ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1172 หูเสี่ยนปินและหวงซื่อปั๋วผู้หัวหมอ

บทที่ 1172 หูเสี่ยนปินและหวงซื่อปั๋วผู้หัวหมอ

วันจันทร์ที่ 6 สิงหาคม เผยเชียนตื่นเองตามธรรมชาติ จากนั้นก็นอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงร่วมสองชั่วโมง

จนโมหยูเดลิเวอรี่มาส่งถึงหน้าประตู เขาจึงลุกขึ้นจากเตียงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ได้นอนอู้อยู่ห้องนี่ดจีริงๆ!

สองวันที่ผ่านมาเผยเชียนเล่นเกมอยู่ห้องท้ังวันจนสาแก่ใจ เพราะการสรุปบัญชีเดอืนก่อนผ่านไปแล้ว ในที่สุดเขาก็ผ่อนคลายได้ รอบบัญชีนี้กินเวลาครึ่งปี ตอนนี้เพิ่งเริ่มรอบบัญชีใหม่ ยังไม่จําเป็นต้องรีบร้อน

อะไร ขออู้สักสองเดือนก่อนแล้วคอ่ยว่ากัน!

แน่นอนว่าเขาแค่พูดไปงั้น จริงๆ แล้วเผยเชียนยังต้องจับตาดูบริษัท เพราะกลัว ว่าถ้ามีโปรเจ็กต์ไหนดังขึ้นมาแบบไม่คาดคิด เขาจะโดนเล่นงานโดยไม่ทันตั้งตัว เพราะงั้นต้องตรวจดูและจัดการตั้งแต่เนิ่นๆ แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็ผ่อนคลายไปได้อีกสองเดือน

“ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแท้ๆ แต่ฉันก็ยังต้องทํางานหนัก

“น่าหดหู่จริงๆ!” เผยเชียนเศร้าใจมาก เขาเข้าเรียนปีค.ศ. 2009 ตอนนี้เข้าเดือนสิงหาคม ปีค.ศ. 2012 อีกหนึ่งเดือนจะ

เริ่มเทอมใหม่ เผยเชียนจะขึ้นปีสี่อย่างเป็นทางการ

ปีสามผ่านไปได้อย่างปลอดภัย ช่วงที่อันตรายที่สุดผ่านพ้นไปแล้ว สําหรับเผยเชียนการไม่ติด F ถือเป็นเรื่องแปลกเล็กน้อย เพราะเขาแทบไม่ได้เข้า

เรียนอย่างจริงจังเลย มัวเอาเวลาไปทําให้ตัวขาดทุน ส่วนสาเหตุที่ไม่ติด F น่าจะมีหลายอย่าง เช่น เผยเชียนเรียนคณะมนุษยศาสตร์ การยืมโน้ตเพื่อนมาทบทวนก่อนสอบนั้นช่วยได้มาก ไอ้หม่าเองก็ไม่ติด F เผยเชียนมี แรงจูงใจสูงที่จะไม่แพใ้ห้ไอ้หม่า เขาเลยไม่โยนเรื่องการเรียนทิ้ง แน่นอนว่าสาเหตุที่เป็นไปได้ที่สุดคือ อาจารย์ที่ตรวจข้อสอบน่าจะต้องเสียผมไป หลายเส้น เพื่อพยายามช่วยเผยเชียนที่เขียนคําตอบมาอย่างเต็มที่แล้วให้ได้ผลลัพธ์ ตามที่ออกมา หลังจบการคัดเลือกพนักงานดีเดน่สัปดาห์ก่อน เปาซวี่ก็เริ่มเตรียมเปิดบริษัททัวร์ เขาต่อต้านการท่องเที่ยวมาตลอด แต่ตอนนี้กลับให้ความสําคัญกับการเตรียมการ

