ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 598 ฮ่องเต้ฟื้นแล้ว!

ตุบ!

หลังจากหลี่เต้าปล่อยมือ ร่างของพ่อบ้านชราที่คอหักก็ร่วงลงกับพื้น จ้าวซุ่ยเห็นเพียงดวงตาที่เบิกค้างไม่หลับของศพจ้องมองมาที่ตน ทันใดนั้นของเหลวอุ่น ๆ ก็ไหลออกมาจากหว่างขาอีกครั้ง หลี่เต้าขมวดคิ้วแล้วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางเอื้อมมือปิดจมูก ทำให้จ้าวซุ่ยที่ได้สติแล้วแสดงสีหน้าอับอายระคนโกรธออกมา

“องค์ชายรอง ข้าได้ลงทัณฑ์กับผู้ผู้นี้แล้ว ท่านลุกขึ้นได้พะยะค่ะ” การปัสสาวะราดเป็นเรื่องเล็ก สิ่งสำคัญคือเขาถ่ายอุจจาระรดตัวเองด้วย โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลี่เต้าอยู่กับหลี่ชิงเอ๋อร์ การมีสตรีอยู่ด้วยยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอายมากขึ้น เมื่อเห็นจ้าวซุ่ยไม่ยอมลุกขึ้นมา สุดท้ายหลี่เต้าจึงสั่งให้คนหามเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ทหารกองทัพหมาป่าฟู่ตูสองนายที่เห็นสภาพของจ้าวซุ่ยไม่ได้แสดงสีหน้ารังเกียจแต่อย่างใด แน่นอนว่าการฆ่าฟันบนสนามรบ เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นมากมาย บางคนตกใจกลัวจนทำออกมา บางคนเป็นเพราะร่างกายขับถ่ายออกมาเองตามธรรมชาติหลังความตาย ดังนั้นผู้คนจึงยิ่งดูแคลนจ้าวซุ่ยมากขึ้น จ้าวคังและจ้าวหย่งล้วนมีอนาคตที่สดใสกว่าองค์ชายรองผู้นี้ ในที่สุดจ้าวซุ่ยก็ได้ตระหนักถึงความจริง

ก่อนถูกนำตัวไป เขาถามว่า “อูอันกง แล้วอัครเสนาบดีเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ตายแล้ว”

“ตายแล้วหรือ? ฮ่า ๆ ๆ ตายแล้วก็ดี สมควรตายแล้ว!” จ้าวซุ่ยหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง การที่เขาไม่ได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้นั้นไม่เป็นไร แต่เขาทนไม่ได้ที่ต้องถูกอัครเสนาบดีแทงข้างหลังเช่นนั้น คนต่ำต้อยเช่นนั้นกล้าดีอย่างไรมาหมายปองราชบัลลังก์ตระกูลจ้าว “แคก แคก…” จ้าวซุ่ยทั้งไอทั้งหัวเราะ จากนั้นเขาก็ถามต่อว่า “แล้วใครเป็นผู้ชนะสุดท้าย? น้องสามหรือว่าน้องสี่กัน?”

“ไม่ใช่ทั้งหมด องค์หญิงใหญ่คือผู้ครองราชบัลลังก์องค์ใหม่แห่งต้าเฉียน”

“แคก แคก!” ทันใดนั้นจ้าวซุ่ยก็ไอหนักขึ้นกว่าเดิม องค์หญิงใหญ่! พี่สาวคนโตของพวกเขา! พวกเขาห้าองค์ชายแย่งชิงกันมาหลายปี ท้ายที่สุดกลับเป็นสตรีที่ได้หัวเราะเป็นคนสุดท้าย ในที่สุดจ้าวซุ่ยก็ถูกนำตัวไป ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ

หลี่เต้าส่ายหน้ามองร่างของจ้าวซุ่ยที่ถูกพาตัวไป แต่โบราณกาลราชบัลลังก์ได้ทำให้ผู้คนตามืดบอด จวบจนบัดนี้ก็มีเพียงจ้าวคังและจ้าวหย่งที่สละสิทธิ์แต่เนิ่น ๆ จึงมีชีวิตที่สงบสุขได้ จากสามคนที่เหลือ มีเพียงจ้าวซุ่ยที่เหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่ปี แต่เรื่องเหล่านี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขา

