เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 381 การพบกันหลังจากพรากจากกันไปเล็กน้อย ดีกว่าแต่งงานใหม่
“แต่ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้งเยอะ เจ้าจริง ๆ แล้วไม่สนใจหรือ?”
ดวงตากลมโตอันงดงามของสุ่ยเชียนเยียนพลันเปล่งประกายวาบขึ้น ราวกับดวงดาวที่สว่างที่สุดบนท้องฟ้า
หลี่ลี่มองใบหน้าดั่งดอกฝูหรงของสุ่ยเชียนเยียน ดวงตาเรียวดั่งนกฟีนิกซ์ ผิวขาวบริสุทธิ์นุ่มนวลดั่งหิมะ สันจมูกตรงดั่งแกะสลักหยก ริมฝีปากอิ่มเอิบ ทรวงอกอวบอิ่ม เนินเนื้อกลมกลึงนุ่มนวลดั่งหยก และขาเรียวยาวคู่งาม เขาไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป นึกถึงฉากความใกล้ชิดของทั้งสองในวันนั้น เขารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ยากจะระงับได้
หลี่ลี่ไม่ได้พบนางมาหลายเดือนแล้ว ในใจก็คิดถึงนางอย่างรุนแรง จึงก้าวเร็ว ๆ ไปข้างหน้า จับมือหยกของหญิงงามไว้
“เจ้าเด็กเลว! ยังกล้ามาจับข้าอีก!”
สีหน้าของสุ่ยเชียนเยียนแดงขึ้นทันที
“แค่จับเท่านั้นหรือ? ข้ายังกล้าจูบเจ้าเลย!”
เขาพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว กอดสุ่ยเชียนเยียนเข้าไว้ในอ้อมอกอย่างแน่นหนา ริมฝีปากใหญ่จูบลงบนริมฝีปากเล็ก ๆ สีแดงของนางอย่างแรง จนสุ่ยเชียนเยียนถูกจูบจนทั้งร่างอ่อนแรง ล้มพิงลงบนร่างเขา หายใจไม่ทัน เขาจึงหยุดลง
“เจ้า เจ้ายังแต่งตัวเป็นผู้หญิงอยู่เลย! คิก ๆ ข้าไม่ชอบผู้หญิงนะ!”
สุ่ยเชียนเยียนพลันหัวเราะล้อเลียน
“หา? เรื่องง่าย ๆ !”
หลี่ลี่ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดทิ้งไว้ในสวนดอกไม้ เปลือยกายพร้อมจะขอความสุข
“อย่า ที่นี่ไม่ได้ ไปในห้องกันเถอะ!”
สุ่ยเชียนเยียนยื่นมือเล็ก ๆ ชี้ไปที่ห้อง หลี่ลี่ได้ยินคำพูดนี้ ในใจรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ความหงุดหงิดทั้งหมดถูกกวาดล้างไปหมดสิ้น เขาหัวเราะร่า อุ้มหญิงงามก้าวยาว ๆ มาถึงห้อง
ในเวลานี้ สาวใช้ทั้งหลายของสุ่ยเชียนเยียนถูกนางไล่ออกไปจากที่นี่หมดแล้ว ช่วงนี้นางอารมณ์ไม่ดี บรรดาคนรับใช้เหล่านี้ก็ไม่กล้ามารบกวนนางง่าย ๆ
ทั้งสองไม่ได้พบกันมาหลายเดือนแล้ว ตอนนี้ในใจทั้งคู่ได้ขจัดอุปสรรคทั้งหมดออกไป อยากจะอยู่ด้วยกันทั้งเป็นและตาย ยิ่งมีอุปสรรคมากเท่าไร ความร้อนแรงที่ระเบิดออกมาก็ยิ่งมากเท่านั้น
เมื่อเข้ามาในห้อง สุ่ยเชียนเยียนจึงนึกถึงคำพูดเมื่อครู่
“เจ้าพูดถึงการปรุงยาหรือ? เป็นเรื่องจริงหรือ? ถ้าไม่ได้ พวกเราก็หนีไปให้ไกล ๆ !”
ตอนนี้ หลี่ลี่มีความมั่นใจมากขึ้น มีความรักหล่อเลี้ยง ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
“วางใจเถิด ข้าสามารถโน้มน้าวอาจารย์ของเจ้าได้แน่นอน ข้าทำได้ทุกอย่าง!”