สําหรับบริษทัทัวร์มาก แถมยังมีแรงจูงใจเต็มเปี่ยม ส่วนหวงซื่อปั๋วและคนอื่นๆ… พวกเขาได้แต่สั่นกลัว เผยเชียนคิดว่านี่เป็นตอนจบที่สมบูรณ์แบบมาก ทั้งไม่พลาดประเพณีส่งเปาซวี่ไป เที่ยวที่มีมาช้านาน ไม่ปล่อยให้ประสบการณ์ท่องเที่ยวอันโชกโชนของเปาซวี่ต้องสูญ เปล่า และได้ลงโทษพวกใจหมาที่ชอบเหน็เปาซวี่ไปเที่ยว ที่สําคัญที่สุดคือถ้าส่งคนไปเที่ยวเยอะๆ งานของเถิงต๋าก็จะล่าช้าออกไป สมบูรณ์แบบสุดๆ!

แต่ก็ชัดเจนว่าบริษัททัวร์น่าจะต้องเตรียมการอีกสักพัก คงต้องรออีกหนึ่งเดือน

กว่าจะเริ่มส่งหนูทดลองกลุ่มแรกไปเที่ยวได้ เขาตั้งตาคอยให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ!

…

หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ เผยเชียนตั้งใจจะแวะเข้าออฟฟิศไปนั่งอ่านรายงานกิจการ

ต่างๆ พอเป็นพิธี จากนั้นค่อยกลับห้องไปเล่นเกม ยังไงวันนี้ก็วันจันทร์ ถึงจะยุ่งขนาดไหน บอสเผยก็ต้องแวะเข้าออฟฟิศ เพราะมัน

เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ แต่ทันทีที่ไปถึงตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิว เขาก็เห็นหูเสี่ยนปินเดินลากกระเป๋าเดินทาง

ออกมาจากตึก เผยเชียนผงะไป “นี่คุณ…” หูเสี่ยนปินพูดขึ้น “อ๋อ ผมส่งงานเรียบร้อยตั้งแต่ตอนเช้าแล้วครับบอสเผย

ตอนนี้กําลงัจะมุ่งหน้าไปเที่ยวทันที

“ผมได้เพื่อนเที่ยวแล้ว ผมขอให้พี่หวงไปเที่ยวกับผมครับ” เผยเชียนงงเล็กน้อย “หวงซื่อปั๋วเหรอ

“เอ่อ… ทําไมเร็วจัง หมายถึงเปาซวี่พร้อมแล้วเหรอ “แล้วนี่พวกคุณตั้งใจจะเที่ยวกันในประเทศเหรอ” แน่นอนว่าไม่มีปัญหาอะไรที่หวงซื่อปั๋วเลือกไปเที่ยวกับหูเสี่ยนปิน เพราะหวงซื่อ ปั๋วเป็นผู้จัดการเฟยหวงสตูดิโอ ถ้าพาเขาไปเที่ยวก็จะทําให้งานของเฟยหวงสตูดิโอ คืบหน้าช้าลงหนึ่งเดอืน แน่นอนว่าเผยเชียนก็ต้องโอเคอยู่แล้ว ทั้งสองเตรียมตัวเร็วมาก ใช้เวลาแค่ช่วงเช้าก็ส่งมอบงานเสร็จ ซึ่งก็ไม่มีปัญหา เหมือนกัน เพราะยิ่งส่งมอบงานเร็ว ก็ยิ่งมีปัญหามากขึ้น งานก็จะติดขัดจนคืบหน้าช้า ลง

เผยเชียนสงสัยแค่ว่าฝั่งเปาซวี่พร้อมแล้วเหรอ สองคนนี้ถึงจะออกไปเที่ยว วันหยุดสุดสัปดาห์ทํางานไม่ได้ เปาซวี่ไม่น่าจะตั้งบริษัททัวร์เสร็จภายในวันสองวัน

อย่าว่าแต่จ้างคนหรือกําหนดโปรแกรมทัวร์เลย แค่จดทะเบียนบริษัทก็ไม่น่าจะทําทัน แถม ‘การเดินทางแบบปุบปับ’ นี้เห็นได้ชัดว่ามีข้อจํากัดเรื่องจุดหมายปลายทาง