ต่อมาภายใต้การนำของหลี่เต้า ทหารกองทัพหมาป่าฟู่ตูได้เริ่มจัดการกับศพภายในจวนอัครเสนาบดี พร้อมทั้งเริ่มยึดทรัพย์ ไม่นานหลังจากนั้นผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ด้านนอก ก็เห็นศพถูกนำออกมาจากจวนอัครเสนาบดีทีละศพ ทุกคนจึงรู้ว่าเมืองหลวงกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้น เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่า จวนอัครเสนาบดีถูกชำระบัญชีแล้ว หลังจากแน่ใจแล้วว่าผู้คนทั้งหมดในจวนอัครเสนาบดี ถูกพ่อบ้านชราจัดการไปเรียบร้อย หลี่เต้าก็พาหลี่ชิงเอ๋อร์กลับมาที่หน้าประตูอีกครั้ง เขาไม่สนใจสายตาชื่นชมของผู้คนที่มามุ่งดู หลี่เต้าจ้องไปที่สิงโตหินสง่างามทั้งสองตัว

ฟิ้ว! ฟิ้ว! จู่ ๆ ลำแสงสองสายก็พุ่งใส่สิงโตหิน ในชั่วพริบตาถัดมาสิงโตหินพลันแตกร้าว สุดท้ายก็กลายเป็นผงธุลีอย่างเงียบงัน นับแต่นี้แค้นของสิงโตหินสองตัวหน้าจวนอันหยวนป๋อก็ได้รับการชำระแล้ว

สองชั่วยามให้หลัง หลังจากเก็บกวาดศพเรียบร้อยแล้ว ข้าวของในจวนอัครเสนาบดีก็ถูกขนออกมาทีละชิ้น เสวี่ยปิงถือสมุดเล่มหนึ่งเดินออกมาจากในจวน

“หัวหน้า นี่คือบันทึกลำดับตระกูลของจวนอัครเสนาบดี”

บันทึกลำดับตระกูล! หลี่เต้าพลันรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที เขารับมาเปิดดู พบว่าในบันทึกลำดับตระกูลนี้ได้จดบันทึกรายชื่อสมาชิกในตระกูลทั้งหมดไว้อย่างชัดเจน บางคนก็ตายไปแล้ว บางคนก็ยังมีชีวิตอยู่ ในนั้นสกุลเจียนแห่งเมืองหลวงหรือสายตระกูลของเจียนจื่อเต้าเหลือเพียงสองคน คนหนึ่งคือตัวเจียนจื่อเต้าเอง อีกคนก็คือ ‘ความลับ’ ในอดีตของเขา ซึ่งก็คือบุตรชายของเจียนจื่อเต้านั่นเอง หลี่เต้าอ่านจบแล้วก็โยนสมุดกลับไปให้เสวี่ยปิง

“คนพวกนี้ล้วนต้องสืบสวนให้กระจ่าง ความผิดฐานกบฏของเจียนจื่อเต้าในแคว้นต้าเฉียนนั้น ถือเป็นความผิดร้ายแรงที่อภัยไม่ได้ ต้องลงโทษประหารทั้งเก้าชั่วโคตร แม้จะยังไม่ได้ตัดสินอย่างเป็นทางการ แต่การเตรียมการไว้ก่อนก็ไม่มีปัญหาอันใด” ขณะที่เสวี่ยปิงกำลังจะจากไป หลี่เต้าก็กำชับว่า “อ้อ ใช่ เรื่องของเจียนจวินผู้นั้นต้องสืบสวนให้ละเอียด” เจียนจวินก็คือบุตรชายของเจียนจื่อเต้านั่นเอง

“วางใจเถิด ข้าจะสืบสวนแม้กระทั่งหลุมศพของทุกคนในครอบครัวพวกเขา”

“อืม ดีมาก”

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่เต้าก็ปล่อยเสวี่ยปิงไป ในตอนนี้สายตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างก็ทำให้หลี่เต้ารู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

“เป็นอะไรไป”

“พี่ชาย ใจผูกแค้นของท่านช่างรุนแรงนัก”

“นั่นไม่ดีหรือไร”

“ดีมากเลยต่างหาก” เมื่อเห็นแววยิ้มในดวงตาของหลี่ชิงเอ๋อร์ หลี่เต้าก็อดไม่ได้ที่จะเคาะศีรษะนาง

“จริงสิพี่ชาย ยังมีเรื่องหนึ่งที่ท่านอย่าลืมนะ”

“เรื่องอะไรหรือ”

“หาเวลาพาข้าไปพบเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ด้วย อย่างไรเสียข้าก็เป็นอาสาวแท้ ๆ ของนาง”

