Gate of God - ตอนที่ 384 บ้าคลั่ง

Gate of God
ตอนที่ 384 บ้าคลั่ง
ณ ทางออกของหุบเขาสายลม
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน ขณะที่เหล่าแม่ทัพที่
ยืนดูอยู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัย
ในความเป็นจริงนอกจากเหล่าแม่ทัพแล้วมีอีกสงคน
ที่สงสัยเช่นกัน เช่น วู่ เฟิง และ เฉิน เฟยยู่
ภายใต้สถานการณ์ปกติพวกเขาอาจจะถือว่าเป็น
เหยื่อของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตามพวกเขา
ไม่ได้มีเจตนาที่จะพุ่งเข้าไปหา ฟาง เจิ้งจือ
แม้แต่น้อย
เฉิน เฟยยู่ มีสายเลือดชั้นสูงและเป็นทายาทของ
13 กองตรวจการ เขามีความภูมิใจในตัวเองเป็น
อย่างมาก แน่นอนว่าเขาต้องโมโหที่ ฟาง เจิ้งจือ
ยิงธนูมาใส่เขา อย่างไรก็ตาม หลังจากพิจารณาดีๆ
แล้วมันเป็นเพราะเขาทาผิดจริงๆที่คิดจะแก้แค้น
เหล่าทหาร
ดังนั้น…
มันไม่ผิดที่ ฟาง เจิ้งจือ จะยิงเขา
อย่างไรก็ตามคาถามของ วู่ เฟิง นั้นต่างจากของ
เฉิน เฟยยู่ เขาพอจาได้ว่าตอนที่ ฟาง เจิ้งจือ ยิงธนู
มาที่เขาด้านหลังของเขาไม่มีใครอยู่สักคน
อย่างไรก็ตามเมื่อธนูตกลงมามันกลับพุ่งไปที่
นักปราชญ์
มันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน?
จริงๆแล้ว วู่ เฟิง ต้องการให้เหล่านักปราชญ์จัดการ
ฟาง เจิ้งจือ และหวังว่า ฟาง เจิ้งจือ จะถูกตัดสิทธิ์
สอบ อย่างไรก็ตามตัวเขาเองกลับไม่เคลื่อนไหว
แม้แต่น้อย
เขาหันไปมองศพที่ไม่ไกลจากตัวเขา
เขาอยู่ไม่ห่างจากศพนั้นเท่าไรนัก จากมุมมองของ
วู่ เฟิง เขาเห็นว่าร่างนั้นถูกธนูยิงใส่หน้าอกจริงๆ
เพราะที่หน้าอกของร่างนั้นมีรอยฉีกขาดบางๆจาก
ลูกศรที่เกิดจากวิชาล้านคมดาบ
อย่างไรก็ตาม…
เขาดูเหมือนจะไม่ตาย!
วู่ เฟิง พบว่าหน้าอกของเขาค่อยๆหายดีพร้อมกับ
เสียงลมหายใจที่กลับมาช้าๆ ดวงตาของ วู่ เฟิง
สว่างขึ้นทันที
ทันใดนั้น เขาพุ่งไปด้านข้างของนักปราชญ์ทันที
“นายน้อยหลี่ ได้ยินข้าไหม?”วู่ เฟิง ค่อยๆย่อตัวลง
แล้วเอามือไปจ่อที่จมูกของนักปราชญ์คนนั้น ขณะที่
อีกมือเขย่ามือนักปราชญ์เบาๆ
“นายน้อยวู่… นายน้อยวู่ … ช่วยข้า … ” นักปราชญ์
เริ่มรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองถูกเขย่าก่อนที่จะส่ง
เสียงออกมาจากลาคอ ตาของเขาค่อยๆเปิดออก
อย่างช้าๆ อย่างไรก็ตามเขากลับดูเจ็บปวดเป็นอย่าง
มาก ดวงตาของเขาลืมขึ้นมาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“แน่นอน ข้ามียาอยู่บ้าง เจ้าจะตายไม่ได้” เมื่อวู่ เฟิง
