ฉัน....เป็นเจ้าสาวจอมปลอม / สามีอัปลักษณ์ของฉัน - บทที่ 691 แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนที่แม่เลี้ยงจนเติบใหญ่กับมือ

ทันทีที่พนักงานจากไป มู่น่อนน่อนยังไม่ทันได้พูดอะไร เซียวชู่เหอก็ได้นั่งลงตรงด้านหน้าของมู่น่อนน่อน

เซียวชู่เหอจ้องมองเฉินมู่ไม่ละสายตา แววตาเป็นประกาย กล่าวด้วยสีหน้าที่ทั้งดีใจและตื่นเต้น “หนูชื่ออะไรจ๊ะ”

ในดวงตาของเฉินมู่เต็มไปด้วยความสงสัย สายตาจ้องมองมาที่ตัวของเซียวชู่เหอ แล้วตอบกลับเรียบร้อย “เฉินมู่ค่ะ”

“เฉินมู่” เซียวชู่เหอพึมพำกับตัวเอง ไม่รู้สองคำนั้นเป็นมู่ตัวไหน

แต่เซียวชู่เหอก็ไม่อยากจะรู้ว่าเป็นตัวอักษรสองคำไหน เธอยิ้มเบา ๆ พยายามทำตัวเองให้ดูเป็นคนเข้าถึงได้ง่าย “หนูเหมือนกับคุณพ่อมากเลย น่ารักมาก”

มู่น่อนน่อนมองเซียวชู่เหออย่างเย็นชา มีความรังเกียจมากถึงมากที่สุด

เซียวชู่เหอทำอย่างไรก็ไม่ยอมไปจากที่นี่ ถ้าเธอต้องการไล่เซียวชู่เหอออกไป คงต้องใช้คำพูดที่ไม่ดีกับเธอ

เธอไม่อยากแสดงสีหน้าที่ไม่ดีต่อหน้าเฉินมู่อีก และก็ไม่จำเป็นทำเช่นนั้นเพียงเพราะเซียวชู่เหอ

“ขอบคุณค่ะ” เฉินมู่ตอบขอบคุณอย่างเอ็นดู เธอจะสงบนิ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแปลกหน้า

มู่น่อนน่อนไม่พูดไม่จาใด ๆ เฉินมู่หันมามองเธอด้วยความสงสัย ราวกับอยากรู้ว่าทำไมมู่น่อนน่อนถึงไม่พูดจา

มู่น่อนน่อนยิ้มแล้วหันไปกล่าวกับเฉินมู่ “ทานข้าวเถอะ”

จากนั้น เธอหันหน้ามามองเซียวชู่เหอ “หมายเลขโทรศัพท์คุณคืออะไร ฉันยังไม่มีเบอร์ติดต่อของคุณเลย”

เซียวชู่เหอชะงักงัน ถามขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “แกอยากได้หมายเลขโทรศัพท์ของแม่?”

“ใช่ ของคุณ” แม้ว่าตอนที่มู่น่อนน่อนพูดนั้นจะไม่แสดงอาการใด ๆ มองไม่ออกถึงความดีใจแม้แต่น้อย แต่เซียวชู่เหอนั้นกลับดูดีใจมากผิดปกติ

มู่น่อนน่อนต้องการหมายเลขโทรศัพท์ของเธอ เป็นเพราะเมื่อสักครู่เฉินมู่เรียกเธอว่าคุณยาย ดังนั้นมู่น่อนน่อนในที่สุดถึงได้คิดได้และยอมยุติบาดหมางกับเธอ?

“ได้ แกบอกหมายเลขแกมา แม่จะโทรหาแกเอง……” เซียวชู่เหอหยิบโทรศัพท์ขึ้น ตื่นเต้นจนนิ้วมือสั่น-เทา

มู่น่อนน่อนเหลือบมองโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง แล้วกล่าวเบา ๆ “หมายเลขโทรศัพท์ฉันคุณไม่รู้เหรอ”

เธอเองก็เกิดความสงสัย เซียวชู่เหอจะไม่รู้หมายเลขของเธอได้อย่างไร

เซียวชู่เหอได้ยินเธอกล่าวเช่นนี้ จึงตบเข้าที่ศีรษะของตัวเองเบา ๆ “โอ๊ย ใช่สิ! แม่มีหมายเลขของแก แม่นี่เลอะเลือนใหญ่แล้ว”

