ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1121 สาวหน้านิ่งปรากฏตัวอีกครั้ง!
บทที่ 1121 สาวหน้านิ่งปรากฏตัวอีกครั้ง!
“เอิ๊ก
“บอสเผยครับ ผมกินอะไรต่อไม่ไหวแล้ว ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ!
“โดยเฉพาะกุ้งล็อบสเตอร์ ผมกินไม่ได้แล้วจริงๆ” หน้าทางเข้าภัตตาคารไร้ชื่อ หลี่สือเรอและปฏิเสธความหวังดีอยากให้กินล็อบ
สเตอร์เพิ่มของบอสเผย อีกอย่างช่วงนี้หลี่สือพยายามดูแลตัวเองอยู่ เขากินอาหารทะเลเยอะเกินไปไม่ได้ อีก เพราะจากการตรวจร่างกายครั้งที่แล้ว เขาพบว่าตัวเองมีภาวะกรดยูริกในเลือดสูง ถ้าไม่ยอมเพลาเบยีร์และอาหารทะเลลง โรคเก๊าท์จะถามหาเอา พูดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกว่าต้องเอาบอสเผยเป็นแบบอย่าง
ถึงบอสเผยจะเป็นเจ้าของภัตตาคารไร้ชื่อและแวะมากินอาหารทะเลตอนไหนก็ได้ ตามใจอยาก แต่อีกฝ่ายก็ยับยั้งชั่งใจตัวเอง และแวะมาภัตตาคารไร้ชื่อแค่สัปดาห์ละ ครั้ง
มื้ออาหารอื่นๆ นอกจากนั้นเป็นอาหารของที่ทํางานและอาหารสุขภาพของโมหยูเด
ลิเวอรี่กับแบรนด์สือเหอ เห็นได้ชัดว่าบอสเผยเป็นคนมีวินัยและใส่ใจสุขภาพตั้งแต่อายุยังน้อย แถมยังมี เป้าหมายระยะยาว เขาต้องพยายามรักษาสุขภาพและอยู่ดูแลเถิงต๋าไปจนอายุหกสิบ เจ็ดสิบ หรืออาจจะมากกว่านั้น เขามุ่งหวังที่จะสร้างเถิงต๋าให้กลายเป็นอาณาจักรธุรกิจ อันรุ่งเรืองด้วยน้ํามือของตัวเอง!
หลี่สือรู้สึกสะท้อนใจ บางอย่างก็ติดตัวมาตั้งแต่กําเนิดจริงๆ
ตอนอายุยังน้อย เขาถือว่าเป็นคนอนาคตไกล แต่ถ้าให้ซื่อสัตย์กับตัวเอง ก็ต้อง ยอมรับว่าตอนนั้นเขาค่อนข้างติดเล่น บางครั้งก็หมกมุ่นกับความสุขมากเกินไปจน ละเลยสุขภาพของตัวเอง เป็นไปไม่ได้เลยที่ตัวเขาในตอนน้ันจะคิดไปไกลหลายสิบปี เหมือนบอสเผย โบราณว่าไว้ยังไงนะ ผู้เดินทางใกล้ กินครบสามมื้อ ท้องยังอิ่มอยู่ ผู้เดินไกลร้อยลี้ แบ่งข้าวพอกิน ผู้
เดินไกลพันลี้ ตุนข้าวก่อนสามเดอืน สรุปง่ายๆ คือ ยิ่งเดินทางไกลยิ่งต้องเตรียมอาหารล่วงหน้าใหเ้พียงพอ เห็นได้ชัดว่าบอสเผยคือผู้เดินไกลพันลี้ เขาเพิ่งจะอายุยี่สิบต้นๆ แต่ก็รู้จักห้าม ตัวเองไม่ให้กินตามใจอยาก เขามักจะกินอาหารเพื่อสุขภาพจากโมหยูเดลิเวอรี่ ชัดเจน ว่าต้องการทําให้มั่นใจว่าร่างกายจะอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์เสมอ เพื่อที่จะทํางานได้อย่าง เต็มที่ไปอีกหลายสิบปี หลี่สือรู้สึกว่าต้องเอาบอสเผยเป็นแบบอย่างในประเด็นนี้!
“ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะลดการพบปะสังสรรค์ลงและกินโมหยูเดลิเวอรี่ให้ มากขึ้น!
