เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 382 ฝึกฝนดีหรือว่าบำเพ็ญคู่ดีล่ะ?

สุ่ยชิงเยียนพึมพำคำสาบานในช่วงเวลานี้

“อืม ไม่มีใครสามารถพรากเจ้าไปจากข้างกายข้าได้!”

หลี่ลี่พูดเบา ๆ แต่น้ำเสียงมั่นคงทำให้สุ่ยชิงเยียนรู้สึกอุ่นใจยิ่งนัก ลาวาแห่งความรักระเบิดออกมาอย่างรุนแรงราวกับภูเขาไฟ

ม่านถูกปล่อยลง เตียงไม้บรรเลงเพลงซิมโฟนี ประกอบกับเสียงร้องอันไพเราะของสุ่ยชิงเยียน ทำให้ฟังดูไพเราะยิ่งขึ้น ม่านสั่นไหวไม่หยุด ราวกับรถเทียมกวางที่แล่นบนถนนขรุขระ เช่นเดียวกับหลี่ลี่และสุ่ยชิงเยียนที่ขึ้น ๆ ลง ๆ สูง ๆ ต่ำ ๆ ทั้งสองเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้อย่างเต็มที่

ช่วงเวลาอันงดงามนานแค่ไหนก็ไม่พอ ชั่วพริบตาท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว สุ่ยชิงเยียนเพิ่งจะลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เหลือบมองด้วยสายตาดุใส่หลี่ลี่ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วจึงพูดว่า

“น่ารำคาญ เจ้าคนเลว ทำให้ข้าเสียเวลาไปตั้งนาน ปกติเวลานี้ข้าฝึกฝนไปแล้ว”

“ฮ่า ๆ งั้นเจ้าว่า ฝึกฝนดีหรือว่าบำเพ็ญคู่ดีล่ะ?” หลี่ลี่เบ้ปากพูด

“น่ารำคาญ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป หากพวกเราอยู่ด้วยกันทุกวัน ข้าเกรงว่าช้าเร็วก็ต้องกลับไปที่ขอบเขตปราณตอนนั้นคงจะยุ่งยากแน่”

สุ่ยชิงเยียนโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้

“มีข้าอยู่ เจ้าอยากให้วรยุทธ์ถดถอยก็เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้ธุระหลักเสร็จแล้ว ถึงเวลาอาหารเสริมแล้ว ข้าต้องเข้าสมาธิสักพัก ต้องการให้เจ้าช่วยคุ้มกัน”

หลี่ลี่ยืดตัวอย่างขี้เกียจ หรี่ตาพูด

“เข้าสมาธิ? ทำอะไร? ฝึกฝนเหรอ?” สุ่ยชิงเยียนถามอย่างแปลกใจ

“หลอมยา มหาบุรุษหยกม่วงนั่นกำลังจะมา ข้าแน่นอนว่าต้องหลอมยาออกมาก่อน ฮึ เขากล้ามาแย่งหญิงกับข้า ข้าจะทำให้เขาเสียใจที่เกิดมา”

หลี่ลี่จับมือเล็ก ๆ ของสุ่ยชิงเยียนพูดอย่างเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว

“น่ารำคาญ เจ้าไม่มีคำพูดจริงสักคำ ที่นี่ข้าไม่มีเตาหลอมยา เจ้าจะเอาอะไรมาหลอมยา?”

สุ่ยชิงเยียนแค่นเสียงเย็น ดึงมือกลับมา ยิ้มเล็กน้อย หลี่ลี่ไม่ได้อธิบาย จากนั้นก็กำชับอีกครั้ง นั่งขัดสมาธิ จิตนึกเคลื่อนไหว วิญญาณเข้าไปในตำราวิหารแห่งราตรี

สุ่ยชิงเยียนไม่คิดว่าหลี่ลี่พูดความจริง เขาเข้าสมาธิจริง ๆ แต่ในศาลาปี่สุ่ยนี้ และบนเตียงของนาง มหาบุรุษแห่งศาลาปี่สุ่ย จริง ๆ แล้วยากที่จะมีคนเข้ามารบกวนได้ ดังนั้นสุ่ยชิงเยียนจึงไม่กังวล เพียงแต่มองดูหลี่ลี่ที่มีใบหน้าเด็ดเดี่ยว ดวงตาของหลิวเหมยเอ๋อร์เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ที่ไหนยังเป็นหญิงงามเย็นดุจหิมะในปากคนทั้งหลาย แท้จริงแล้วเป็นเหมือนหญิงสาวตัวน้อย ๆ

หลี่ลี่เข้าไปในตำราวิหารแห่งราตรีในกองของเก่าเขาหาสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับยาสองชนิดออกมาก่อน จากนั้นก็มาที่หอหลอมยา