ได้ยินเสียง เขาก็ไม่สนใจอะไรอีกต่อไป เขาหยิบขวด
หยกสีเขียวขึ้นมาทันที เขาเทเม็ดยาสีเขียวออกมา
และนามันใส่ลงไปในปากของนักปราชญ์คนนั้นทันที
จนอาการของเขาค่อยๆดีขึ้น
ขณะเดียวกับที่ วู่ เฟิง กาลังรักษาผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ
นักปราชญ์คนอื่นๆได้พุ่งเข้าไปหา ฟาง เจิ้งจือ
สี่คนที่เป็นแกนนานั้นพุ่งเข้าไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่
น้อย
ดาบทั้ง 4 ปล่อยแสงอ่อนๆที่แตกต่างกันออกมา
ก่อนที่จะฟันใส่ ฟาง เจิ้งจือ ใน 4 ทิศทาง เห็นได้ชัด
ว่าความเร็วของพวกเขานั้นสูงมาก รวมถึงพลังก็ไม่ได้
อยู่ในระดับธรรมดา
เมื่อ เถิง ซือเซิง เห็น เขาก็คารามออกมาโดยไม่ลังเล
เมื่อทหารหมาป่าเขาเงินเห็น เถิง ซือเซิง เคลื่อนไหว
คนอื่นๆก็เคลื่อนไหวตามทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เมื่อแม่ทัพคนอื่นๆเห็นเช่นนี้ พวกเขาล้วนตกตะลึงใน
สถานการณ์ที่เปลี่ยนไป พวกเขาได้คิดไว้แล้วว่า
อาจจะมีการต่อสู้
อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ถึงว่ามันจะมาถึงเร็วขนาดนี้
และพวกเขายังไม่ได้พูดคุยอะไรกับ ฟาง เจิ้งจือ
แม้แต่น้อย พวกเขาถือว่าเป็นผู้เข้าสอบ ต่อให้
พวกเขาปรารถนาที่จะฆ่า แต่ก็ไม่ควรประกาศ
ออกมาอย่างชัดเจน
แม่ทัพทุกคนล้วนตกตะลึง
อย่างไรก็ตาม ท่าทีของ ฟาง เจิ้งจือ ยังเต็มไปด้วย
ความสงบ ราวกับเขาได้คาดการณ์สถานการณ์
ตรงหน้าไว้หมดแล้ว เขาดูไม่ตกตะลึงหรือแปลกใจ
เลยที่เหล่านักปราชญ์พุ่งเข้ามา
เขาดึงธนูออกเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
จากนั้น…
เล็งไปทางหนึ่งในนักปราชญ์ที่เป็นคนเคลื่อนไหว
คนแรก
“ฟุ้บ!”
ลูกศรนี้แตกต่างจากที่พุ่งไปทาง เฉิน เฟยยู่ และ
วู่ เฟิง อย่างชัดเจน ทั้งสองลูกนั้นโค้งขึ้นไปบน
ท้องฟ้าก่อนจะตกลงมา แต่ลูกนี้กลับยิงตรงๆ
เพราะระยะนั้นใกล้มาก
ลูกศรสีเขียวพุ่งไปหน้านักปราชญ์คนหนึ่งทันที
“ตูม!”
เกิดเสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
พลังที่มหาศาลแผ่กระจายออกไปในทุกด้าน ทาให้
เหล่าแม่ทัพที่ยืนอยู่หลัง ฟาง เจิ้งจือ ต้องถอยหลังไป
เล็กน้อย
“พวกเขากาลังจะต่อสู้กันจริงๆ?”
“ฟาง เจิ้งจือ กาลังพยายามจะทาอะไร? อย่าบอกนะ
ว่าเขาจะฆ่านักปราชญ์พวกนี้ทั้งหมด?”
“มันเป็นไปได้ยากแต่เขาจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาฆ่า
ทุกคนจริงๆ?
“แม่ทัพฟาง ท่านทูตแห่งดาบ รีบหยุดเถิด ถ้ามีอะไร
พวกเราสามารถคุยกันดีๆได้ พวกเราเป็นพวกพ้อง
กัน!”
