เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 380 เด็กโง่
จู่ ๆ คุณหนูเหมยก็แสดงสีหน้ายินดี
น้ำเบาควันลุกพรวดขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
“เจ้า เจ้ารู้เรื่องของหลี่ลี่ได้อย่างไร? ใครบอกเจ้า?” จู่ ๆ นางก็ยื่นมือออกไป คว้าตรงไปที่คุณหนูเหมย
“เมื่อวานท่านฝัน ในฝันท่านพูดว่า…”
คุณหนูเหมยร้องอย่างร้อนรน
“ข้ามีความผูกพันลึกซึ้งกับท่าน อยากช่วยท่านนะ…”
น้ำเบาควันยื่นมือไปครึ่งทาง แล้วก็ดึงกลับมา
“ข้าพูดอะไรในฝัน?” น้ำเสียงเข้มงวด
“ไม่ได้พูดอะไร แต่ท่านพึมพำชื่อชายคนหนึ่ง ยังต้องพูดอะไรอีกหรือ?”
น้ำเบาควันพูดอย่างหม่นหมอง
“ใช่สิ! เขา… เขา…”
เมื่อนึกถึงหลี่ลี่หัวใจของนางก็สับสนทันที เด็กหนุ่มคนนั้น ทุกสิ่งทุกอย่าง นางไม่อาจลืมเลือนได้ สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว นางไม่ใช่สัตว์ ผู้หญิงคนหนึ่งจะลืมได้อย่างไรกัน?
แต่เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่ม วรยุทธ์ก็ต่ำต้อย ไม่มีกำลังที่จะขัดขวางอะไรได้ คิดถึงตรงนี้ น้ำเบาควันมองอย่างเลื่อนลอย
“ฮือ ฟ้าลิขิตให้ข้าหลงรักคนหนึ่ง แต่ทำไมกลับไม่อาจอยู่ด้วยกันได้เล่า!”
หลี่ลี่ได้ยินถึงตรงนี้ แทบจะน้ำตาคลอ เห็นได้ชัดว่าน้ำเบาควันไม่ได้ลืมเขาเลย และยังรักเขาอย่างซื่อสัตย์
“คุณหนู ถ้าท่านชอบ ก็ไปบอกมหาบุรุษได้ แม้แต่หัวหน้าสำนัก ก็คงไม่ขัดขวางท่านมากนักหรอกนะ?” หลี่ลี่กดความตื่นเต้นในใจลง และถามต่อ
“ฮือ! เจ้าจะรู้อะไร!”
น้ำเบาควันถอนหายใจหนัก ๆ มองดอกบ๊วยในลาน น้ำตาสองสายไหลลงมา น้ำตาสองสายเหมือนเส้นไฟสองสาย ลุกไหม้ในใจของหลี่ลี่ทำให้หัวใจเขาเจ็บปวดยิ่งนัก
“คุณหนู ท่านมีความลำบากอะไร ก็บอกข้าได้ บางทีอาจมีวิธีอื่นก็ได้นะ?”
หลี่ลี่กัดฟัน พูดเบา ๆ
“ช่างเถอะ เจ้าจะมีวิธีอะไรได้?”