“ดีจัง ดีจัง ดีจัง”
เมื่อได้ยินข่าวดีเช่นนี้ สุ่ยเชียนเยียนก็พุ่งเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ลี่ทันที กำปั้นเล็ก ๆ สีชมพูทุบอกของหลี่ลี่ไม่หยุด
“เจ้าคนเลว คนเลว ทำไมไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ ทำให้ข้ากังวลมากเลย เจ้าคนเลว คนเลว”
“คนเลวหรือ? ข้ายังมีเรื่องเลวร้ายกว่านี้จะทำเลยนะ”
หลี่ลี่หัวเราะคิกคัก โอบเอวบางของสุ่ยเชียนเยียน ก้มหน้าลงอย่างเด็ดเดี่ยว จับริมฝีปากสีแดงสดของสุ่ยเชียนเยียนได้
ทันใดนั้นสุ่ยเชียนเยียนก็สงบลงทันที หลับตาลง เพลิดเพลินกับความรู้สึกตื่นเต้นนี้
หากมีใครเห็นสุ่ยเชียนเยียนในตอนนี้ คงจะตกตะลึงอย่างมาก แม้แต่อาจารย์ของสุ่ยเชียนเยียนเองก็คงไม่กล้าเชื่อว่านี่เป็นความจริง สุ่ยเชียนเยียนเป็นหญิงงามเย็นชาที่มีชื่อเสียงของสำนักปี๋สุ่ย ตั้งแต่เด็กจนโต รวมถึงต่อหน้าอาจารย์ ใครเคยเห็นนางออดอ้อนเหมือนเด็กผู้หญิงเช่นนี้บ้าง?
หลี่ลี่มองใบหน้างดงามที่ดูเท่าไรก็ไม่เบื่อ ค่อย ๆ วางนางลงบนเตียง อดไม่ได้ที่จะค่อย ๆ ปลดเสื้อผ้าของสุ่ยเชียนเยียน โน้มตัวเข้าไปใกล้ร่างของหญิงงาม กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยมา
สุ่ยเชียนเยียนไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาอยู่ในห้องได้อย่างไร จนกระทั่งเสื้อผ้าของนางหลุดออกจากร่างกายแล้ว นางจึงตระหนักว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง
มือใหญ่ของหลี่ลี่สัมผัสร่างกายของสุ่ยเชียนเยียน ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายทำให้สุ่ยเชียนเยียนอดไม่ได้ที่จะครางเบา ๆ ในเสียงครางนั้น มือขวาของหลี่ลี่สำรวจลงไปยังสวรรค์ในโลกมนุษย์ เริ่มลูบไล้ สุ่ยเชียนเยียนครางเสียงหวานราวกับกำลังร้องไห้
สุ่ยเชียนเยียนตอนนี้อ่อนแรงเหลือเกิน หลี่ลี่เล้าโลมร่างกายอันงดงามของหญิงงามอย่างร้อนแรง ร่างกายที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่สวรรค์สร้างขึ้น ต่อไปนี้จะเป็นของเขาอย่างแท้จริง สุ่ยเชียนเยียนผู้งดงามสง่างาม ตอนนี้นางก็ถูกปลุกเร้าแล้ว นางลืมตัวใช้มือทั้งสองโอบรอบคอของหลี่ลี่ตอบสนองอย่างร้อนแรง ดูดดื่มลิ้นของหลี่ลี่ที่สอดเข้ามาในปากของนางไม่หยุด
มือใหญ่ของหลี่ลี่บีบนวดหน้าอกอวบอิ่มขาวโพลนอย่างไร้ระเบียบ สิ่งที่เย้ายวนใจนั้นตั้งตรงอย่างสง่างาม ปลายยอดดั่งเชอร์รี่สุกสองเม็ด ภายใต้มือใหญ่ของเขาราวกับก้อนแป้ง
สุ่ยชิงเยียนก็มัวเมาจนกัดฟันแน่น หายใจหอบถี่ ดูเหมือนจะรู้สึกสบายมาก หลี่ลี่ในที่สุดก็ปล่อยมือจากอกของสุ่ยชิงเยียน ทั้งสองรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน
“ภูเขาไร้สัน ฟ้าดินแยกจากกัน ความรู้สึกของพวกเราจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!”