แม่ทัพทหารนั้นไม่อยากเห็นการสังหารหมู่เกิดขึ้นที่นี่
เพราะมันไร้ความหมายจริงๆ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่
เขาอยู่ในป้อมปราการของศัตรู รวมถึงมีกองทัพศัตรู
รอคอยพวกเขาอยู่ การมาต่อสู้กันเองนั้นถือเป็น
เรื่องที่ผิด
แน่นอนว่า แม่ทัพเลือกที่จะจบเรื่องนี้อย่างสันติ
ในสถานการณ์ตอนนี้ไม่ว่าพวกเขาจะมองอย่างไร
ฟาง เจิ้งจือ ว่าได้เปรียบเป็นอย่างมาก เขาไม่
เพียงแต่มีธนูอาทิตย์แผงศร แต่เขายังมีทหารหมาป่า
เขาเงินอีกห้าร้อยนาย นักปราชญ์เพียงไม่กี่คนจะทา
ร้าย ฟาง เจิ้งจือ ได้ยังไง
ดังนั้น…
พวกเขาไม่จาเป็นที่จะต้องเคลื่อนไหวในทันที
นี่คือสิ่งที่พวกเขาคิด อย่างไรก็ตามฉากที่เกิดขึ้น
ทาให้พวกเขาเปลี่ยนความคิดอย่างรวดเร็ว
เนื่องจากเมื่อวิชาล้านคมดาบปะทะเข้ากับร่างของ
นักปราชญ์คนหนึ่ง
ผลลัพธ์ที่ไม่มีใครเคยคิดเลยว่าจะเกิดก็เกิดขึ้นอย่าง
กะทันหัน
นัปราชญ์คนนั้นได้รับบาดเจ็บอย่างชัดเจน อาการ
ของเขารุนแรงมาก อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ได้ถอย
ออกไปทันที เขายังวิ่งเข้ามาเพื่อจะเอาดาบฟันใส่
ฟาง เจิ้งจือ
นักปราชญ์คนอื่นๆที่พุ่งเข้ามาเองก็มีความมุ่งมั่นแบบ
เดียวกันบนใบหน้าของพวกเขา
แม้พวกเขาจะเห็นทหารหมาป่าห้าร้อยนายและ
เถิง ซือเซิง ที่ยืนขวางหน้า ฟาง เจิ้งจือ อยู่ พวกเขาก็
ไม่คิดจะถอย ราวกับถ้าพวกเขาฆ่า ฟาง เจิ้งจือ
ไม่ได้ พวกเขาก็ไม่คิดจะถอยไป
มันเป็นการแก้แค้นแบบไหนกันแน่?!
คนที่ ฟาง เจิ้งจือ ยิงคือ วู่ เฟิง!
ทาไมเป็นคนเหล่านี้ที่อยู่ดีๆก็บ้าคลั่งขึ้นมา?
แม่ทัพต่างคิดว่าการต่อสู้จะเกิดขึ้นแน่นอน แต่
พวกเขาคงไม่สู้กันถึงชีวิต เพราะการที่ ฟาง เจิ้งจือ
ฆ่านักปราชญ์ถือเป็นความผิด อย่างไรก็ตามถ้า
นักปราชญ์ฆ่า ฟาง เจิ้งจือ มันก็ถือเป็นความผิด
เช่นกัน
มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
อย่างไรก็ตามสถานการณ์ในตอนนี้ดูไม่สมเหตุสมผล
แม้แต่น้อย
“หยุด เร็วเข้า!”
“พวกเจ้าทุกคนเป็นผู้เข้าสอบ ต่อให้ใครจะทาผิดก็จะ
ถูกตัดสินโดยฝ่ายกฎหมายอยู่ดี พวกเจ้าจะมาสู้เอา
ชีวิตกันที่นี่ไม่ได้!”