พวกเขาเที่ยวได้แค่ในจีนหรือประเทศท่ียกเว้นวีซ่า จะเที่ยวในจีนหรือต่างประเทศก็มีงบเทา่กัน ทําไมไม่ไปเที่ยวต่างประเทศกันล่ะ หูเสี่ยนปินกระแอมกระไออย่างกระอักกระอ่วน “อะแฮ่มๆ ผมเหนื่อยกับการ

ทํางานมากครับบอสเผย เลยอยากไปเที่ยวพักผ่อนเร็วๆ

“ผมกับพี่หวงไม่ชอบไปต่างประเทศ ในประเทศมีที่เที่ยวดีๆ ที่เราไม่เคยไปอีก เยอะมาก รอบนี้เลยตัดสินใจเที่ยวในประเทศกันครับ” เผยเชียนไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก เพราะทริปนี้ปล่อยให้พนักงานเลือกที่เที่ยวเอง ขอ

แค่ไปให้ครบตามระยะเวลาที่กําหนด อยากจะไปไหนก็เลือกกันได้เลย ขอแค่ในหนึ่งเดือนนี้ไปเที่ยวกันจริงๆ ไม่ได้นอนหมกตัวหรือเล่นเกมอยู่ใน

โรงแรมทั้งวันก็พอแล้ว ในเมื่อหูเสี่ยนปินเหนื่อยกับงานและรอไม่ไหวที่จะได้ไปเที่ยว เผยเชียนก็ไม่มี

เหตุผลอะไรที่จะห้ามเขา ส่วนจะเที่ยวในประเทศหรือต่างประเทศ… ก็ไม่ได้สําคัญอะไร เพราะก็ขึ้นอยู่กับ

ความชอบของแต่ละคน เผยเชียนพยักหน้า “โอเค พวกคุณไปกันเถอะ เดินทางปลอดภัย เที่ยวให้สนุก

นะ”

“ครับบอสเผย สวัสดีครับ!” หูเสี่ยนปินลากกระเป๋าเดินทางจากไป หลังมองหูเสี่ยนปินเดินจากไป เผยเชียนก็เดินเข้าไปกดลิฟต์ในอาคารอย่างพึง

พอใจ

ทุกครั้งที่เปาซวี่ได้ไปเที่ยว เขามักทําหน้าอมทุกข์ ทําให้ทุกคนคิดว่าการท่องเที่ยว

เป็นสิ่งที่ทรมานมากโดยไม่รู้ตัว ปกติแล้วต้องเบิกบานใจที่ได้ไปเที่ยวแบบหเูสี่ยนปินสิ!

ต่อไปเขาต้องส่งเสริมวัฒนธรรม ‘การท่องเที่ยวอย่างมีความสุข’ ภายในบริษัทให้

มากขึ้น เพื่อที่ทุกคนจะได้รักการท่องเที่ยวและรู้สึกอยากออกไปท่องโลก เขากดปุ่มชั้นสิบหก ประตูลิฟต์ปิดลง เผยเชียนมองดูเลขชั้นที่เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ด้วยความเบื่อหน่าย ไม่รู้ทําไมรอยยิ้ม

สุดท้ายของหูเสี่ยนปินถงึยังติดอยู่ในใจ สลัดยังไงก็ไม่ออก

“เอ๊ะ

“มันทะแม่งๆ แฮะ” ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงดังติ๊ง ทันใดไหนเผยเชียนก็ตระหนักว่ารอยยิ้มของ

หูเสี่ยนปินดูมีความนัยบางอย่าง!

รอยยิ้มนั้นไม่ใช่รอยยิ้มสุขใจท่ีได้ไปเที่ยว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทั้งหมด มีอารมณ์ซับซ้อนอย่างอื่นซ่อนอยู่!