น้ำเบาควันถอนหายใจหนัก ๆ อีกครั้ง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ
“บอกเจ้าก็ดี เรื่องนี้ข้าเก็บไว้ในใจมานานแล้ว ข้าอยากเล่าให้เขาฟังจริง ๆ แต่น่าเสียดาย นั่นเป็นไปไม่ได้แล้ว ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังก็แล้วกัน! แต่จำไว้ ห้ามบอกคนอื่น ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าเจ้า”
“คุณหนูวางใจได้ เหมยเอ๋อร์จะไม่บอกใครเด็ดขาด” หลี่ลี่พูดเบา ๆ
ในชั่วขณะนั้น น้ำเบาควันเหมือนย้อนกลับไปในอดีต จมอยู่ในความทรงจำ เล่าทุกกระบวนการตั้งแต่รู้จักหลี่ลี่จนถึงตกหลุมรักอย่างละเอียด นางพูดช้า ๆ แต่เรื่องราวเหล่านี้ชัดเจนในใจของหลี่ลี่น้ำเบาควันจดจำแม้แต่รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ในใจลึก ๆ ยกเว้นช่วงที่ทั้งสองมีความสัมพันธ์อันเร่าร้อนในสนามรบโบราณ ทุกอย่างถูกเล่าอย่างละเอียด
“ที่จริงแล้วข้ารู้ว่าหลี่ลี่ก็ไม่ได้ลืมข้า ข้าเชื่อว่าเขาไม่ได้ลืมข้า แต่ว่า แต่ว่าข้าไม่อาจทำให้ตัวเองสบายใจได้”
พูดถึงตอนท้าย สุ่ยเซียนเหยียนส่ายหน้าพลางกล่าวว่า
“ปีนี้ข้าอายุสามสิบกว่าแล้ว แต่หลี่ลี่เพียงแค่สิบกว่า ช่วงอายุที่ห่างกันสิบกว่าปี ตอนนี้ข้ายังดูสวยอยู่ แต่ต่อไปล่ะ? หากไม่มียาชะลอวัย ข้าจะแก่ลงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่หลี่ลี่กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ เมื่อเห็นข้าเป็นยายแก่หง่อมคนนี้ หลี่ลี่คงผิดหวังมาก ถ้าไม่สามารถคงความงามไว้ได้ ก็ยังดีกว่า… ยังดีกว่าต่างฝ่ายต่างเก็บความทรงจำดี ๆ ไว้ในใจของแต่ละคน”
“แค่เหตุผลนี้เหตุผลเดียวหรือ?” หลี่ลี่ถามต่อ
“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เหตุผลเดียว ข้าเป็นมหาบุรุษแห่งสำนักปี้สุ่ย แม้ข้าจะไม่ได้ถืออำนาจ แต่ก็เป็นแกนหลักของสำนักปี้สุ่ย ถ้าข้าแต่งงานกับมหาบุรุษจากสำนักอื่นก็ยังพอได้ อย่างน้อยก็สามารถเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างสองสำนัก แต่หลี่ลี่เพียงแค่มีวรยุทธ์ขอบเขตพลังสำนักย่อมไม่มีทางเห็นด้วย แม้ข้าจะดื้อดึงไม่ยอมแต่งกับใครนอกจากเขา ประมุขสำนักและอาจารย์คงต้องให้หลี่ลี่เข้ามาเป็นบุตรเขยของสำนักปี้สุ่ย การให้ชายคนหนึ่งเข้ามาเป็นบุตรเขย ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังได้ยินมาว่าเขามีสหายสตรีสองคนแล้ว นี่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย”
“ที่สำคัญที่สุดคืออาจารย์ อาจารย์เลี้ยงดูข้ามาตั้งแต่เล็ก สอนฝึกฝนข้าด้วยตัวเอง ตอนนี้อาจารย์หยุดอยู่ที่ขั้นสูงสุดของขอบเขตสัจธรรมมาหลายสิบปีแล้ว และข้าก็อยู่ในระดับขอบเขตสัจธรรมเช่นกัน สิ่งที่อาจารย์ขาดตอนนี้คือยาเต๋งถัง หากอาจารย์ไม่สามารถบรรลุถึงขอบเขตวิหารได้ ไม่สามารถเพิ่มอายุขัยอีกหลายสิบปี ข้าจะสบายใจได้อย่างไร อีกทั้งข้าเคยสาบานต่อหน้าอาจารย์ว่า หากอาจารย์ไม่บรรลุถึงขอบเขตวิหารข้าจะไม่แต่งงานกับใครในชาตินี้”
สุ่ยเซียนเหยียนราวกับกำลังปลดปล่อยความอัดอั้นในใจ มองดอกเหมยราวกับเหม่อลอย พูดทุกอย่างออกมาอย่างเงียบ ๆ