มู่น่อนน่อนยิ้มอย่างเย็นชา ไม่ได้พูดกล่าวอะไร

ไม่นานเซียวชู่เหอก็หาหมายเลขโทรศัพท์ของมู่น่อนน่อนเจอ แล้วทำการโทรมาหาเธอ ยังเร่งเร้าให้มู่น่อนน่อนบันทึกหมายเลขไว้

มู่น่อนน่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาภายใต้สายตาของเซียวชู่เหอ แล้วหาหมายเลขโทรศัพท์ของเซียวชู่เหอเจอ จากนั้นพิมพ์ข้อความส่งออกไป

เซียวชู่เหอเห็นโทรศัพท์มีข้อความเด้งเข้ามา จึงตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง มู่น่อนน่อนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วส่งข้อความให้เธอทำไม

เธอมองมู่น่อนน่อนด้วยความมึนงง “แกส่งข้อความมาให้แม่ทำไม……”

มู่น่อนน่อนพยักหน้าแล้วกล่าว “คุณดูแล้วก็จะรู้เอง

เซียวชู่เหอมองดูมู่น่อนน่อนอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง เปิดออกแล้วดูข้อความที่มู่น่อนน่อนส่งมา

“อยากจะรู้ข่าวคราวของมู่หวั่นขี นับตั้งแต่ตอนนี้จนคุณจากไปก็อย่าได้พูดแม้แต่คำเดียว และห้ามแพร่งพรายเรื่องของเฉินมู่ออกไป ไม่อย่างนั้นก็รอเก็บศพมู่หวั่นขีได้เลย”

เซียวชู่เหอเห็นเนื้อหาของข้อความ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นขาวซีด “แกรู้……”

เห็นแววตาเตือนของมู่น่อนน่อน เซียวชู่เหอรีบปิดปากขึ้น และก็ไม่ได้พูดอะไรต่อไปอีก

เซียวชู่เหอก้มหน้า แล้วตอบข้อความกลับมู่น่อนน่อน “แกมีข่าวคราวของหวั่นขี?”

มู่น่อนน่อนเห็นตัวอักษรเหล่านี้ ก็ยกริมฝีปากยิ้มขึ้น

เพียงแต่ว่าเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากใจ เป็นความรู้สึกเย็นชา

เซียวชู่เหอไม่รู้ว่าทำไมมู่น่อนน่อนถึงยิ้มแบบนี้ รอไม่ไหวจึงได้ส่งข้อความมาอีก “แกมีข่าวคราวของหวั่นขีใช่ไหม”

มู่น่อนน่อนวางโทรศัพท์ลงแล้วหันไปมองเฉินมู่

เมื่อสักครู่ได้คีบปีกไก่สองชิ้นให้กับเฉินมู่ เวลานี้เฉินมู่ทานจนปากเป็นมันแผลบ

รู้สึกว่ามู่น่อนน่อนกำลังมองเธอ เธอจึงยื่นปีกไก่ในมือที่กัดไปแล้วคำหนึ่งให้กับมู่น่อนน่อน “คุณแม่ทาน…”

มู่น่อนน่อนกล่าวอย่างอ่อนโยน “แม่ไม่ชอบทานปีกไก่ หนูทานเถอะ”

เฉินมู่ชอบทานปีกไก่ที่สุด เมื่อได้ยินมู่น่อนน่อนบอกไม่ทาน ตัวเองจึงเริ่มยัดเข้าปากแล้วเริ่มเคี้ยวกิน

เซียวชู่เหอที่อยู่ตรงด้านหน้ามองมู่น่อนน่อนไม่ตอบกลับข้อความ แต่กลับไปดูเฉินมู่ทานอาหาร จึงลนลานขึ้น อยากจะพูดแต่ก็กลัวมู่น่อนน่อนจะทำอะไรมู่หวั่นขี จึงได้แต่ส่งข้อความไปให้มู่น่อนน่อน มู่น่อนน่อนปล่อยให้โทรศัพท์สั่นโดยไม่แม้แต่จะมองดู

เป็นเฉินมู่ที่เตือนเธอว่า “คุณแม่คะโทรศัพท์”

มู่น่อนน่อนหยิบขึ้นแล้วปรับเป็นโหมดปิดเสียง สีหน้ากล่าวกับเฉินมู่อย่างเป็นธรรมชาติว่า “โทรผิดน่ะ”