แต่มันคืออะไรล่ะ… รีบออกไปเที่ยวแบบนั้น แถมยังขอให้หวงซื่อปั๋วไปเที่ยวเป็นเพื่อน…

เผยเชียนเดินออกจากลิฟต์ ทันใดนั้นเขาก็คิดออก

“ให้ตายเถอะ! หูเสี่ยนปินเดี๋ยวนี้เก่งขนาดกล้าโกหกฉันแล้วงั้นเหรอ! “แกกับหวงซื่อปั๋วทํางานหนักจนรอไม่ไหวที่จะได้ไปเที่ยวงั้นเหรอ เห็นได้ชัดว่า เพราะพวกแกกลัวเปาซว่ีคิดบัญชีแค้นต่างหาก!” ถ้าเป็นเมื่อก่อนเผยเชียนก็ไม่เอะใจอะไร แต่หลังจากตบตีกับพนักงานมานาน เขา

ก็รู้สึกทันทีว่ามีบางอย่างแปลกๆ เห็นได้ชัดว่าหลังจากเปาซวี่ตัดสินใจระเบิดตัวตายส่งทุกคนไปลงนรกด้วยกัน เขา ก็เริ่มวางแผนตั้งกิจการที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ พอก่อตั้งเสร็จ สองคนแรก ที่ต้องชดใช้กรรมต้องเปน็หูเสี่ยนปินกับหวงซื่อปั๋วแน่นอน หูเสี่ยนปินเพิ่งได้เป็นพนักงานดีเด่นอันดับสอง ตามกฎเขาต้องไปทริปพักร้อน ส่วนหวงซื่อป๋ัวเป็นคนที่เปาซวี่มี ‘ความแค้นส่วนตัว’ แน่นอนว่าต้องเป็นชื่อแรกใน บัญชีหนังหมาของเปาซว่ีชัวร์ เพราะงั้นสองคนนี้จึงรีบชิ่งหนีกอ่นที่เปาซวี่จะตั้งบริษัททัวร์เสร็จ!

ทําแบบน้ี พอเปาซวี่จัดรายชื่อกลุ่มแรกที่จะได้ไปทริป หูเสี่ยนปินกับหวงซื่อปั๋วก็

จะรอดพ้นเงื้อมมือมัจจุราช เพราะพวกเขาไปทริปกันก่อนแล้ว เพราะถ้าเลือกเอง พวกเขาก็เลือกไปเที่ยวบางเมืองในประเทศได้ ซึ่งผ่อนคลาย

และสบายกว่า แต่ถ้าให้เปาซวี่จัดทริปให้ พวกเขาจะถูกส่งไปทะเลทรายสะฮารา ขั้วโลกเหนือไม่ก็

ใต้ ไซบีเรีย หรือทุ่งสะวันนาในแอฟริกาตะวันออก ซึ่งทรหดแน่นอน มีสองตัวเลือกอยู่ตรงหน้า คิดว่าพวกเขาจะเลือกอันไหนล่ะ เผยเชียนรู้สึกชื่นชมมาก

“หัวหมอกันจริงๆ นะพวกแก “งั้นฉันคงต้องสั่งสอนพวกแกให้เข้าใจว่าบางครั้งความฉลาดที่มากเกินไปก็ย้อน กลับมาทําร้ายตัวเองได้!

“ฉันจะบอกให้เปาซวี่ค่อยๆ วางแผนบริษัททัวร์ ดีที่สุดคือใช้เวลาสักหนึ่งเดือน พอไอ้สองคนนั้นกลับมาจากทริปอย่างอิ่มเอมใจ ก็ส่งไปทริปต่อโดยไม่ต้องเว้นช่วง!

