GODFATHER OF CHAMPIONS - ตอนที่ 147

บทที่ 147: การแถลงข่าวที่ไร้มารยาทของโทนี่ ทเวน

ในหัวใจของนักข่าว แมทช์ดังกล่าวเป็นแมตช์ที่น่าสนใจ อย่างไรก็ตาม งานแถลงข่าวที่จัดขึ้นหลังการแข่งขันเป็นจุดสนใจที่แท้จริงของพวกเขา

นักข่าวต่างกระตือรือร้นที่จะได้ยินจากผู้จัดการทีมของทั้งสองทีมเกี่ยวกับความคิดเห็นของพวกเขาเกี่ยวกับความโกลาหลของแฟนๆที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขัน

ไม่นานหลังจากการแข่งขันจบลง นักข่าวได้รวมตัวกันที่ห้องแถลงข่าวและรอผู้จัดการทีมทั้งสองคนมา

ถังเอินเป็นคนแรกที่มาถึง และคนที่หดหู่ใจที่ตามหลังเขาอย่างใกล้ชิดคือแมคเลียรี่ ผู้จัดการทีมของมิลล์วอลล์ตามกฎเกณฑ์แล้ว

ผู้จัดการทีมทั้งสองควรจับมือกันอย่างมีมารยาท อย่างไรก็ตาม ทเวนนั่งอยู่ในที่นั่งโดยการล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา และดูเหมือนจะไม่มีความตั้งใจที่จะจับมือกับแมคเลียรี่เลย

แม็คเลียรียืนอยู่บนเวทีอย่างตะลึงในเสี้ยววินาที ก่อนจะนั่งลงบนที่นั่งของตัวเองอย่างเชื่องช้า

ทันทีที่พิธีกรประกาศเริ่มงานแถลงข่าว นักข่าวทุกคนยกมือขึ้นทันที

เห็นได้ชัดว่าหัวข้อที่นักข่าวให้ความสำคัญมากที่สุดไม่ใช่สกอร์ 7-1 ที่น่าตกใจ แต่นักข่าวทุกคนมุ่งความสนใจไปที่การปะทะกันระหว่างแฟนบอลของทั้งสองทีม

เมื่อเผชิญกับคำถามเหล่านี้ถังเอินได้คว้าไมโครโฟนมาพูดก่อนเพื่อที่จะออกจากที่นี่และกลับไปที่นอตติงแฮมโดยเร็วที่สุด เขาไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆเขา

“ผมเข้าใจว่าพวกคุณทุกคนอยากรู้มากเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นบนอัฒจันทร์ แต่ผมไม่อยากพูดถึงมันอีก ผมแนะนำให้พวกคุณถามประธานสโมสรมิลล์วอลล์และ คุณผู้จัดการทีมที่อยู่ข้างๆ ผม แทน

พวกเขาควรจะรู้ดีที่สุดว่าผู้สนับสนุนของพวกเขาเป็นคนแบบไหน” ประโยคนี้ทำให้ทเวนสร้างศัตรูให้กับชาวมิลล์วอลล์โดยตรง

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจเลยเพราะเขาไม่ได้หวังพึ่งสื่อ “ผมขอพูดแค่คำเดียวว่าผมพอใจมากกับผลงานของผู้เล่นในครึ่งหลัง

และพวกเขาคู่ควรกับชัยชนะของเกมนี้”นักข่าวดูเหมือนจะเห็นความตั้งใจของถังเอินที่จะจากไปในไม่ช้า และรีบถามว่า “ขอโทษนะคุณทเวน!

ผลงานของทีมคุณในครึ่งแรกและครึ่งหลังนั้นต่างกันมาก คุณพูดอะไรกับพวกเขาในช่วงพักครึ่ง ?มีการเตรียมการพิเศษอะไรไหม?”

ถังเอินจ้องไปที่เขาและพูดว่า “ผมบอกผู้เล่นของผมว่าถ้าพวกคุณโกรธที่แฟนมิลล์วอลล์ร้องเพลง พวกคุณควรทำประตูเพื่อหุบปากพวกเขา

เมื่อใดที่พวกเขาร้องเพลงเราก็จะทำประตู จนกว่าพวกเขาจะไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ผมดีใจมากที่ผู้เล่นของผมทำสำเร็จ”

หลังจากนั้นถังเอินไม่สนใจความโกลาหลที่เกิดและวางไมโครโฟนไว้บนโต๊ะก่อนจะจากไป

พิธีกรเตือนเขาว่า “คุณทเวน งานแถลงข่าวยังไม่จบ…”

“งานแถลงข่าวของเขายังไม่จบ ไม่ใช่ของผม” ถังเอินชี้ไปที่ แมคเลียรี่และพูดว่า “ผมไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว คุณโฮสต์ ถังเอินขึ้นเสียงกับนักข่าวและกล่าวว่า “หากคุณมีคำถามใดๆคุณควรไปถามแมคเลียรี่เอาเอง!”