มองดูเปลวไฟที่ลุกโชน หลี่ลี่เปิดฝาเตาหลอมยา แต่ตอนนี้เขาต้องระมัดระวังอย่างมาก แม้ว่าการหลอมยาต้องใช้วัตถุดิบล้ำค่า แต่ปริมาณที่ต้องการไม่มาก และในตำรายามีข้อจำกัดเรื่องปริมาณอย่างเข้มงวด แต่ปัญหาหลักของหลี่ลี่ตอนนี้คือเขาไม่เคยหลอมยามาก่อน การหลอมยาครั้งแรกแต่ต้องใช้สมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้ เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรสวรรค์อย่างมาก หากนักหลอมยาคนอื่นรู้ว่าหลี่ลี่หลอมยาครั้งแรกแต่ฟุ่มเฟือยเช่นนี้ คงจะโกรธจนวิญญาณแตกสลาย

ความยากของการหลอมยาไม่ใช่เรื่องง่าย นักหลอมยาเหล่านั้นล้วนเริ่มจากยาระดับต่ำและฝึกฝนอย่างหนัก หากมีคนเหมือนหลี่ลี่ที่เริ่มหลอมยาด้วยวัตถุดิบล้ำค่าเช่นนี้ ทรัพย์สมบัติทั้งสำนักคงไม่พอให้เขาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย หลี่ลี่ไม่ได้สนใจ จากนั้นก็ตัดสินใจเริ่มหลอมยาทันที เพราะในมือเขามีประสบการณ์หลายปีของอาจารย์เมิ่ง และยังมีตำราลับการหลอมยาในตำราวิหารแห่งราตรีนี่คือที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของหลี่ลี่

หลี่ลี่เริ่มหลอมยาตรึงวัยก่อน ตามสัดส่วน หลี่ลี่ใส่สมุนไพรต่าง ๆ ลงไป ปิดฝาเตา จากนั้นไฟในเตาก็ร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว และบนเตาหลอมปรากฏรอยมือสองรอยชัดเจน

“รอยมือ? ไม่ใช่ต้องตอกบัตรเข้างานนะ!”

หลี่ลี่ส่ายหน้าหัวเราะ แล้วจึงวางมือซ้ายลงบนรอยมือข้างหนึ่ง ทันใดนั้น หลี่ลี่รู้สึกว่าร่างกายเหมือนเขื่อนที่กำลังระบายน้ำ พลังรูปดาวในเส้นลมปราณพุ่งเข้าสู่เตาหลอมอย่างบ้าคลั่งเหมือนคลื่นน้ำท่วม ขณะนั้น ความรู้สึกประหลาดแผ่ซ่านมาที่ใจของหลี่ลี่หลับตาลง หลี่ลี่ราวกับมองทะลุเตาหลอม เห็นไฟร้อนแรงข้างในและสมุนไพรต่าง ๆ ที่ค่อย ๆ ละลาย วัตถุดิบล้ำค่าบางอย่างใช้พลังวิเศษทั้งหมดไปแล้ว

พลังวิเศษลอยขึ้น ล่องลอยอยู่เหนือเตาหลอม ส่วนที่ไร้ประโยชน์ของยากลายเป็นเถ้าลอย หายไปในพริบตา ส่วนที่อุปกรณ์วิเศษไม่สามารถขับออกได้กลายเป็นของเหลว รวมตัวที่ก้นเตา ไฟวิเศษต่างจากไฟเตาธรรมดา ไฟเตาธรรมดาบางครั้งแรง บางครั้งอ่อน ดังนั้นการควบคุมความร้อนสำหรับสมุนไพรแต่ละชนิดไม่เพียงแต่ยาก แต่ยังทำลายสรรพคุณยา สมุนไพรปกติที่ผ่านการหลอมด้วยไฟเตาธรรมดา หากรักษาสรรพคุณได้สามส่วนจากสิบส่วนก็ถือว่าดีแล้ว บางครั้งอาจเหลือเพียงครึ่งส่วน หรือแม้กระทั่งสูญเสียสรรพคุณทั้งหมดกลายเป็นยาเสีย

แต่ไฟประชาชนเป็นไฟของมวลชน แม้ดูเหมือนจะดุร้ายและร้อนแรง แต่เมื่อใช้ในการหลอมยาวิเศษกลับให้ความร้อนที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ความร้อนสม่ำเสมอและมั่นคง เพียงแค่เป็นสมุนไพรที่เหมาะกับอุณหภูมินี้ เมื่อใส่ลงไป ฤทธิ์ยาจะถูกสกัดออกมาทั้งหมดอย่างแน่นอน แม้แต่จะทำให้สูญเสียไปก็ยังทำได้ยาก การใช้ไฟนี้หลอมยาวิเศษถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่นักปรุงยาใฝ่ฝันหามานาน