“อืม จองอาหารสําหรับมื้อทาํงานวันพรุ่งนี้เลยแล้วกัน” หลี่สือนั่งเรอในรถขณะเปิดแอปโมหยูเดลิเวอรี่มาสั่งจองอาหารสําหรับมื้อทํางาน
วันพรุ่งนี้
“หืม? ก่อนหน้านี้ไม่มีแถบนี้นี่” พอเปิดแอปขึ้นมา หลี่สือก็พบว่าหน้าอินเทอร์เฟซเปลี่ยนไปเล็กน้อย หน้าอินเทอร์เฟซของแอปโมหยูเดลิเวอรี่นั้นแตกต่างจากแอปสั่งเดลิเวอร่ีอื่นๆ แอปเดลิเวอรี่อ่ืนๆ ให้บริการหลายร้านพร้อมกัน ดังนั้นหน้าแรกจึงค่อนข้างรก มี ช่องสําหรับค้นหา แถบแบ่งเป็นหมวดหมู่ต่างๆ เช่น ‘อาหารเย็นคุณภาพ เมนูสามัญ ประจําบ้าน พิซซ่าเบอร์เกอร์ ซาลาเปา และร้านโจ๊ก’ เป็นต้น รวมถึงรายชื่ออาหารร้าน ใกล้เคียง พอกดไปที่ร้านค้าก็จะแสดงเมนูของร้าน แต่โมหยูเดลิเวอรี่แตกต่างออกไป เพราะมีให้สั่งแค่อาหารของพวกเขา ถึงอาหารจะแบ่งออกเป็นหมวดหมู่ต่างๆ เช่น มื้อทํางาน เมนูฟิตหุ่น อาหารเพื่อ สุขภาพ อาหารโภชนาการเต็มเปี่ยม และอาหารระดับไฮเอนด์ แต่ก็จัดวางออกมาดู เรียบง่ายและชัดเจน นอกจากเนื้อหาเหล่านี้แอปโมหยูเดลิเวอรี่ยังมีภาพโปรโมตที่สับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
ใช้โปรโมตกิจกรรมล่าสุดหรือเมนูใหม่เป็นหลัก หลี่สือสังเกตเห็นว่าแอปโมหยูเดลิเวอรี่เหมือนจะลบภาพเมนูใหม่ที่โปรโมตก่อน
หน้านี้ และแทนที่ด้วยภาพโปรโมตแบบนิ่งในจุดที่เด่นท่ีสุด!
คําโปรยคือ [ชุดอาหารกินเล่นแสนอร่อย!] นอกจากนั้นยังมาพร้อมภาพชวนน้ําลายสอของอาหารกินเล่นสามอย่าง ได้แก่ บะหมี่เย็นย่าง กล้วยทอด และขนมเปี๊ยะไส้สาหร่าย ปริมาณไม่เยอะมาก จัดเป็นชุด เล็กๆ สําหรับลองชิม ชุดอาหารกินเล่นแสนอร่อยมีสองชุด ซึ่งจัดไว้ให้เข้ากัน ตัวอย่างเช่น บะหมี่เย็น
ย่างกับเจียนปิ่งซึ่งเป็นอาหารที่แทบจะเปน็ประเภทเดียวกันจะไม่จัดอยู่ในชุดเดยีวกัน ดังนั้นชุดอาหารสองชุดจึงมีอาหารกินเล่นรวมทั้งหมดหกอย่าง ซึ่งล้วนเป็นที่นิยม
และทําได้ไม่ยาก
“เอ๊ะ แปลกๆ แฮะ”
ปฏิกิริยาแรกของหลี่สือคือคิดวา่ตําแหน่งของแอปน่าจะเพี้ยน แอปโมหยูเดลิเวอรี่เหมือนกับแอปเดลิเวอรี่อื่นๆ ตรงที่จะคัดกรองร้านโมหยูเดลิเ
วอรี่ที่ใกล้ที่สุดตามตําแหน่งมอืถือของลูกค้า หลี่สือเพิ่งนั่งรถออกจากภัตตาคารไร้ชื่อ ร้านค้าตามค่าเริ่มต้นของเขาที่มักสั่ง บ่อยๆ คือสาขาใกล้บริษัทลงทุนฟู่หุย ซึ่งเป็นบริษัทของเขา เพราะเขามักสั่งแค่ตอน เที่ยงในวันที่เข้าบริษัท แต่ทั้งสองที่อยู่ห่างจากตลาดร้านข้างทางมาก!