แม่ทัพรีบกล่าวเตือนเหล่านักปราชญ์ทันที และ
พยายามที่จะหยุดการต่อสู้ อย่างไรก็ตามดูเหมือนจะ
ไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง
นักปราชญ์ทั้งสี่คนไม่คิดจะหยุดการเคลื่อนไหวของ
พวกเขาแม้แต่น้อย
แต่กลับวิ่งเข้ามาเร็วขึ้นด้วยซ้า
ทันใดนั้นมีนักปราชญ์อีกสองคนพุ่งออกมา อย่างไร
ก็ตามพวกเขาต่างจากนักปราชญ์สี่คนก่อนหน้า
พวกเขาพยายามหยุดการต่อสู้”
“นายน้อยไถ่ นายน้อยหวัง อย่าฆ่าเขา แค่ทาให้มั่นใจ
ว่า ฟาง เจิ้งจือ ยอมจานน”
“ถูกต้อง ฟาง เจิ้งจือ เจ้าได้ทาผิดมหันต์ อย่าทาให้
ทุกอย่างเลวร้ายไปกว่านี้ทุกคนหยุดต่อสู้เถอะ และ
มาคุยหาทางแก้ปัญหากัน”
ขณะที่นักปราชญทั้งสองคนวิ่งไล่ตามทั้งสี่คนไปพวก
เขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง
ฟาง เจิ้งจือ เมินเฉยต่อคาแนะนาของนักปราชญ์ทั้ง
สองอย่างสิ้นเชิง เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองด้วยซ้า
แต่เขากลับดึงธนูอาทิตย์แผงศรออกอีกครั้ง
“ข้า เถิง ซือเซิง พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะผ่านข้าไปได้!”
“ฆ่า!”
ภายใต้การนาของ เถิง ซือเซิง ทหารหมาป่าเขาเงิน
พุ่งออกไปทีละคนเพื่อป้องกัน ฟาง เจิ้งจือ พวกเขา
ตั้งเป็นสามแถวหน้ากระดานทันที
อย่างไรก็ตามพื้นที่ภายในหุบเขาค่อนข้างจากัด
ด้วยขนาดของหมาป่าเขาเงินที่ค่อนข้างตัวใหญ่จาก
ปกติที่พวกเขาจะตั้งแถวละ 10 คนก็ตั้งได้แค่ 6 คน
มันเป็นเรื่องปกติที่หทารหมาป่าเขาเงินเพียงสิบนาย
จะเอาชนะนักปราชญ์สี่คนที่กาลังบ้าคลั่ง ได้ ดังนั้น
พวกเขาจึงค่อยๆถอยร่นเข้ามาเรื่อยๆ
สาหรับทหารที่อยู่ด้านหลัง เขาทาได้เพียงแค่รอให้
ทหารหมาป่าเขาเงินด้านหน้าล้มลงถึงเข้าไปแทนที่
ได้
นี่มันแตกต่างจากตอนที่พวกเขาเข้าล้อม วู่ เฟิง หรือ
เฉิน เฟยยู่ ที่ถิ่นฐานราชสีห์คาราม
เพราะทหารหมาป่าเขาเงินมีความได้เปรียบด้าน
จานวนและใช้มันในการล้อม แต่ในครั้งนี้พวกเขาทา
ได้แค่อดทนเท่านั้น
เพราะมันดูเหมือนเป็นการต่อสู้ภายในกองทัพ
เดียวกัน
และดูรุนแรงมาก ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาไม่
สามารถทาอะไรได้นอกจากเพียงป้องกันเท่านั้น
สาเหตุของมันเกิดขึ้นจากการที่ ฟาง เจิ้งจือ สุ่มยิงธนู
ไปทาง เฉิน เฟยยู่ และ วู่ เฟิง ผลที่เกิดขึ้นดูตลกเป็น
อย่างมาก เฉิน เฟยยู่ และ วู่ เฟิง ไม่ได้พยายามจะ
ล้างแค้น ฟาง เจิ้งจือ แม้แต่น้อย
อย่างไรก็ตามนักปราชญ์คนอื่นที่ไม่ได้โดนธนูยิงใส่
กลับจะสู้อย่างเอาเป็นเอาตายกับ ฟาง เจิ้งจือ
มันค่อนข้างไม่สมเหตุสมผลอย่างชัดเจน
แต่ มันก็เป็นความจริง
“ได้!” ฟาง เจิ้งจือ มองไปที่เหล่านักปราชญ์ที่กาลัง
บ้าคลั่งและยิ้มเยาะเย้ยออกมา เขาดึงธนูขึ้นมา
อีกครั้ง
“ฟุ้บ!”
ลูกศรสีเขียวหยกพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าทามุมตกลงมา
อย่างสวยงาม เป้าหมายองเขาไม่ได้เป็นที่
นักปราชญ์ทั้งสี่คนแต่มันกลับพุ่งไปหา วู่ เฟิง
อีกครั้ง!
…………………………………….…………….