ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่595 กระอักเลือดอีกแล้ว

ฝ่าบาทไม่ได้สวรรคตไปแล้วหรอกหรือ ทำไมยังถูกกดทับจนหายใจไม่ออกและยังกรนอยู่ได้

“ท่านขันทีจ้าว…” องค์หญิงหมิงเยว่หันไปมองจ้าวฉง

ตึง! ทันใดนั้น จ้าวฉงก็พลันคุกเข่าลงกับพื้นทันที “ขอองค์หญิงโปรดอภัยให้กระหม่อม อันที่จริงฝ่าบาทยังไม่ได้สวรรคต”

“ยังไม่ได้สวรรคต?” เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สายตาที่สับสนขององค์หญิงหมิงเยว่ก็ค่อย ๆ กลับมากระจ่างขึ้น

“พะยะค่ะ เพราะว่าอูอันกง…” จากนั้นจ้าวฉงก็ได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังทั้งหมด แนันอนว่าเรื่องที่เขาล่วงเกินร่างของฮ่องเต้นั้น เขาไม่ได้พูดถึงเลยแม้แต่คำเดียว หลังจากฟังคำพูดของจ้าวฉงจบ องค์หญิงหมิงเยว่ก็หันกลับไปมองร่างฮ่องเต้บนแท่นบรรทมอีกครั้ง ความโศกเศร้าในดวงตาค่อย ๆ จางหายไป ในเมื่อฮ่องเต้ยจงไม่สวรรคต นางจะเศร้าโศกไปทำไมกัน ทว่าทันใดนั้นใบหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ก็แดงก่ำขึ้น เพราะนางนึกถึงคำตัดพ้อที่ตนเองได้เอ่ยออกมาตอนที่ซบอยู่บนร่างของฮ่องเต้ผู้เป็นบิดา ความอับอายพลันท่วมท้นในพริบตา

“ท่านขันทีจ้าวฉง…” จ้าวฉงก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ

“หลี่เต้า…” องค์หญิงหมิงเยว่เงยหน้ามองไปทางหลี่เต้า ที่ไม่รู้ว่าไปนั่งดื่มชาอยู่ตั้งแต่เมื่อใด

เมื่อได้ยินเสียงเรียก หลี่เต้าก็ยกถ้วยชาขึ้นพลางเอ่ยว่า “องค์หญิงทรงเรียกหากระหม่อม มีธุระอะไรหรือพะยะค่ะ?”

องค์หญิงหมิงเยว่มองดูหลี่เต้าที่นั่งอยู่ในท่าทางไม่สำรวม และยังเปิดเผยร่างกายท่อนบน ทันใดนั้นคำพูดที่จะเอ่ยออกมาก็ติดอยู่ที่ริมฝีปาก นางจะพูดอะไรดี? จะตำหนิหลี่เต้าที่ช่วยชีวิตฮ่องเต้โดยพลการทำให้นางต้องขายหน้าหรือ? ทั้งที่หลี่เต้าเพิ่งจะช่วยพลิกวิกฤตให้แคว้นต้าเฉียนรอดพ้นจากหายนะเช่นนี้ จนถึงตอนนี้ ภาพอันน่าสยดสยองของหลี่เต้าที่มีสภาพเหมือนโครงกระดูกยังคงติดตาไม่จางหาย นางจึงไม่อาจเอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมาได้ องค์หญิงหมิงเยว่สูดหายใจลึก “ไม่เป็นไร เจ้าพูดต่อไป”

ที่ด้านข้าง ไป่อวิ๋นเปียนแอบชูนิ้วโป้งให้หลี่เต้า หลี่เต้ายกถ้วยชาขึ้นคำนับแต่มิได้เอ่ยวาจาใด หลังจากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็ลงมือตรวจดูอาการของฮ่องเต้ด้วยตนเอง ภายใต้การชี้แนะของจีหมิงเยว่ นางก็สามารถยืนยันสภาพของฮ่องเต้ในยามนี้ได้อย่างรวดเร็ว

จีหมิงเยว่วิเคราะห์ในใจ “ร่างกายของฝ่าบาทอ่อนแอลงอย่างรุนแรง พลังชีวิตขาดหาย โชคดีที่ในร่างของพระองค์ยังมีพลังบางอย่างคอยเติมเต็มพลังชีวิต มิเช่นนั้นฝ่าบาทคงสิ้นพระชนม์อย่างแน่นอน นี่คงเป็นวิชาของอูอันกงกระมัง”

องค์หญิงหมิงเยว่ถาม “แล้วเมื่อใดฝ่าบาทจึงจะทรงฟื้น”

