ฉัน....เป็นเจ้าสาวจอมปลอม / สามีอัปลักษณ์ของฉัน - บทที่ 682 ข่าวใหญ่แน่นอน!

เมื่อคนอยู่ในสภาวะที่โมโห คำพูดอะไรก็สามารถพูดออกมาได้หมด

อันที่จริงเมื่อกู้จือหยั่นพูดประโยคเหล่านั้นออกมา ก็รู้สึกเสียใจทันที

แต่ว่าเมื่อคำพูดออกมาจากปาก ก็ยากที่จะเก็บคืน

เสิ่นเหลียงถูกตามใจตั้งแต่เล็กจนโต นิสัยจึงค่อนข้างหยิ่งแต่ไม่ยโส และก็ทนรับกับอารมณ์ไม่ค่อยได้ ทันใดนั้นจึงเชิดหน้ายืดอกแล้วก็จากไปอย่างไม่สนใจ

กู้จือหยั่นโกรธจนกำหมัดแน่นขึ้น ทุบลงไปที่โต๊ะแรง ๆ สองที

ความเจ็บปวดจึงแผ่ซ่านมาที่มือ ฉับพลันก็มีอาการชาจนไร้ความรู้สึก

เขาหยิบขวดนั้นที่อยู่บนโต๊ะที่ยังคงมีไวน์แดงเต็มขวดขึ้นมาซด

……

เชิญฉีเฉิงมาทานอาหารที่บ้าน เดิมทีมู่น่อนน่อนแค่อยากจะลองเชิงเค้นข้อมูลจากปากของฉีเฉิง

แต่ฉีเฉิงทานข้าวราวกับอดอาหารมาหลายวัน ทานเสร็จก็จากไปทันที เธอแทบจะไม่มีเวลาและโอกาสเค้นข้อมูลอะไรจากปากของฉีเฉิง

โชคดีที่ฉีเฉิงนั่นพักอยู่ตรงข้าม ครั้งนี้เค้นข้อมูลมาไม่ได้ ก็ยังมีครั้งต่อไป

มู่น่อนน่อนนั้นไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้แน่

นอกจากเฉินถิงเซียวมอบหมายให้ฉีเฉิงปฏิบัติต่อเธออย่างดีเช่นนี้แล้ว ที่ฉีเฉิงปฏิบัติดีกับเธออย่างนี้ เดิมทีก็เป็นที่น่าสงสัย

ยิ่งผ่านเรื่องราวมามากมาย มู่น่อนน่อนก็ยิ่งเข้าใจ คนอย่างพวกฉีเฉิงแบบนี้ ไม่มีทางที่จะทำเรื่องแบบนี้โดยที่ไม่มีเหตุผล

ช่วงเวลาต่อมา มู่น่อนน่อนก็แทบจะไม่ออกไปจากบ้าน อยู่แต่ในบ้านเป็นเพื่อนเฉินมู่

ฉินสุ่ยซานกำลังเตรียมตัวสำหรับถ่ายทำ เมืองพัง2 เธอโทรมาบ่นกับมู่น่อนน่อนเป็นประจำว่าผู้กำกับคนนี้สื่อสารไม่รู้เรื่องบ้างแหละ นักแสดงคนนั้นฉีกสัญญาบ้างแหละ

มู่น่อนน่อนเป็นเพียงผู้เขียนบท ฉินสุ่ยซานชอบบทที่เธอเขียน มีเธอคอยออกหน้ารับ ของมู่น่อนน่อนจึงแทบไม่ต้องกังวลเรื่องใด ๆ เลย

มู่น่อนน่อนรู้สึกขอบคุณฉินสุ่ยซาน ก็ย่อมเป็นธรรมดาที่จะยอมฟังฉินสุ่ยซานบ่นอย่างเต็มใจ และมีการพูดปลอบโยนบางครั้งบางคราว

จนไป ๆ มา ๆ ความสัมพันธ์ฉินสุ่ยซานกับมู่น่อนน่อนก็ดีขึ้น

พริบตา ก็ถึงวันก่อนวันส่งท้ายปีเก่าหนึ่งวัน และฉินสุ่ยซานในที่สุดก็ไม่ค่อยยุ่งกับการถ่ายทำอีก จึงได้หิ้วของขวัญปีใหม่มาหามู่น่อนน่อนที่บ้าน

เมื่อมู่น่อนน่อนเปิดประตูแล้วเห็นฉินสุ่ยซาน ก็รู้สึกประหลาดใจ

เพราะฉินสุ่ยซานไม่ได้แจ้งเธอล่วงหน้า

“ทำไมจู่ ๆ ถึงมา?” มู่น่อนน่อนหลบไปด้านข้าง เหลือพื้นที่ไว้ให้ฉินสุ่ยซานได้เดินเข้ามา