ทําไมถึงมีโฆษณาชุดอาหารกินเลน่แสนอร่อยเด้งขึ้นมาได้ ปกติแอปโมหยูเดลิเวอรี่ละเอียดมาก สถานการณ์ของโมหยูเดลิเวอรี่แต่ละร้านนั้น ต่างกัน ถ้าเมนูไหนของร้านสาขาหนึ่งไม่มีให้บริการหรือเพิ่งขายหมด แอปของผู้ใช้งาน ที่อยู่ใกล้กับสาขาน้ันจะไม่แสดงโฆษณาเมนูนั้น ทําแบบนี้ก็เลี่ยงกรณีที่ลูกค้าเห็นโฆษณาแล้วจะซื้อแต่ซื้อไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่แอปโมหยูเดลิเวอรี่จะโปรโมตตลาดร้านข้างทาง แต่อยู่ไกล
ขนาดนี้จะส่งได้เหรอ จู่ๆ หลี่สือก็รู้สึกอยากลอง เขากดสลับไปร้านสาขาใกล้บริษัทลงทุนฟู่หุยที่สั่งเป็น
ประจําแล้วกดสั่งชุดอาหารกินเล่นแสนอร่อย ไม่นานแอปก็ขึ้นรับออเดอร์ เตรียมอาหาร และจัดส่งเหมือนตามปกติ!
หมายความว่าอาหารกินเล่นพวกนี้ไม่ได้ทําที่ตลาดร้านข้างทาง แต่ทําที่ร้านโมหยู เดลิเวอรี่!
หลี่สือถึงบริษัทตอนที่พนักงานจากโมหยูเดลิเวอรี่มาส่งอาหารพอดี
“ของที่สั่งครับ กินให้อร่อยนะครับ!”
พนักงานส่งของยังสุภาพเหมือนเคย หลี่สือรับของที่สั่งมา จากนั้นก็เดินเข้าไปในบริษัทแล้วทักทายพนักงาน “ทุกคน
วางมือจากงานท่ีทําแล้วมากินอะไรกันก่อน!” ตอนนี้คือบ่ายวันเสาร์ พนักงานบริษัทลงทุนฟู่หุยหลายคนยังต้องเข้ามาทํางาน
ล่วงเวลา สําหรับบริษัทประเภทนี้ การทํางานล่วงเวลาถอืเป็นเรื่องปกติมาก บริษัทแบบเถิงต๋าที่มุ่งม่ันเรื่องไม่ทํางานล่วงเวลามีน้อยสุดๆ หลี่สือรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเป็นเจ้านายแบบบอสเผยได้ และไม่จําเป็นต้องฝืน ตัวเองให้เป็นเจ้านายแบบนั้น บางครั้งแค่เราทํางานหนักอย่างมีสติ เท่านั้นก็เพียงพอ แล้ว ในเวลาแบบนี้ ซื้ออาหารมาเลี้ยงพนักงานที่ต้ังหน้าตั้งตาทํางานล่วงเวลาย่อมดีกว่า
มองข้ามไปเลย
“ขอบคุณครับบอสหลี่”
“บอสหลี่สั่งจากไหนเหรอคะ กลิ่นหอมมากเลย” ทุกคนเข้ามาล้อมเขา ถึงชุดอาหารกินเล่นจะเป็นแค่อาหารกินเล่น แต่ก็ยังยึดถือแนวทางการทํางานของ
เถิงต๋า ซึ่งก็คือภาชนะนําไปรีไซเคิลได้ แต่ภาชนะเหล่านี้ดูเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด เหมือนจะสั่งทําพิเศษ ลักษณะของแต่
ละช้ินก็แตกต่างกันเล็กน้อยตามเมนู
“ผมกินมาแล้ว ทุกคนกินกันเลยนะ” หลังจากหลี่สือเปิดฝา กลิ่นหอมก็ลอยฟุ้ง ออกมา
“เอ๊ะ นี่บะหมี่เย็นย่างจากตลาดร้านข้างทางไม่ใชเ่หรอ รูปร่างแบบนี้ ใช่แน่ๆ!”
