ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 599 สิ่งควบแน่นความลับสวรรค์

หลังจากจดจำเนื้อหาบนกระดาษเหล่านั้นเอาไว้ในใจแล้ว ไป่อวิ๋นเปียนก็หยิบแผ่นหินที่เคยนำออกมาจากวังหลวงขึ้นมา เขาพยายามระงับความตื่นเต้นที่อยู่ในใจ เพื่อวันนี้เขาได้เตรียมการมามากมาย ต้องไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นเด็ดขาด ไป่อวิ๋นเปียนมองดูสิ่งของที่ตนเองเตรียมมาด้วยความยากลำบาก เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ครั้งสุดท้ายแล้ว หากครั้งนี้ยังคำนวณไม่ได้ ข้าจะยอมแพ้”

หลังจากพูดจบเขาก็ร่ายคาถาด้วยมือ ทันใดนั้นแผ่นหินก็ลอยขึ้นมาจากพื้นอย่างมั่นคงและล่องลอยอยู่กลางอากาศ ทันทีที่เสียงพูดจบลง คราบเลือดบนแผ่นหินก็เริ่มแยกตัวออกมา เพียงแค่คราบเลือดเล็กน้อยนี้ ไป่อวิ๋นเปียนก็สัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่เดือดพล่านไม่สงบในนั้น ราวกับกำลังต่อต้าน

“แม้ข้าจะไม่อาจเอาชนะตัวเขาได้ แต่จะเอาชนะเลือดเล็กน้อยของเขาไม่ได้ด้วยหรือ” ไป่อวิ๋นเปียนเอ่ยวาจาอย่างเด็ดขาด พร้อมกับเปลี่ยนท่า ในชั่วพริบตาถัดมาคราบเลือดเหล่านั้นก็หลอมรวมกลายเป็นเลือดหนึ่งหยด แล้วหล่นลงบนกลางหว่างคิ้วของเขา ในเวลาเดียวกันนั้น ตาสวรรค์ที่หว่างคิ้วของเขาก็วาบแสง ไป่อวิ๋นเปียนพลันเอ่ยร่ายคาถา “สืบค้นสายเลือด!”

ทันใดนั้นไป่อวิ๋นเปียนก็รู้สึกมึนงง ทั้งร่างราวกับเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยสีเลือด เขายืนอยู่ในโลกสีเลือด จากนั้นก็เห็นภาพต่าง ๆ เริ่มวาบขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมกับภาพที่วาบขึ้นเหล่านี้ ไป่อวิ๋นเปียนสัมผัสได้ว่า พลังจิตวิญญาณของตนกำลังถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว ภาพที่วาบขึ้นเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งอื่นใด มันล้วนเป็นประสบการณ์ที่เกี่ยวข้องกับหลี่เต้า แน่นอนว่าประสบการณ์เหล่านี้ไม่ได้ล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวของหลี่เต้า เพราะเขาพบว่าในคราบเลือดเหล่านี้มีเจตจำนงของหลี่เต้าแฝงอยู่ หากล่วงล้ำมากเกินไปก็จะถูกสะท้อนกลับ เขาจึงได้เห็นเพียงเรื่องไม่สำคัญหรือเรื่องที่หลี่เต้าไม่ได้ใส่ใจเท่านั้น ในนั้นไป่อวิ๋นเปียนเห็นการต่อสู้ครั้งใหญ่กับสำนักปราบสวรรค์ที่ถังโจววาบผ่านไป

วิญญาณแห่งเส้นชีพจรมังกร! ประมุขเทพมนุษย์! นี่มัน… ไป่อวิ๋นเปียนค้นพบความลับเกี่ยวกับการฟื้นคืนของเส้นชีพจรมังกรที่เกิดขึ้นก่อนกำหนดแล้ว แต่เขาก็ข้ามเรื่องนี้ไปอย่างรวดเร็ว เพราะเส้นชีพจรมังกรได้ฟื้นคืนก่อนกำหนดไปแล้ว รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งที่มองเห็นได้มีเพียงพลังอันแข็งแกร่งที่หลี่เต้าแสดงออกมา จากนั้นภาพก็กะพริบวูบหนึ่ง

เมืองที่มีชื่อว่าเทียนหนานปรากฏขึ้นในภาพ ต่อมาก็เป็นการต่อสู้ระหว่างอวิ๋นอ๋องกับหลี่เต้าภายใต้ทัณฑ์สวรรค์ เมื่อรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของทัณฑ์สวรรค์ที่พุ่งเข้าใส่จากในภาพนั้น ไป่อวิ๋นเปียนก็พลันสะดุ้งโหยง ศาสตร์แห่งการพยากรณในแงหนึ่งก็ถือเป็นวิชาลับที่แอบใช้ประโยชน์จากช่องโหวของกฎสวรรค์ ดังนั้นพวกเขาจึงเคารพยำเกรงฟ้าดินที่สุด ข้ามไป ๆ ภาพพลันเคลื่อนไหว จากนั้นก็ปรากฏกองทัพขึ้นในภาพ ตามมาด้วยการต่อสู้ระหว่างหลี่เต้าในวัยเยาว์กับพระภิกษุชราผู้หนึ่ง ระดับมหาราชาปรมาจารย์…