“หลังจากนั้นเขาก็หันหลังกลับและจากไป”

แมคเลียรี่ที่หดหู่ใจพูดกับทเวนก่อนจะจากไปว่า”ผมไม่เคยเห็นใครที่มีมารยาทแย่ขนาดนี้มาก่อน”

ถังเอินที่กำลังจากไปก็หยุดเพราะประโยคนี้ เขาหันกลับมามอง แมคเลียรีแล้วพูดว่า คุณอลัน แมคเลียรี่มีบางอย่างที่ผมมั่นใจได้ และความจริงที่ว่ามารยาทของผมดีกว่าคุณและแฟนบอลของคุณบนอัฒจันทร์หลายร้อยล้านเท่าอย่างแน่นอน!”

หลังจากจบประโยค โทนี่ ทเวนเมินเฉยต่อนักข่าวที่ตะโกนชื่อเขาและออกจากห้องแถลงข่าวโดยไม่หันศีรษะด้วยซ้ำ
น็อตติงแฮม ฟอเรสต์เอาชนะมิลล์วอลล์ด้วยสกอร์ 7-1 ในเกมเยือนของพวกเขา ผ่านเข้าสู่รอบรองชนะเลิศได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม มีรายงานเล็กน้อยเกี่ยวกับคะแนนนี้ แฟนๆที่ก่อจลาจลกลายเป็นหัวข้อข่าวของหนังสือพิมพ์ส่วนใหญ่หลังการแข่งขัน

สื่อสามารถเชื่อมโยงกับการแข่งขันในฤดูกาลที่แล้วระหว่างน็อตติงแฮมฟอเรสต์และมิลล์วอลล์ซึ่งการต่อสู้ของอันธพาลฟุตบอลทำให้เด็กคนนึงต้องเสียชีวิต

ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งชื่อบทความในหนังสือพิมพ์ว่า: การกลับมาของพวกอันธพาลฟุตบอล!!

ความตื่นเต้นที่ถูกระงับนั้นสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในหนังสือพิมพ์ ที่จริงทัศนคติแบบนี้ของสื่อสามารถอธิบายได้ถึงโศกนาฏกรรมเมื่อ 14 ปีก่อน

นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่ฮิลส์โบโรห์ เลดี้ มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ผู้ซึ่งต่อต้านฟุตบอลมาตลอด ในที่สุดก็พบข้ออ้างในการแก้ไข “กีฬาที่รุนแรง”

เธอมอบหมายให้ ลอร์ด จัสติส เทย์เลอร์ดำเนินการสืบสวนโดยละเอียดซึ่งมุ่งเป้าไปที่สภาพแวดล้อมของฟุตบอลในอังกฤษในขณะนั้น ด้วยเหตุนี้จึงมีการเผยแพร่ “ภาพของ ลอร์ด จัสติส เทย์เลอร์” สองเวอร์ชันในช่วงหกเดือน

ในรายงานที่มีชื่อเสียงนี้ลอร์ด จัสติส เทย์เลอร์ได้เสนอข้อเสนอแนะต่างๆ เกี่ยวกับฟุตบอลในฐานะกีฬา เช่นเดียวกับข้อเสนอแนะเกี่ยวกับทัศนคติของสังคมอังกฤษที่มีต่อสมมติฐานความรับผิดชอบ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลอังกฤษยอมรับคำแนะนำเพียงไม่กี่ข้อ เช่นการสร้างสนามกีฬาขึ้นใหม่ การเปลี่ยนอัฒจันทร์แบบยืนทั้งหมดเป็นแบบที่นั่งทั้งหมด และการรื้อรั้ว

หน่วยงานด้านความปลอดภัยของสนามกีฬาก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ 2516 โดยรัฐบาลอังกฤษ และสนามกีฬาที่ไม่เป็นไปตามข้อกำหนดด้านความปลอดภัยจะไม่ได้รับการรับรองความปลอดภัย

อย่างไรก็ตาม ใบรับรองความปลอดภัยของสนามกีฬาฮิลส์โบโร ที่ซึ่งเกิดโศกนาฏกรรมได้หมดอายุไปกว่า 10 ปีแล้ว! ตามใบรับรองความปลอดภัยที่หมดอายุที่สนามกีฬาฮิลส์โบโร