“แต่ตลาดร้านข้างทางอยู่ตั้งไกล จะมาส่งถึงที่นี่เลยเหรอ”
“แปลกจัง ดูจากอุณหภูมิกับเนื้อสัมผัสคือไม่ได้ส่งจากระยะไกลแน่ รสชาติ ต่างกันเล็กน้อยถ้าเทียบกับบะหมี่เย็นย่างของตลาดร้านข้างทาง” พนักงานคนหนึ่งที่เคยไปกินบะหมี่เย็นย่างที่ขายในตลาดร้านข้างทางชิมดูแล้วออก
ความคิดเห็น แต่ละชุดมีปริมาณไม่มาก ไม่นานพวกเขาก็กินจนหมด ตอนนั้นเองพนักงานคนหนึ่งก็ทักขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ ดูนี่สิ โลโก้บน
ภาชนะดูคุ้นๆ นะ บนตะเกียบก็มีโลโก้ติดอยู่ด้วย” หลี่สือสังเกตดูโลโก้ มันเป็นกรอบสี่เหลี่ยมจัตุรัสในรูปแบบตราประทับ ในกรอบมีตัวอักษรจีน ซึ่ง ไม่ได้ใช้ฟ้อนต์ปกติทั่วไป แต่เป็นฟ้อนต์พิเศษลักษณะคล้ายๆ ดอกไม้ มีลวดลาย สวยงามประดับตกแต่งเพ่ิมเติม ดูไม่ฉูดฉาดหรือเรียบจนเกินไป ตราประทับและ ฟ้อนต์นี้ให้ความรู้สึกถึงการผสมผสานระหว่างวัฒนธรรมและความทันสมัย อักษรด้านในคือ ‘สาวหน้านิ่ง’! หลี่สือจําได้ทันทวี่าเป็นโลโก้ของสาวหน้านิ่ง!
ก่อนหน้าโลโก้นี้ปรากฏอยู่ทั่วทุกที่ตอนที่สาวหน้านิ่งเป็นกระแสโด่งดัง หลังจาก
นั้นก็เงียบหายไปนานจนแทบจะลมืไปแล้ว แต่พอเห็นอีกครั้ง ความทรงจําก็หวนคืนกลับมา
“ทําไมถึงเป็นสาวหน้าน่ิงล่ะ”
“นี่อาหารจากตลาดร้านข้างทางไมใ่ช่เหรอ” “แต่จัดส่งโดยโมหยูเดลิเวอรี่นะ…” ความรู้สึกเหมือนสั่งเกี๊ยวน่ึงมา พอกินไปสักพักเห็นโลโก้ KFC บนเข่งเกี๊ยว หลี่สือนึกอะไรขึ้นได้ทันที เขาหยิบมือถือขึ้นมาเช็กหน้าโฆษณาและรายละเอียด
ของชุดอาหารกินเล่น ก่อนจะพบว่ามีสองประโยคที่มองข้ามไป “สูตรอาหารกินเล่นทั้งหมดคิดค้นโดยสาวหน้านิ่ง!
“เชิญชมสารคดีร้านข้างทางเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับอดีตและปัจจุบันของอาหารกินเล่น
เหล่านี้!” หลี่สือตบโต๊ะหลงัจากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด “เข้าใจแล้ว!” พนักงานงง “เข้าใจอะไรเหรอครับบอสหลี่” หลี่สือหัวเราะ “หุ้นที่ผมถืออยู่ต้องทําเงินได้แน่นอน! วันนี้ไม่ต้องทํางานล่วงเวลา
แล้ว กลับได้! กลับบ้านไปพักผ่อนกัน!” ทุกคนดีใจมาก ได้กินอาหารอร่อย แถมไม่ต้องทํางานล่วงเวลาแล้ว โชคสองชั้น! “บอสหลี่มีข่าวดีอะไรเหรอครับ เล่าให้พวกผมฟังได้ไหม” หลี่สือยิ้ม “จําหุ้นสาวหน้านิ่งที่ผมซื้อไว้ก่อนหน้านี้ได้มั้ย” ทุกคนหันมองหน้ากัน มีสามสี่คนที่พยักหน้า
“จําได้ครับ ทําไมเหรอครับ หุ้นนั่น…เป็นการลงทุนที่ไม่ประสบความสําเร็จไม่ใช่ เหรอครับ” หลี่สือหัวเราะ “ไม่ประสบความสําเร็จ? แค่ยังไม่ถึงเวลาต่างหาก
“ดูสิ สาวหน้านิ่งฟื้นกลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ” พนักงานหัวไวคนหนึ่งพูดขึ้นทันที “เข้าใจแล้วครับ! บอสหลี่จะบอกว่าบอสเผย ตั้งใจใช้แอปโมหยูเดลิเวอรี่โปรโมตสาวหน้านิ่ง เพื่อที่สาวหน้านิ่งจะได้ฟื้นตัวกลับมา ใหม่เหรอครับ” หลี่สือพยักหน้า “ก็ไม่ผิด แต่ก็ไม่ถูกซะทีเดียว!
“ถ้าใช้แอปโมหยูเดลิเวอรี่แค่อย่างเดียวชุบชีวิตสาวหน้านี้ขึ้นมาได้ บอสเผยคงทํา ไปตั้งนานแล้ว ทําไมต้องรอมาจนถงึตอนนี้ด้วย
“คุณยังมองแค่ผิวเผิน ไม่ได้มองให้ลึกลงไป!”