เมื่อเห็นว่าพระภิกษุชราสามารถกดดันหลี่เต้าได้ ไป่อวิ๋นเปียนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เพราะดูจากภาพที่เห็นนั้น เขาสามารถมองออกได้ว่าพลังของพระชราอยู่เพียงแค่ระดับมหาราชาปรมาจารย์ขั้นต้นเท่านั้น สำหรับหลี่เต้าในปัจจุบันแล้ว พลังระดับนั้นเป็นเพียงแค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น แต่ดูจากภาพแล้วน่าจะเป็นเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ปีก่อนเท่านั้น เมื่อไม่กี่ปีก่อนยังต้องฝืนต่อสู้กับผู้ที่อยู่ในระดับมหาราชาปรมาจารย์อยู่เลย แต่หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ปี กลับสามารถกดดันผู้แข็งแกร่งระดับเทพมนุษย์ได้ ความเร็วในการเติบโตเช่นนี้ ไป่อวิ๋นเปียนที่มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี ยังไม่เคยพบปีศาจร้ายเช่นนี้มาก่อน แต่สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญ เพราะยังไม่ได้เห็นสิ่งที่ต้องการจะเห็น

เมื่อภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง ในภาพชุดของหลี่เต้าเปลี่ยนจากชุดแม่ทัพเป็นชุดทหารยศต่ำ นั่นคือกองกำลังที่เคลื่อนไหวอยู่บนทุ่งหญ้าและพื้นหิมะ รวมถึงการต่อสู้ในระดับปรมาจารย์ เมื่อมาถึงตรงนี้ไป่อวิ๋นเปียนในความเป็นจริงก็ขมวดคิ้ว เพราะย้อนกลับไปไกลเกินไป พลังจิตวิญญาณของเขาจึงถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่ดูภาพไม่กี่ภาพเขาก็ใช้พลังจิตวิญญาณไปเกือบหมดแล้ว นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาได้เตรียมการทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบ แต่มันยังไม่พอ สิ่งเหล่านี้ล้วนรู้ได้จากการสืบสวน สิ่งที่เขาต้องการดูไม่ใช่เรื่องพวกนี้

หลังจากนั้นภายใต้การพยายามควบคุมของไป่อวิ๋นเปียน ภาพบนม่านเลือดนั้นก็เริ่มกะพริบเร็วขึ้น พร้อมกับภาพที่วูบผ่านไป ลักษณะของหลี่เต้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปเรื่อย ๆ ชุดทหารยศต่ำที่สวมอยู่ก็ค่อย ๆ หายไป แล้วแทนที่ด้วยการปรากฏของแผ่นป้ายแสดงตัว เมื่อเห็นเนื้อหาบนแผ่นป้ายแสดงตัว ไป่อวิ๋นเปียนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที แผ่นป้ายนี้ก็คือสิ่งที่แสดงฐานะ ทว่าหลังจากมองเห็นได้ชัดเจน สีหน้าของไป่อวิ๋นเปียนก็หมดความตื่นเต้น แผ่นป้ายในภาพนี้เป็นแผ่นป้ายที่ทำขึ้นใหม่ ต้องรู้ว่าด้วยอายุของหลี่เต้าในภาพแล้ว แผ่นป้ายนี้ควรจะเป็นของเก่าได้ แต่บอกว่าฐานะบนแผ่นป้ายนี้อาจจะไม่ใช่ของจริง

ไป่อวิ๋นเปียนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ความเจ็บปวดที่แทงทะลุวิญญาณทำให้เขารู้สึกทรมานยิ่งนัก แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้วเขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร เขารู้สึกว่าอีกไม่นานก็จะได้เห็นสิ่งที่เขาต้องการอย่างแท้จริงแล้ว ดังนั้นไป่อวิ๋นเปียนจึงอดทนต่อความเจ็บปวดที่แทงทะลุวิญญาณ แล้วจ้องมองภาพที่กำลังเคลื่อนไหวต่อไป เมื่อภาพเคลื่อนไหวอีกครั้ง เขาก็เห็นเด็กหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่ง ดูหมดอาลัยตายอยากและสกปรกมอมแมมปรากฏขึ้น พอมองเห็นได้ชัดเจน เปลือกตาของไป่อวิ๋นเปียนก็กระตุก