“แล้วพวกแกจะได้รู้ซึ้งถึงความสนุกของ ‘ทริปไร้รอยต่อ’!” เผยเชียนไม่ได้เรียกท้ังสองกลับมาทันที แต่ตัดสินใจปล่อยให้ไปมีความสุขกัน

ก่อนหนึ่งเดือนแล้วค่อยกลับมาจัดการทีหลัง

…

พอไปถึงออฟฟิศ เผยเชียนก็กดกาแฟมาหนึ่งแก้วแล้วเปิดรายงานกิจการต่างๆ

อ่าน โดยรวมแล้วไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ เพราะโปรเจ็กต์ของกิจการต่างๆ มีวงรอบพัฒนาตามรอบบัญชีของเผยเชียน

หลายๆ โปรเจ็กต์เพิ่งเริ่มงาน ตอนนี้ยังไม่ออกลายอะไรให้เห็น สุดท้ายเผยเชียนก็เปิดรายงานของฝา่ยเกมเถิงต๋า

“อืม ก็ตามที่คิดไว้ กลับเกิดชั่วกัปกัลป์เริ่มพัฒนาอย่างเป็นทางการแล้ว “ฝั่ง GOG ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ “หืม…?

“อะไรวะเนี่ย!” รายงานนี้ไม่ได้มีแค่เนื้อหางานประจําวัน แต่ยังมีข่าวสารบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ

กิจการด้วย

มีข่าวหนึ่งที่ดูไม่สําคัญ แต่ทําให้เผยเชียนนิ่งงันไปเหมือนโดยฟ้าผ่าเข้ากลางหัว!

“แพลตฟอร์มทางการยกระดับให้บริษัทเราอีกครั้ง เนื่องจากการมีส่วนร่วมอัน โดดเด่นของฝ่ายเกมเถิงต๋า ฉางหยางเกมส์ และฉือสิงสตูดิโอในอุตสาหกรรมเกม แพลตฟอร์มทางการตัดสินใจเปลี่ยนอัตราส่วนแบ่งรายได้จาก 70:30 เป็น 90:10 โดยฝั่งเราได้ 90%” ข้อความส่วนนี้ในรายงานไม่ได้ดูมีความต่ืนเต้นเป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าหูเสี่ยนปิน กับหมิ่งจิ้งเชาคิดว่าการเปลี่ยนแปลงอัตราส่วนแบ่งรายได้นี้เดี๋ยวคงเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว จริงๆ แล้วรู้สึกว่าช้าเกินไปหน่อยด้วยซ้ํา

แพลตฟอร์มทางการมีท่าทีสนับสนุนผู้พัฒนาที่โดดเด่นมาตลอด ย้อนกลับไป เดือนมิถุนายน ปีค.ศ. 2010 อัตราส่วนแบ่งรายได้ของเถิงต๋าเปลี่ยนจาก 50:50 เป็น

70:30 แต่การเปลี่ยนจาก 70:30 เป็น 90:10 นั้นยากกว่า นอกจากจะต้องมีเกมที่ขายดี

แล้ว ยังต้องมีอิทธิพลสําคัญและมีชื่อเสียงดีเยี่ยมด้วย

เพราะการแบ่ง 90:10 แพลตฟอร์มทางการจะได้แค่ 10% เท่านั้น ซึ่งเป็น นโยบายส่งเสริมที่ดูเว่อร์เกินไปหน่อย

แพลตฟอร์มทางการไม่ได้เป็นแค่แพลตฟอร์มสําหรับวางขายเกม นอกจากให้ ทรัพยากรพื้นที่โฆษณาต่างๆ แล้ว ยังคอยอัปเดตและปรับปรุงเครื่องมือพัฒนาเกม รวมถึงเป็นช่องทางในการติดต่อสื่อสารระหว่างนักออกแบบกับนักวาด ค่าใช้จ่ายที่ จําเป็นในการดําเนินงานประจําวันจึงสูงมากเหมือนกัน ดังนั้นจึงมีแค่ไม่กี่บริษัทที่ได้อัตราส่วนแบ่ง 90:10 เถิงต๋าได้รับเกียรตินี้หลังสั่งสมชื่อเสียงมากว่าสองปี และปล่อยเกมคลาสสิกที่เป็น

ที่ยอมรับทั่วไปออกมามากมาย