โซนที่ 3 และ 4 ของอัฒจันทร์ฝั่งตะวันตกสามารถจุคนได้มากถึง 2,200 คนเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงแล้ว ความจุสูงสุดของมันคือ 1,700 คน

เมื่อโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น มีแฟนๆ มากกว่า 3,000 คนที่พยายามจะเบียดเสียดเข้าไปในพื้นที่เล็กๆทั้งสองนี้ จึงทำให้เกิดโศกนาฏกรรม

แม้ว่าการพูดจากมุมมองที่เป็นอัตนัย การกระทำของเลดี้ มาร์กาเร็ต แทตเชอร์ ทั้งหมดถูกนำไปใช้เพื่อกดขี่ฟุตบอล ซึ่งเป็นกีฬาที่เธอเกลียดชังอย่างยิ่ง

พูดตามตรง การกระทำเหล่านั้นได้ปฏิวัติวงการฟุตบอลอังกฤษ ตอนนี้ผู้ชมสามารถนั่งบนเบาะพลาสติกได้ และยังมีเส้นทางอพยพเฉพาะในสนามกีฬาอีกด้วย ความสามารถในการชมการแข่งขันฟุตบอลในสนามฟุตบอลที่ปรับปรุงใหม่จะต้องได้รับเครดิตจาก เทย์เลอร์และรัฐบาล แทตเชอร์ เท่านั้น

รายงานของเทย์เลอร์ยังสร้างรากฐานที่มั่นคงสำหรับการก่อตั้งพรีเมียร์ลีกอังกฤษในแง่ของสิ่งอำนวยความสะดวกด้านความปลอดภัยและฮาร์ดแวร์ ในปีพ.ศ. 2535

พรีเมียร์ลีกอังกฤษที่รอคอยมานานในที่สุดก็เปิดตัว ดึงดูดความสนใจของแฟนฟุตบอลทั่วโลกได้ไม่นานด้วยแมตช์ที่น่าดึงดูด ภายใต้การบริหารการตลาดและการค้าขายในระดับสูง

พรีเมียร์ลีกอังกฤษมีความน่าดึงดูดใจมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหลายปีผ่านไป ดูเหมือนว่าฟุตบอลอังกฤษจะฟื้นคืนความรุ่งโรจน์ในอดีตอีกครั้งและแม้แต่ความชั่วร้ายอย่างของอันธพาลฟุตบอลก็ดูเหมือนจะหายไปจากลีกระดับสูงของอังกฤษ

ในความเป็นจริง เกี่ยวกับปัญหาอันธพาลฟุตบอลคนที่ควรจะรับผิดชอบและชดใช้สำหรับโศกนาฏกรรมเหล่านั้นไม่ควรจำกัดเฉพาะแฟนๆเท่านั้น แต่รัฐบาลอังกฤษและสื่อควรแบกรับความรับผิดชอบบางประการด้วย

อันที่จริง บางที 99 เปอร์เซ็นต์ของแฟนฟุตบอลอังกฤษอาจไร้เดียงสา อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ยังมีอันธพาลฟุตบอลเหลืออยู่หนึ่งเปอร์เซ็นต์

แฟนๆที่เหลือก็จะถูกตำหนิเช่นกัน มี ‘บัญชีดำ’ ในกองบัญชาการตำรวจอังกฤษ สก็อตแลนด์ ยาร์ด ที่ใช้เป็นพิเศษสำหรับการบันทึกของพวกอันธพาลฟุตบอล และรายการนี้ตั้งขึ้นตั้งแต่สมัยรัฐบาลแทตเชอร์ เป็นเวลากว่า 10 ปีแล้วที่ผ่านไป และพวกเขายังคงปฏิบัติตามหลักการของเลดี้แธตเชอร์อย่างเคร่งครัดซึ่งเธอเคยเสนออย่างมีไหวพริบ เธอต้องการให้คน 3,000 คนถูกสังหารอย่างไม่เป็นธรรม ดีกว่าปล่อยให้ผู้กระทำผิดคนหนึ่งถูกปล่อยตัว

เป็นผลให้มีแฟนๆจำนวนนับไม่ถ้วนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวและไม่มีบันทึกอยู่ในบัญชีดำ ต้องถูกแบนจากการดูการแข่งขันฟุตบอลในสนามเหตุผลก็เพราะว่า “พวกเขาเคยเข้าไปในสนามเดียวกับพวกอันธพาลฟุตบอล””