จีหมิงเยว่ตอบ “คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ เนื่องจากก่อนหน้านี้ร่างกายอ่อนแอมาก ถึงแม้ตอนนี้จะมีพลังจากภายนอกคอยเติมเต็ม แต่ก็ต้องใช้เวลาในการดูดซับสักพักจึงจะฟื้นคืนสู่สภาพปกติได้”

“แต่เจ้าไม่ต้องกังวลมากนัก ตราบใดที่พลังที่คอยเติมเต็มนั้นยังไม่สลายไป ฝ่าบาทก็จะไม่เป็นอันตราย”

“เจ้าควรปฏิบัติต่ออูอันกงให้ดีกว่านี้ ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ มีเพียงวิชาของเขาเท่านั้นที่จะรักษาพลังชีวิตในร่างของฝ่าบาทไว้ได้ หากต้องการให้ฝ่าบาทมีชีวิตอยู่ต่อไป ก็ต้องพึ่งพาเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น องค์หญิงหมิงเยว่จึงเหลือบมองไปทางหลี่เต้า นางคิดในใจว่า “ตราบใดที่เขาไม่มาแย่งเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไป การยอมอ่อนข้อให้เขาบ้างก็คงไม่เป็นไร” องค์หญิงหมิงเยว่มิใช่คนที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี ความไม่พอใจที่นางมีต่อหลี่เต้านั้น ก็เพียงแค้เพราะเสี่ยวอวี่เอ๋อร์สนิทสนมกับเขาเกินไป ทำให้นางรู้สึกหึงหวงเท่านั้น ส่วนในด้านอื่น ๆ องค์หญิงหมิงเยว่กลับรู้สึกชื่นชมและซาบซึ้งใจมากกว่า แน่นอนว่าถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ก็ต้องแยกแยะให้ชัดเจน หลังจากแน่ใจแล้วว่าฮ่องเต้ไม่มีปัญหาใด องค์หญิงหมิงเยว่จึงมอบหมายให้จ้าวฉงคอยดูแลฮ่องเต้อีกครั้ง

“ท่านขันทีจ้าว รบกวนท่านช่วยดูแลฝ่าบาทด้วย”

จ้าวฉงก้มหน้าตอบว่า “นี่เป็นหน้าที่ที่กระหม่อมพึงกระทำอยู่แล้วพะยะค่ะ”

“แต่หากกระหม่อมอยู่ดูแลฝ่าบาทแล้ว ทางองค์หญิง…”

“ไม่เป็นไร” องค์หญิงหมิงเยว่เหลือบมองไปทางหลี่เต้าก่อนจะเอ่ย “พลังมังกรปกปองร่างกายของข้าอยู่ทั่วทั้งเมืองหลวงนี้ นอกจากอูอันกงแล้วคงไม่มีผู้ใดทำอันตรายข้าได้”

“อีกอย่าง ถึงจะมีคนทำได้ แต่ด้วยความสามารถของอูอันกงแล้ว เขาก็คงปกป้องข้าได้อย่างแน่นอน”

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวฉงก็มองไปที่หลี่เต้าแล้วพยักหน้า จากนั้นจึงกล่าวว่า “ท่านอูอันกง ข้าขอฝากความปลอดภัยขององค์หญิงไว้กับท่าน”

หลี่เต้าพยักหนารับ ตอนนี้เขายังดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์อยู่ อันที่จริงแล้วถึงแม้ไม่มีคำสั่งนี้ เขาก็จะไม่ยอมให้องค์หญิงหมิงเยว่เป็นอันตรายอยู่แล้ว ก็ใครให้นางเป็นมารดาของลูกสาวเขาเล่า หลังจากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็กำชับอีกสองสามประโยคแล้วเสด็จจากไป เพื่อไม่ให้รบกวนการพักฟื้นของฮ่องเต้

นอกตำหนักเฉียน องค์หญิงหมิงเยว่มองไปยังไป่อวิ๋นเปียนก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “รบกวนท่านนักพรตต้องเดินทางยามดึกเช่นนี้”

ไป่อวิ๋นเปียนประสานมือคำนับ “กระหม่อมละอายใจยิ่งนัก”

องค์หญิงหมิงเยว่ส่ายหัว จีหมิงเยว่ได้อธิบายให้นางฟังแล้ว นางจึงไม่ได้ตำหนิไป่อวิ๋นเปียนแต่อย่างใด และการที่สามารถปรากฏตัวในวังหลวงได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ แสดงให้เห็นว่าไป่อวิ๋นเปียนเองก็ไม่ได้อยู่เฉยเช่นกัน จากนั้นองค์หญิงหมิงเยว่ก็มองไปทางหลี่เต้าด้วยสีหน้าซับซ้อน