เฉินมู่พยักหน้าแล้วทานปีกไก่ต่อ

มู่น่อนน่อนถึงได้หันมามองทางเซียวชู่เหอ แววตาประกายความเย็นชา มองดูเซียวชู่เหอที่ตัวสั่นเทา

เธอจงใจส่งข้อความให้เซียวชู่เหอโดยใช้ข่าวคราวของมู่หวั่นขีมาข่มขู่เซียวชู่เหอ แต่คิดไม่ถึงว่าเซียวชู่เหอเสียสมาธิด้วยเรื่องนี้ ไม่ไปสนใจเฉินมู่อีก

ถึงแม้ว่ามู่น่อนน่อนจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเซียวชู่เหอเป็นคนอย่างไร แต่เมื่อเธอเห็นเซียวชู่เหอคุยกับเฉินมู่ด้วยน้ำเสียงเบา ๆ นั้น เธอยังคงมีความคาดหวังเล็ก ๆ กับเซียวชู่เหอ

คาดหวังว่าเซียวชู่เหอจะมีการเปลี่ยนแปลง คาดหวังเซียวชู่เหอห่วงใยเฉินมู่สักนิด แม้จะไม่ชอบเธอก็ตาม

แต่ความจริงก็ปประจักษ์ตรงหน้าแล้วว่า มู่น่อนน่อนนั้นคิดมากไปเอง

เมื่อก่อนเซียวชู่เหอไม่ชอบมู่น่อนน่อนอย่างไร ตอนนี้ก็ไม่ชอบเฉินมู่อย่างนั้น

เป็นเช่นนี้มานานกว่ายี่สิบปี คิดว่าชาตินี้เซียวชู่เหอคงไม่น่าจะมีการเปลี่ยนแปลงแล้ว

เพียงเพราะเฉินมู่เรียก “คุณยาย” มู่น่อนน่อนถึงได้เกิดความประทับใจเท่านั้น

ดังนั้น เธอถึงได้ตั้งใจส่งข้อความแบบนั้นให้กับเซียวชู่เหอ อยากลองใจเซียวชู่เหอ

และเซียวชู่เหอก็ไม่ได้ทำให้มู่น่อนน่อนผิดหวัง เธอก็ยังเป็นคุณนายมู่ที่รักมู่หวั่นขี เป็นเซียวชู่เหอที่ยังคงความสัมพันธ์ใกล้ชิด คอยสนใจการเคลื่อนไหวทั้งหมดของลูกเลี้ยงคนนั้น

แต่เธอไม่มีวันเป็นแม่แท้ ๆ ของมู่น่อนน่อน

จากนั้น มู่น่อนน่อนก็ไม่ได้สนใจเซียวชู่เหออีก เซียวชู่เหอถึงแม้จะร้อนรนอยากจะรู้ข่าวคราวของมู่หวั่นขี แต่คำพูดของมู่น่อนน่อนยังคงดังก้องอยู่ในหู

เธอกลัวจริง ๆ ว่ามู่หวั่นขีจะเกิดเรื่อง ดังนั้นจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม อดทนรอจนกว่ามู่น่อนน่อนกับเฉินมู่จะทานข้าวเสร็จ

มู่น่อนน่อนพาเฉินมู่ไปจ่ายเงินนั้น ก็เจอกับกู้จือหยั่นพอดี

กู้จือหยั่นหยอกเฉินมู่ “คุณลุงพาหนูไปเล่นดีไหม คุณลุงมีของเล่นมากมายเลยนะ!”

มู่น่อนน่อนมองเซียวชู่เหอที่อยู่ไกล ๆ แวบหนึ่ง รู้ว่าเซียวชู่เหอไม่มีทางยอมแพ้อย่างง่าย ๆ แน่ ๆ จึงให้กู้จือหยั่นพาเฉินมู่ไปเที่ยว

เป็นอย่างที่คิด กู้จือหยั่นเพิ่งพาเฉินมู่จากไป มู่น่อนน่อนจ่ายเงินเสร็จ เซียวชู่เหอก็ได้เดินตามมา

“น่อนน่อน แกบอกกับฉันมา หวั่นขีเธอเป็นอย่างไรบ้าง อยู่ที่ไหน” เซียวชู่เหอดวงตาเผยให้เห็นถึงการอ้อนวอน “หวั่นขีทำเรื่องไม่ดีไว้เยอะ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนที่แม่เลี้ยงจนเติบใหญ่กับมือ แค่เดินหลงทางเพียงชั่วครู่เท่านั้น