู เหยาซื่อค่อย ๆ เข้าไปใกล้ใบหน้าของเธอ
“ยังงอนอยู่อีกเหรอ?” เหยาซื่อค่อย ๆ กอดซือโย่ว เสียงที่อ่อนโยนของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยวน
“ฮะ? ฉันเหรอจะกล้างอน?” ซือโย่วโค้งงอริมฝีปากของเธอ ดวงตาปรากฏความภาคภูมิใจที่ได้ทรยศต่อความรู้สึกภายในออกมาอย่างชัดเจน
“ผมบอกแล้วไง ว่าจะอธิบายให้ฟัง ตอนที่ผมกลับมาที่บ้าน”
“ไม่เป็นไรคะ ขอบคุณ…” ซือโย่วผลักเขาออกไป ดูเหมือนนี่เป็นวิธีต่อต้านเขา
“มีหลายอย่างที่คุณไม่เข้าใจ แต่โปรดเชื่อเถอะ ว่าผมแค่พยายามจะปกป้องคุณ” เหยาซื่อพูดอย่างเหนื่อยใจ
เขาควรอธิบายกับเธออย่างไรดี? บทสนทนาทางโทรศัพท์ของเธอกับหมอ ทำให้เขากลัวจริง ๆ เขาไม่ได้กลัวซิงเฉินซี่ แต่เขาต้องคิดเพื่อไม่ให้ซือโย่วได้รับบาดเจ็บอีก
“คุณบอกให้แฟนเก่ามาดูฉันถึงบ้านงั้นเหรอ?”
ซือโย่วพูดอย่างโกรธ ๆ พลางก้มศีรษะลง ทันใดนั้นน้ำเสียงของเธอก็เสียใจ
เหยาซื่อเป็นคนเดียวที่ถูกตำหนิ เขาเป็นคนดีมากถึงแม้จะมีผู้หญิงไม่กี่คนที่สามารถเข้าใกล้เขาได้ แต่พวกเขาล้วนตกหลุมรักเขากันเองทั้งนั้น
“ใครบอกคุณแบบนั้น? เธอเป็นสหายในกองทัพ”
เหยาซื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอธิบายแบบนี้ และตอนนี้ความหงุดหงิดทั้งหมดของเขาก็หายไป ความจริงคือภรรยาตัวน้อยของเขาเป็นคนขี้หึงก็เท่านั้นเอง เหยาซื่อไม่ต้องการให้เธอโกรธ แต่เขาชอบดูปฏิกิริยาหึงของเธอ
“งั้นเหรอ? ถึงอย่างนั้นก็เถอะ คุณจะให้เธอมาอยู่ที่บ้านไม่ได้! คุณก็รู้นี่ว่าเธอรักคุณ? ตั้งแต่ที่คุณบอกให้เธอคอยติดตามฉัน ฉันก็สูญเสียอิสรภาพแล้ง..”
ซือโย่วดื้อดึงไม่ยอมฟังใคร! หากไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอคงไม่ได้อยู่บ้านเป็นเวลานานถึงหนึ่งเดือน ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอคงไม่ต้องมีผู้ติดตามให้รำคาญ จะทำยังไงให้ชีวิตที่มีความสุขของเธอกลับคืนมา
เมื่อพูดถึงเสี่ยวชิง เธอคงได้รับความชื่นชอบจากซือโย่ว ถ้าเธออ่อนโยน หลังจากนั้นเธอจะต้องปกป้องซือโย่ว แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยแสดงความเคารพซือโย่ว ความเป็นจริงแล้ว เธอดูถูกเธอเสียด้วยซ้ำ เธอเชื่อฟังแต่เหยาซื่อเท่านั้น และมักจะกดดันซือโย่วด้วยคำพูดของเหยาซื่อ
“ใครบอกว่าคุณว่าเธอชอบผม? คุณจะหึงเธอโดยไม่มีเหตุผลได้ยังไง…”
เหยาซื่อสับสนไปหมด ในสายตาของผู้หญิงตัวเล็กน้อย ๆ คนนี้ มองว่าผู้หญิงทุกคนเป็นคู่แข่งของเธอไปเสียหมดได้ยังไง แม้ว่าจะเป็นการยากที่จะเกลี้ยวกล่อมผู้หญิง แต่เหยาซื่อก็พอใจมากที่จะง้อเธอ
“มันเป็นสัญชาตญาณของผู้หญิง คุณไม่เข้าใจหรอก…” ซือโย่วคร่ำครวญและเอนกายอยู่บนเตียง
“คุณหึงงั้นเหรอ?” เหยาซื่อถามอย่างเปิดเผย เขาวางฝ่ามือกว้างของเขาที่หลังของซือโย่ว
“ทำไมฉันต้องหึง? เธอเป็นของคุณนี่ ไม่เห็นเกี่ยวกับฉันเลย”
ซือโย่วหันกลับไปอย่างไม่แยแสเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสของเขา
“ไม่เกี่ยวกับคุณเหรอ? ไม่สำคัญเลยใช่ไหมถ้าจะมีผู้หญิงคนอื่นเข้ามาแย่งสามีของคุณ” เหยาซื่อมองไปที่เด็กผู้หญิง บนเตียงแล้วกอดอก
“มีเรื่องตั้งมากมาย ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณยังคิดถึงใครอยู่” ซือโย่วพึมพำอย่างไม่เป็นทางการ
“อะไร? ผมคิดถึงใคร”
เสียงของเหยาซื่อแสดงให้เห็นถึงความโกรธ เขาดูแลซือโย่วในทุกรายละเอียด ป้องกันเธอจากการบาดเจ็บ อดทนต่ออารมณ์ของเธอและคอยเล้าโลมเธอเมื่อเธออารมณ์ไม่ดี จริง ๆ แล้วเขาอยู่ในใจเธอบ้างไหม
“ลุกขึ้น มาคุยกันดี ๆ”
เหยาซื่อลากเธอลงจากเตียง โดยไม่รู้ตัวว่าได้ใช้กำลังมากขึ้น ซือโย่วรู้สึกว่าแขนของเธอกำลังถูกบดขยี้
“แล้วคุณมีปัญหาอะไร? ปล่อยฉันนะ!”