แน่นอนว่า สำหรับรัฐบาลที่จัดการกับปัญหาอันธพาลฟุตบอล สื่อก็มีบทบาทสำคัญในการเพิ่มเชื้อเพลิงให้กับเปลวไฟ

ตัวอย่างที่เป็นตัวแทนจากประวัติศาสตร์อังกฤษก็เพียงพอแล้วที่จะอธิบายบทบาทของสื่อในการทำให้ปัญหารุนแรงขึ้น

แฟนบอลลิเวอร์พูลที่อยู่ในเมอร์ซีย์ไซด์จะไม่ลืมความเกลียดชังที่มีต่อเดอะซันไปตลอดชีวิต เพราะบริษัทหนังสือพิมพ์รายนี้ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากในประเทศได้พยายามดึงดูดความสนใจและแข่งขันกับเดอะเดลี่ มิเรอร์สำหรับแหล่งข่าว

การตัดสินใจที่จะรวบรวมรายงานที่คัดสรรมาเพื่อสร้างความตื่นเต้นให้กับเหตุการณ์ จากความสำเร็จของพวกเขาในการทำเช่นนั้น จนถึงขณะนี้ ก็ยังมีคนจำนวนมากที่ตามรายงานข่าวในขณะนั้นเชื่อว่าเหตุการณ์ที่ฮิลส์โบโรนั้นเกิดจากแฟนลิเวอร์พูล “ฉาวโฉ่” และพวกเขา “สมควรตาย”

หนังสือพิมพ์ของเดอะ ซันในวันนั้น ได้ชื่อว่า “เป็นข่าวพาดหัวที่ไร้ยางอายที่สุดในประวัติศาสตร์”
ความจริงที่เดอะ ซันคาดไว้ก็คือแฟนๆลิเวอร์พูลเสียชีวิตอย่างสมควร เพราะมันเป็นการต่อสู้ของแฟนๆลิเวอร์พูลที่เมาแล้วทำให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้

พวกเขาอธิบายอย่างชัดเจนให้ผู้อ่านฟังทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในสนามกีฬาฮิลส์โบโรห์: แฟนๆลิเวอร์พูลใช้ประโยชน์จากความโกลาหลและคว้ากระเป๋าของผู้ตาย, เสื้อผ้า, นาฬิกา … ฉี่ใส่ตำรวจที่พยายามรักษาความสงบ,ทำร้ายเจ้าหน้าที่ที่ช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บและพยายามจะรุมข่มขืนแฟนสาวของผู้ที่เสียชีวิต!

เนื่องจากรัฐบาลแทตเชอร์กำหนดให้แฟนฟุตบอลเป็น “ศัตรูภายใน” จึงเป็นไปไม่ได้ที่รัฐบาลจะใส่ใจเกี่ยวกับความปลอดภัยหรือความบริสุทธิ์ของศัตรู

ในความเป็นจริง พวกเขายังหวังว่าสื่อจะรายงานเรื่องโศกนาฏกรรมฮิลส์โบโรโดยรวมว่าเป็นเหตุการณ์จลาจลของพวกอันธพาลฟุตบอล

วิธีนี้เป็นวิธีเดียวที่จะแสดงให้เห็นได้อย่างสวยงามว่าพวกเขามองการณ์ไกลแค่ไหน และให้เหตุผลสำหรับทัศนคติที่รังเกียจต่อฟุตบอลในฐานะกีฬา

ข้อเท็จจริงที่ว่าจนถึงตอนนี้ ที่ปรึกษาส่วนตัวของเลดี้แทตเชอร์ ยังคงรู้สึกว่ามุมมองของเดอะ ซันในเวลานั้นถูกต้องเป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด

ความจริงที่แท้จริงปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ หลายปีหลังจากเหตุการณ์เกิดขึ้น แต่ความจริงประเภทนี้มีอยู่ในหมู่ผู้คนเท่านั้น หลังจากการพิจารณาคดีในศาลนับครั้งไม่ถ้วน

ศาลอังกฤษได้ตัดสินให้ฮิลส์โบโรห์เป็นเป็นผู้ผิด “เหตุบังเอิญ” โดยที่ตำรวจไม่ต้องรับผิดชอบใดๆ สำหรับเหตุการณ์นี้ สิ่งที่น่าขันคือหลักฐานทั้งหมดที่ศาลใช้ตัดสินนั้นมาจากตำรวจ

หลังจากนั้นศาลอังกฤษปฏิเสธที่จะเปิดการพิจารณาคดีในเรื่องนี้อีกครั้ง เนื่องจากตามกฎหมายของอังกฤษ อัยการเอกชนไม่มีสิทธิ์อุทธรณ์