ฉินสุ่ยซานถือถุงเล็กถุงใหญ่เดินเข้ามาด้านใน “เดิมทีว่าจะโทรมาบอกเธอสักหน่อย แต่ตอนหลังดันลืมไปเลย เดินมาถึงบันไดใต้ตึก ถึงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ แล้วก็ครุ่นคิดว่าถึงอย่างไรเธอก็อยู่บ้าน จึงได้ตรงมาหาเธอเลย”

มู่น่อนน่อนปิดประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน เดินตามหลังฉินสุ่ยซาน “เธอเอาของมากมายมาทำไม เธอคนที่เธอต้องการมอบของขวัญให้ก็คือสปอนเซอร์เหล่านั้น”

“เธอหายไปสามปี ปีหน้าเปิดตัว เมืองพัง2 หลังจากเปิดตัวเธอจะกลับมาดังอีกครั้งแน่นอน ถึงเวลานั้นจะต้องโด่งดังมาก ๆ ฉันก็แค่เอาใจเธอล่วงหน้าเท่านั้น ถึงตอนนั้นเมื่อเธอดังแล้วจะได้ไม่ลืมฉันไง”

ฉินสุ่ยซานพลางพูดพลางมานั่งบนโซฟาอย่างสนิทสนม

ความจริงแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาบ้านของมู่น่อนน่อน มองดูรอบ ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจอข้าวของเครื่องใช้ของเด็กน้อยไม่น้อย

ฉินสุ่ยซานถามเลี่ยง ๆ “ดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยู่คนเดียว?”

ฉินสุ่ยซานจู่ ๆ ก็มาหา มู่น่อนน่อนก็ไม่มีเวลาเก็บกวาดของของเฉินมู่ อันที่จริงไม่เก็บกวาดก็ไม่เป็นไร เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ความลับใหญ่อะไร

เธอกับฉินสุ่ยซานร่วมมือกันนานขนาดนี้ ก็รู้ว่าฉินสุ่ยซานเป็นคนอย่างไร

“อืม” มู่น่อนน่อนตอบกลับเบา ๆ แล้วเดินอ้อมไปข้าง ๆ ไปรินน้ำ แล้วถามฉินสุ่ยซาน “จะดื่มอะไร กาแฟ ชาหรือน้ำผลไม้”

ก่อนหน้านี้ฉินสุ่ยซานเคยถามมู่น่อนน่อนเรื่องลูกของเธอกลับเฉินถิงเซียว แต่มู่น่อนน่อนตอบบ่ายเบี่ยงทุกครั้ง มีเพียงครั้งนี้ที่มู่น่อนน่อนไม่บ่ายเบี่ยงหัวข้อนี้

ในห้องมีของใช้เด็ก ๆ และมู่น่อนน่อนก็ยอมรับว่าไม่ได้อยู่คนเดียว นี่ไม่ใช่เป็นการยอมรับแบบอ้อม ๆ เหรอว่าเธอพักอาศัยอยู่กับเด็ก และเด็กคนนี้จะต้องเป็นลูกของเธอกับเฉินถิงเซียวอย่างแน่นอน

ฉินสุ่ยซานประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็นั่งตัวตรงแล้วกล่าว “กาแฟมาแล้ว”

มู่น่อนน่อนจึงหยิบกาแฟออกมา เตรียมที่จะไปชงให้กับฉินสุ่ยซาน

ฉินสุ่ยซานสังเกตดูสีหน้าของมู่น่อนน่อน แล้วกล่าวแบบสนทนาทั่ว ๆ ไป ไม่จริงจัง “เมื่อคืนนี้ประชุมกับพวกเขาจนถึงตีสาม และก็ตื่นแต่เช้าไปทำธุระ เวลานี้ง่วงสุด ๆ ไม่ดื่มกาแฟสักหน่อยคงจะไม่ได้”

มู่น่อนน่อนทำแค่มองดูฉินสุ่ยซานครู่หนึ่งแล้วก็ยิ้มขึ้น

เห็นได้ชัดว่าฉินสุ่ยซานมีความอยากรู้เรื่องของเฉินมู่มาก แต่ดันกังวลคำพูดบ่ายเบี่ยงของมู่น่อนน่อนก่อนหน้านี้ จึงไม่กล้าที่จะถามตรง ๆ ทำได้แค่เพียงพูดอ้อม ๆ กับเธอ