“นี่มัน… อูอันกง?” ไป่อวิ๋นเปียนไม่อาจเชื่อมโยงภาพของเด็กหนุ่มที่สวมชุดขาดรุ่งริ่ง ผอมแห้งน่าสงสารและดูอเนจอนาถนี้เข้ากับหลี่เต้าได้เลย หากดูจากภาพเพียงอย่างเดียว เด็กหนุ่มผู้นี้ไม่น่าจะมีวรยุทธ์เลยแม้แต้น้อย ดูเหมือนเป็นเพียงแค่คนธรรมดาทั่วไป

อีกทั้งโซ่ตรวนที่ล่ามมือและเท้าของเด็กหนุ่มผู้นั้นคืออะไรกัน สิ่งเหล่านี้โดยปกติจะปรากฏอยู่บนร่างของผู้ที่ก่อความผิดร้ายแรงเท่านั้น แล้วทำไมถึงมาปรากฏอยู่บนร่างของเด็กหนุ่ม ‘ธรรมดาสามัญ’ ผู้นี้ เมื่อเด็กหนุ่มในภาพหมุนตัว แผ่นหลังของเขาก็ปรากฏให้เห็น เห็นเพียงด้านหลังของอาภรณ์ที่สกปรกนั้น มีตัวอักษรหนึ่งปรากฏให้เห็นราง ๆ ใต้คราบความสกปรก

“นักโทษประหาร…”

ทันใดนั้น ตัวตนของเด็กหนุ่มหลี่เต้าในภาพก็ปรากฏชัดเจน นี่คืออาภรณ์ที่มีเพียงนักโทษประหารเท่านั้นที่จะสวมใส่ นักโทษประหาร… ไป่อวิ๋นเปียนไม่คาดคิดว่าอดีตของหลี่เต้า เขาจะเคยเป็นนักโทษประหาร และดูเหมือนจะเป็นนักโทษประหารของแคว้นต้าเฉียน คนที่เคยเป็นนักโทษประหารของแคว้นต้าเฉียน กลับกลายมาเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ของแคว้นต้าเฉียนในปัจจุบัน ทั้งยังเป็นผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ และมีบรรดาศักดิ์อูอันกงขั้นหนึ่ง ขั้นสู่ตำแหน่งขุนนางสูงสุด มีพลังแกร่งกล้าถึงขั้นสามารถสังหารเทพมนุษย์ได้ หากบอกว่าหลี่เต้าเป็นคนที่ตระกูลใหญ่ลึกลับบ่มเพาะมา ไป่อวิ๋นเปียนยังพอรับได้ แต่คนที่มีฐานะต่ำต้อยยิ่งกว่าชนชั้นต่ำ กลับเติบโตมาถึงจุดนี้ได้ มันช่างเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้นับพันเท่า นักโทษประหาร… เมื่อนึกถึงตัวตนนี้อีกครั้ง ไป่อวิ๋นเปียนก็แทบไม่กล้าจ้องมองต่อ

เพราะเขาไม่เชื่อว่า คนที่สามารถก้าวขึ้นมาจากนักโทษประหารจนถึงตำแหน่งในปัจจุบันนี้ได้ จะไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง แน่นอนว่าต้องมาเพื่อใครสักคน หรือว่าอูอันกงต้องการแก้แค้นราชวงศ์ต้าเฉียน แต่ไม่นานความคิดนั้นก็ขัดแย้งกันเอง หากเขาต้องการแก้แค้นราชวงศ์ต้าเฉียนจริง เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ราชวงศ์ต้าเฉียนเผชิญวิกฤต เขาก็สามารถเลือกที่จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ คิดไม่ออก คิดไม่ออกจริงๆ

และเมื่อคิดไม่ออกก็ต้องอ่านต่อไป เพราะมาถึงขั้นนี้แล้ว ตัวตนที่แท้จริงก็คงกำลังจะเผยออกมา เรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้อูอันกงผู้เคยยิ่งใหญ่ ต้องตกต่ำเป็นนักโทษประหาร ขณะที่ไป่อวิ๋นเปียนกำลังจะอ่านต่อ พลังจิตวิญญาณของเขาก็หมดลงจนสิ้น แต่มาถึงขั้นนี้แล้วเขาจะยอมแพ้ได้อย่างไร

“คราวนี้ข้าขาดทุนใหญ่แล้ว” หลังจากเอ่ยพึมพำจบ ไป่อวิ๋นเปียนก็ร่ายคาถาลับในมือ ในฐานะศิษย์สำนักเต๋า ทุกคนล้วนครอบครองวิชาลับพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการสละอายุขัยเพื่อแลกกับการล่วงรู้ความลับสวรรค์ เขาในฐานะอัจฉริยะของสำนักเต๋าไม่เคยจำเป็นต้องใช้วิชาลับนี้มาก่อน นึกไม่ถึงว่าการใช้ครั้งแรกของเขาจะเป็นเพราะสิ่งนี้