“ท่านอูอันกง เจ้าก็กลับไปพักผ่อนโดยเร็วเถิด ความดีความชอบของเจ้าข้าจดจำไว้ในใจทั้งหมดแล้ว”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ขมวดคิ้วพลางหัวเราะเบา ๆ “ความดีความชอบไม่สำคัญ ขอเพียงองค์หญิงอย่าได้ขวางไม่ให้กระหม่อมพบเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็พอ”

หากไม่พูดถึงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ยังดี แต่พอพูดถึงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์แล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมา แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหลี่เต้านางก็ทำอะไรไม่ได้ “กระหม่อมเองก็เหนื่อยแล้ว จะกลับไปพักผ่อน แกล้งนางแค่นี้ก็พอแล้ว หากเกินเลยไปมากกว่านี้ เขาก็เกรงว่านางจะไม่ยอมให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์พบเขาอีก อย่างไรเสียนาวก็เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเสี่ยวอวี่เอ๋อร์”

หลังจากโบกมือลา หลี่เต้าก็ผูกเสื้อคลุมไว้ที่เอวแล้วหมุนร่างเดินจากไปทันที ที่ด้านข้าง ไป่อวิ๋นเปียนมององค์หญิงหมิงเยว่และหลี่เต้าด้วยสีหน้าประหลาด แม้ว่าจะเคยเห็นข่าวลือของคนทั้งสองในหนังสือพิมพ์มาก่อน แต่เมื่อได้เห็นกับตาตนเองแล้ว เขาก็พบว่าความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองซับซ้อนยิ่งกว่าที่คิดไว้มากนัก เขาจึงอดใจไม่ไหวแอบเปิดตาสวรรค์เพื่อจะดูองค์หญิงหมิงเยว่โดยไม่รู้ตัว

ณ พื้นที่จิตวิญญาณแห่งหนึ่ง จีหมิงเยว่นั่งขัดสมาธิอยู่ภายใน มีจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งเดินวนเวียนรอบกาย ในยามนี้นางกำลังย่อยพลังมังกรและชะตาแผ่นดินที่ดูดกลืนมาจากร่างของเจียนจื่อเต้าอยู่ ทันใดนั้นนางก็พลันรู้สึกได้ถึงบางสิ่งในความมืดมิด จึงลืมตาขึ้น หลังจากมองเห็นนักพรตไป่อวิ๋นเปียนผ่านดวงตาขององค์หญิงหมิงเยว่ จีหมิงเยว่ก็เข้าใจทันที ดังนั้น…

“ซู่!”

ในโลกแห่งความเป็นจริง ไป่อวิ๋นเปียนยังไม่ทันได้มองให้ชัด ๆ ก็เห็นใบหน้าจิ้งจอกขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงหน้า ในชั่วขณะถัดมาศีรษะของเขาก็พลันปวดแปลบขึ้นมาทันที ขมับของไป่อวิ๋นเปียนกระตุกเล็กน้อย ในใจมีการเตือนภัยขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ จากนั้นเขาก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าปักลายออกมาจากชุดนักพรตอย่างคล่องแคล่ว ปิดปาก… อ้าปาก… ห่อ… สุดท้ายก็เก็บผ้าเช็ดหน้าปักลายกลับเข้าไปในชุดนักพรตด้วยสีหน้าสงบนิ่ง มีเพียงริมฝีปากที่แดงระเรื่อขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดราวกับทาชาดไว้ ไป่อวิ๋นเปียนพึมพำในใจ “หึ ๆ นักพรตเฒ่าอย่างข้าเตรียมพร้อมมาก่อนแล้ว”

เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่เห็นภาพนั้นแล้วก็งุนงง จึงเอ่ยปากถาม “นักพรตไป่ ท่าน…”

“กระหม่อมล่วงเกินแล้วองค์หญิง ขอทูลลา” เมื่อพูดจบไป่อวิ๋นเปียนก็เดินตามทิศทางที่หลี่เต้าจากไปโดยไม่หันกลับมามองทันที ทิ้งให้องค์หญิงหมิงเยว่ยืนงุนงงอยู่ที่เดิม

จีหมิงเยว่เห็นร่างของไป่อวิ๋นเปียนที่รีบร้อนจากไป ไม่ได้พูดอะไรกับองค์หญิงหมิงเยว่มาก เพียงหลับตาลงอีกครั้ง หลังจากเดินออกมาไกลแล้ว ไป่อวิ๋นเปียนก็ถอนหายใจยาวอย่างอดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อครู่ที่อยู่ภายใต้สายตาขององค์หญิงหมิงเยว่ เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ราวกับว่าได้ไปยุ่งกับสิ่งที่ไม่ควรยุ่ง แน่นอนว่าความผิดปกตินี้ไม่ใช่ความชั่วร้ายของปีศาจ แต่เป็นความผิดปกติในอีกรูปแบบหนึ่ง

‘ยุคสมัยนี้ ทำไมถึงไม่มีคนปกติสักคนเลย’