“ร่างกายสำคัญที่สุด อย่าหักโหมเกินไป”

ขณะที่ทั้งคู่กำลังสนทนาอยู่นั้น ประตูห้องของเฉินมู่ก็เปิดออกมา

เสียงเปิดประตูดึงความสนใจของฉินสุ่ยซาน

เฉินมู่เดินออกมาจากในห้อง แล้วเดินตรงมาหามู่น่อนน่อน “แม่คะหนูหิวน้ำ”

ลูกตาของฉินสุ่ยซานจ้องมองตัวเฉินมู่ตั้งแต่ที่เดินออกมา

เด็กน้อยสวมชุดนอนลายเป็ดสีเหลือง เฉินมู่เดิมทีก็เป็นคนผิวขาว ใส่เสื้อผ้าสีสันแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ใบหน้าดูอมชมพู ราวกับตุ๊กตาที่สรรค์สร้างประณีต ดูงดงามสุด ๆ

คิ้วนั้น ดวงตานั้น ถอดแบบมาจากเฉินถิงเซียวไม่มีผิดเพี้ยน!

พระเจ้า! นี่เธอเจอลูกสาวของเฉินถิงเซียวกับมู่น่อนน่อน!

ในแวดวงบังเทิงเมืองหู้หยาง ใช่เป็นเธอหรือเปล่าที่เห็นลูกสาวของเฉินถิงเซียวเป็นคนแรก!

ข่าวใหญ่! ข่าวใหญ่แน่นอน!

หลังจากที่มู่น่อนน่อนรินน้ำให้กับเฉินมู่แล้ว ก็ได้หันมามองทางฉินสุ่ยซานอีกครั้ง พบว่าฉินสุ่ยซานนั้นราวกับถูกกดจี้จุดก็ไม่ปาน ทั้งตัวแน่นิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ดวงตาเบิกกว้าง ปากอ้าเล็กน้อย ช่างดูตลกมาก

เฉินมู่นั้นกระหายน้ำจริง ๆ ถือแก้วน้ำดื่มไปครึ่งแก้วถึงได้ปล่อยมือ

เวลานี้มู่น่อนน่อนประคองไหล่น้อย ๆ ของเฉินมู่ ให้เธอเดินมาทางฉินสุ่ยซาน “มู่มู่ นี่เป็นเพื่อนของคุณแม่ หนูต้องเรียกว่าน้าฉิน”

“น้าฉิน” เฉินมู่เรียกหนึ่งครั้งอย่างเชื่อฟัง

“อุ๊ย หนูชื่อมู่มู่เหรอจ๊ะ น่ารักจังเลย” ฉินสุ่ยซานคุยกับเฉินมู่ด้วยน้ำเสียงมุ๊งมิ๊ง

มู่น่อนน่อนยกริมฝีปาก ยกกาแฟที่ชงเสร็จมา

ดวงตาของฉินสุ่ยซานจับจ้องมาที่ตัวของเฉินมู่ เมื่อมู่น่อนน่อนเข้ามาใกล้ เธอก็ถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “นี่เป็นลูกของเธอกับเฉินถิงเซียวจริงเหรอ โตขนาดนี้แล้วเหรอ! พวกเธอช่างปิดเป็นความลับได้เก่งจริง!”

เฉินมู่ชอยู่ที่ห้องรับแขกไม่นาน ทักทายกับฉินสุ่ยซานเสร็จก็กลับไปเล่นที่ห้องนอน

มู่น่อนน่อนยิ้มเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนมากไม่มีการถากถางแต่อย่างใด “เธอกับสวุมู่หันก็รักษาเป็นความลับได้ดีเช่นกัน”

ฉินสุ่ยซานตะลึงงันไปชั่วขณะ

น้ำเสียงของมู่น่อนน่อนฟังดูแล้วแม้จะอ่อนโยน แต่คำพูดเหมือนซ่อนด้วยความข่มขู่

มู่น่อนน่อนกับเฉินถิงเซียวไม่เคยเปิดเผยเฉินมู่ต่อสาธารณชน ความสัมพันธ์ระหว่างฉินสุ่ยซานกับสวุมู่หันก็ไม่เคยมีการประกาศอย่างเป็นทางการเช่นกัน

ถ้าฉินสุ่ยซานกล้าเปิดเผยข้อมูลของเฉินมู่ออกไป มู่น่อนน่อนก็จะแฉเรื่องของฉินสุ่ยซานกับสวุมู่หันตอบโต้กลับเช่นกัน

ไม่มีใครกลัวใคร และใครก็อย่าหวังจะได้ผลประโยชน์