“แต่ว่า แต่ว่าแม้มหาบุรุษจื่อยวี่จะสามารถแก้ปัญหาทั้งสามนี้ได้ ข้าควรจะตอบตกลงเขา แต่ไม่รู้ว่าทำไม ใจข้าช่างเจ็บปวดเหลือเกิน เมื่อคิดว่าจะต้องพรากจากหลี่ลี่อย่างแท้จริง ข้าจะแต่งงานกับคนอื่นเป็นภรรยา ใจข้าก็เจ็บปวดมาก พวกเขาจะว่าข้าทำลายคำสัญญาก็ตาม พวกเขาจะว่าข้าหลอกลวงก็ตาม แม้พวกเขาจะเอาชีวิตข้าก็ตาม แต่ข้าไม่สามารถแต่งงานกับมหาบุรุษจื่อยวี่ได้จริง ๆ ข้าไม่สามารถทรยศต่อหัวใจตัวเองได้”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของสุ่ยเซียนเหยียนแน่วแน่มาก เห็นได้ชัดว่านางได้ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะตายเสียยิ่งกว่า
หลี่ลี่ไม่อาจทนปิดบังต่อไปได้อีก เขารับรู้ถึงความรู้สึกในใจของสุ่ยเซียนเหยียน แม้กระทั่งในขณะนี้ หัวใจของหลี่ลี่ก็เชื่อมโยงกับหัวใจของสุ่ยเซียนเหยียน
สูดลมหายใจลึก ๆ กดความตื่นเต้นในใจลง หลี่ลี่กลับคืนสู่ร่างเดิมของตน พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เอ่ยเสียงเบาว่า
“เซียนเหยียน เป็นข้าเอง”
ทันใดนั้น ร่างของสุ่ยเซียนเหยียนก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง จากนั้นค่อย ๆ หันตัวกลับมาอย่างช้า ๆ
เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่ลี่จริง ๆ สุ่ยเซียนเหยียนไม่อาจซ่อนความดีใจบนใบหน้าได้ แต่ริมฝีปากของนางสั่นระริก น้ำตาร้อนสองสายไม่อาจกลั้นไว้ได้อีก ไหลลงมาในทันที
“เจ้า… เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
ไม่มีคำพูดหวานซึ้ง ไม่มีคำเสน่หา สุ่ยเซียนเหยียนเพียงทักทายด้วยประโยคง่าย ๆ
“เด็กโง่ ข้ามาเยี่ยมเจ้าน่ะสิ!”
เมื่อเห็นสุ่ยเซียนเหยียนร้องไห้อีกครั้ง หลี่ลี่กดความซาบซึ้งในใจลง ใบหน้ามีรอยยิ้ม ค่อย ๆ เดินไปหาสุ่ยเซียนเหยียน
“เด็กหรือ? ข้าแก่กว่าเจ้าตั้งสิบกว่าปีนะ!”
คำว่าเด็กกลับกระตุ้นความกังวลในใจของสุ่ยเซียนเหยียนอีกครั้ง
“เจ้าก็คือเด็กโง่ของข้า คราวนี้ข้ามาที่สำนักปี้สุ่ย เรื่องสำคัญที่สุดก็คือมาลักพาตัวเจ้าไป” หลี่ลี่เดินมาข้างกายสุ่ยเซียนเหยียน เอ่ยเสียงเบาว่า
“เจ้าวางใจได้ อุปสรรคสามประการที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ตอนนี้สำหรับพวกเราแล้วก็ไม่นับว่าเป็นอุปสรรคอีกต่อไป”
“อะ…อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่สุ่ยเซียนเหยียนก็นั่งตัวตรงด้วยความตื่นเต้นดีใจทันที มองตาของหลี่ลี่
“เป็นความจริง ยาเต๋งถังกับยาชะลอวัย ข้าสามารถปรุงได้ ส่วนเรื่องฐานะและวรยุทธ์ ฮึ ๆ แม้ตอนนี้ข้าจะอยู่ในระดับขอบเขตรูปลักษณ์แต่ที่สำนักหมิงเยว่ข้าเป็นมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ เป็นมหาบุรุษเหมือนกัน ฐานะนี้ก็สมกับเจ้าแล้ว” ในใจของหลี่ลี่ตอนนี้ยังมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง เพราะยาเต๋งถังนั้นจัดเป็นยาวิเศษ สำหรับหลี่ลี่ที่เป็นผู้รู้เรื่องยา แต่เป็นคนโง่เรื่องการปรุงยา จะสามารถปรุงสำเร็จหรือไม่ก็ยังพูดไม่ได้แน่ชัด