“หากมีโอกาส ย่อมได้พบ”

เนื่องจากจวนอัครเสนาบดีมีขนาดใหญ่โตมาก เพียงแคจัดการริบทรัพย์สินก็ต้องใช้เวลาถึงสามวันเต็มจึงจะเสร็จสิ้น เวลาสามวันก็มากพอที่ข่าวจะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง บัดนี้ผู้คนทั้งหมดต่างรู้เรื่องที่จวนอัครเสนาบดีล่มสลายแล้ว หลังจากที่ค้นจวนอัครเสนาบดีเสร็จสิ้นทุกอย่างก็ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ จวนอัครเสนาบดีเป็นแกนนำ แต่พวกลูกน้องเบื้องล่างก็ต้องจัดการด้วย โดยเฉพาะกับพวกที่สนิทสนมกับจวนอัครเสนาบดีเป็นอย่างมาก อย่างเช่นหลิวเซิน เสนาบดีกรมอาญา

เมื่อหลี่เต้านำคนไปถึงจวนของหลิวเซิน พอเดินผ่านประตูเข้าไปก็เห็นผ้าขาวปลิวไสวเต็มลานเรือน พอเข้าไปถึงโถงใหญ่เขาก็พบว่า ทั่วทั้งโถงแขวนไปด้วยผ้าขาวและ… ศพ โดยศพที่แขวนอยู่ด้านหน้าสุดคือศพของหลิวเซิน ส่วนด้านหลังคือศพของทุกคนในครอบครัวหลิวเซิน ทั้งเด็กและคนแก่ หลังจากตรวจสอบดูก็พบว่า ครอบครัวหลิวเซินตายมาแล้วสามวัน เห็นได้ชัดว่าหลังจากการต่อสู้ในเมืองหลวงจบลง หลิวเซินที่กลับบ้านมาก็เตรียมพร้อมที่จะจากโลกนี้แล้ว

จางเมิ่งมองศพที่แขวนอยู่เหนือศีรษะแล้วถามว่า “หัวหน้า ศพเหล่านี้จะจัดการอย่างไรขอรับ”

หลี่เต้าเงยหน้ามองแวบหนึ่งก่อนจะสั่งการว่า “ยกลงมาแล้วรวบรวมไว้ด้วยกัน รอการจัดการต่อไป” ก่อคดีกบฏใหญ่หลวงไม่ใช่ว่าตายแล้วจะจบเรื่องทั้งหมดได้ หลังจากจัดการกับตระกูลหลิวเซินเสร็จสิ้น หลี่เต้าก็นำกองทัพหมาป่าฟู่ตูไปเริ่มจัดการกับคนอื่น ๆ ต่อตามลำดับจากใหญ่ไปเล็ก ไม่ใช่ทุกคนจะมีความกล้าหาญเหมือนหลิวเซินที่พาครอบครัวไปตายพร้อมกัน

สรุปแล้วเพียงแค่ไม่กี่วัน คุกใต้ดินทั่วทั้งเมืองหลวงก็ถูกบรรจุจนแน่นขนัด จำนวนคนที่จับได้นั้นมากกว่าตอนอยู่ที่เมืองเทียนหนานเสียอีก ในจำนวนนั้นบางคนกลัวตายจนกล้าลุกขึ้นต่อต้าน ผลลัพธ์ก็คือพวกเขาทั้งหมดกลายเป็นแต้มคุณสมบัติให้หลี่เต้า

วันนี้หลังจากหลี่เต้าพาคนไปจัดการกับผู้คนอีกรอบหนึ่ง จ้าวอี๋ก็มาหาพร้อมกับข่าวหนึ่ง “ท่านอูอันกง ฝ่าบาททรงฟื้นแล้ว พระองค์มีรับสั่งเรียกพบท่านโดยเฉพาะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้ว คงจะมีคำถามมากมายอยู่ในใจของอดีตฮ่องเต้ผู้นี้เป็นแน่ “ไปกันเถอะ” ในเมื่อต้องการพบเขา งั้นเขาก็จะไปพบ

อีกด้านหนึ่ง ภายในสำนักโหรหลวง ไป่อวิ๋นเปียนนั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง เบื้องหน้าของเขามีกระดาษวางอยู่มากมาย บนกระดาษเหล่านั้นบันทึกเนื้อหาต่าง ๆ ไว้มากมาย หากหลี่เต้าอยู่ที่นี่เขาก็จะพบว่า เนื้อหาในบันทึกเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับเขาไม่มากก็น้อย