น้ำตาไหลรินลงบนใบหน้าของเธอ เหยาซื่อยังคงเย็นชาและพูดไม่ออกโยไม่มีความอ่อนโยนใด ๆ
“ผมยังไม่ดีพออีกเหรอ? ผมบอกแล้วไงว่าผมจะเรียนรู้ที่จะรักคุณ แต่คุณต้องให้เวลาผมสักหน่อย ทำไมคุณถึงทำตัวแบบนี้” เหยาซื่อไม่เคยขึ้นเสียงเมื่อเขาโกรธ แต่เขาจะเงียบอย่างผิดปกติ น้ำเสียงที่เยือกเย็นและดวงตาที่ดุร้ายของเขาทำให้ซือโย่วร้องไห้
“ปล่อยฉันไปซะสิ ถ้าคุณไม่ชอบนิสัยที่ไม่ดีของฉัน!” ซือโย่วจับแขนของเหยาซื่ออย่างแรง ทำให้เขาไม่ทันระวังตัว ขณะที่มือของเขาคลายออก ซือโย่ววิ่งไปที่ประตู
เหยาซื่อหมดความอดทนอย่างสมบูรณ์ เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าผู้หญิงอาจนิสัยเสียได้
หลังจากที่ไล่ตามไปไม่นาน ซือโย่วถูกเหยาซื่อจับตัวและโยนลงบนเตียง
“หยุดได้แล้ว ไม่งั้นผมจะขังคุณไว้ที่นี่จนกว่าคุณจะเข้าใจ”
“คุณไม่กล้าหรอก!” ซือโย่วชี้ไปที่เหยาซื่อด้วยดวงตาสีแดงของเธอที่เบิกกว้าง ทันใดนั้นเธอขว้างหมอนใส่เขา
“ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ! ออกไป!”
ซือโย่วรู้สึกหงุดหงิดไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไรออกมา และเอาแต่ร้องไห้ เมื่อเธอรู้สึกตัว เหยาซื่อก็ออกจากห้องไปแล้ว
ซือโย่วพุ่งไปที่ประตู แต่พบว่ามันถูกล็อคจากด้านนอก
เหยาซื่อยิ้มอย่างเงียบ ๆ ที่ประตู จากนั้นก็หันไปให้บทเรียนกับ ‘ยัยเด็กดื้อ สงบสติอารมณ์ตัวเองไปเถอะ’
เหยาซื่อไม่รู้ว่าทำไมซือโย่วถึงไม่ชอบเสี่ยวชิงมากขนาดนี้ เหตุผลที่เขาเลือกเสี่ยวชิงคือ เขารู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างผู้หญิงเป็นเรื่องยากที่จะจัดการ เขาคุ้นเคยกับเสี่ยวชิงเป็นอย่างดี ซึ่งไม่มีอะไรนอกกรอบ
ถ้าเป็นอย่างนั้นภรรยาสาวของเขาคงถูกตามใจจนเคยตัว เหยาซื่อกดปลายนิ้วของเขาไปที่ขมับของเขาอย่างหงุดหงิด ซือโย่วเอาแต่ใจเกินกว่าจะเข้าใจ ความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างคน
เธอคิดว่าตระกูลฉินไม่มีเหตุผลมากที่สุด แต่ในฐานะนางเหยา เธออาจต้องเผชิญอะไรมากกว่านี้ในอนาคต
เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เธอมีชีวิตที่ไร้กังวล แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอแสดงพฤติกรรมตามใจตัวเองแบบนี้ต่อไปได้