ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 593 สตรีประหลาด

เมื่อองค์หญิงหมิงเยว่เห็นเหตุการณ์นี้ นางก็ออกคำสั่งว่า “ทุกคนไปที่ลานกว้าง”

ไม่มีใครเคยสัมผัสพลังการระเบิดตัวตายของเทพมนุษย์ แต่คิดดูก็รู้ว่าพลังนั้นต้องน่าสะพรึงกลัวอย่างแน่นอน จากนั้นทุกคนก็ได้รีบมารวมตัวกันที่ลานกว้างก่อนที่แรงกระแทกจะมาถึงตามคำสั่งของจีหมิงเยว่

“พี่หลี่…” เถียซานเหนียงเงยหน้ามองไปยังแสงสว่างบนท้องฟ้า ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล

ในความคิดของจีหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่ถามว่า “แล้วคนผู้นั้นจะเป็นอย่างไร? จะไม่ตายใช่หรือไม่”

จีหมิงเยว่ถามกลับ “ทำไม? ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้รังเกียจเขามาโดยตลอดหรอกหรือ”

องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยโต้แย้ง “ข้าแค่กลัวเสี่ยวอวี่เอ๋อร์จะเสียใจ”

จีหมิงเยว่เงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกับเถียซานเหนียง แล้วค่อย ๆ เอ่ยในใจว่า “วางใจเถิด คนผู้นั้นไม่ใช่คนไร้เหตุผล คงจะไม่มีปัญหาอะไร”

แรงกระแทกอันทรงพลังได้มาถึงอย่างรวดเร็ว พลังอันน่าสะพรึงกลัวถาโถมลงมาจากท้องฟ้า กระแทกเข้ากับม่านป้องกันที่สร้างขึ้นโดยจ้าวฉงและไป่อวิ๋นเปียนอย่างรุนแรง ทันใดนั้นสีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไป แม้ว่าหลี่เต้าจะพาเจียนจื่อเต้าขึ้นมาสูงกว่าพื้นดินนับพันวา แต่คลื่นพลังที่แผ่ออกมานั้นก็ยังคงน่าสะพรึงกลัว ภายใต้แรงปะทะนี้ ทั้งสองคนถูกกดข่มให้จมลงไปด้านล่าง

“พวกเราก็จะช่วย”

ในตอนนั้นเอง องครักษ์ทั้งสามที่ถูกหลี่เต้าโยนออกไปก่อนหน้านี้ก็ได้มาถึง พวกเขายกมือขึ้นช่วยรักษาม่านป้องกันนี้เอาไว้ แม้พวกเขาจะเลือกข้างผิด แต่ก็ไม่ได้โทษใครหรือปล่อยปละละเลย เพราะพวกเขาเป็นผู้ที่ต้องพึ่งพาราชวงศ์ต้าเฉียนเพื่อความอยู่รอดและความก้าวหน้า ย่อมไม่อาจนั่งดูเหล้าราชวงศ์เบื้องล่างประสบปัญหา เมื่อมีทั้งสามเข้าร่วม ม่านป้องกันนี้ก็พอจะต้านทานแรงปะทะจากภายนอกได้ ทว่าถึงแม้พื้นที่ตรงนี้จะป้องกันได้ แต่บริเวณอื่น ๆ กลับไม่ค่อยดีนัก

หลังจากแรงปะทะกระแทกเข้ากับม่านป้องกัน มันก็แผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง เมื่อรวมกับแรงปะทะเดิม โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่บริเวณใจกลางของวังหลวง สิ่งก่อสร้างในบริเวณอื่น ๆ ภายใต้แรงปะทะนี้ก็ราวกับถูกพายุไต้ฝุ่นระดับรุนแรงพัดผ่าน ถูกกวาดทำลายล้างในทันที โชคดีที่เพราะการ ‘สวรรคต’ ของฮ่องเต้ จึงทำให้ผู้คนส่วนใหญมารวมตัวกันอยู่แถวพระที่นั่งไท่เหอ มิเช่นนั้นแล้วครั้งนี้คงจะมีผู้บาดเจ็บล้มตายกันมากกว่านี้ แรงกระแทกยิ่งออกไปไกลก็ยิ่งอ่อนกำลังลง แต่จะผ่อนลงสักแค่ไหน มันก็ยังคงมีระยะไกลถึงหลายลี้ สรุปคือภายใต้เหตุการณ์อันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทำให้ผู้คนทั้งเมืองหลวงต่างตื่นจากความฝัน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด คลื่นพลังที่เกิดจากการจุดระเบิดตัวตายของเจียนจื่อเต้า หลังจากมันถึงจุดรุนแรงสูงสุดแล้ว ก็ได้เริ่มค่อย ๆ อ่อนกำลังลง จนในที่สุดคลื่นพลังที่เหลือก็สลายไปจนหมด จ้าวฉงและคนอื่น ๆ ที่ร่วมกันสร้างม่านพลังป้องกันเอาไว้ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“แคก แคก!”

ทันใดนั้น จ้าวฉงก็พลันกระอักไอออกมาอย่างรุนแรง มีเลือดสดไหลออกมาจากมุมปาก นอกจากนี้คนอื่น ๆ ก็ล้วนรู้สึกไม่ค่อยดีเช่นกัน แต่ความรู้สึกไม่ค่อยดีนี้ก็เป็นเพียงแต่อาการบาดเจ็บจากคลื่นกระแทกเท่านั้น ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยืนหยัดต่อสู้อยู่กับที่ หากมีทางเลือกพวกเขาย่อมสามารถหลบหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองบาดเจ็บได้

“อูอันกง!” ทันใดนั้น จ้าวฉงก็นึกถึงประเด็นสำคัญขึ้นมาได้ เจียนจื่อเต้าที่กำลังจะระเบิดตัวเองถูกหลี่เต้าพาตัวไปแล้ว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ต่างเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกัน ในตอนนั้นเองเงาดำร่างหนึ่งก็ร่วงดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง

โครม!

เงาดำนั้นกระแทกลงบนขั้นบันไดด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ ทำให้บันไดแตกเสียหายไปครึ่งหนึ่ง ทิ้งหลุมขนาดใหญ่เอาไว้

“พี่หลี่!” เถียซานเหนียงพลันรู้สึกตัว นางรีบยกชายกระโปรงวิ่งเข้าไปทันที

“ไปดูกันเถอะ” จีหมิงเยว่เองก็ตามไปเช่นกัน จากนั้นผู้คนที่อยู่รอบข้างนางก็รีบเร่งฝีเท้าตามไป พวกเขาทุกคนล้วนถูกหลี่เต้าช่วยชีวิตเอาไว้ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลย เหตุการณ์เมื่อครู่หากมีการระเบิดขึ้นมากลางลานจริงๆ พวกเขาคงหนีไม่พ้นโดยไม่มีข้อยกเว้น

ไม่นานนัก ทุกคนก็มาล้อมวงอยู่รอบหลุมลึกที่เงาดำตกลงไป

“พี่หลี่…” เถียซานเหนียงพยายามจะลงไปตามหาร่องรอยของหลี่เต้า แต่แล้วในชั่วขณะถัดมา เสียงความเคลื่อนไหวบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากในหลุมลึก จากนั้นก็เห็นเพียงอาภรณ์ที่หลี่เต้าแขวนไว้บนเสาหินลอยเข้าไปในหลุมลึก ไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ เดินออกมาจากในหลุมนั้น

เมื่อทุกคนเห็นรูปร่างของร่างนั้นได้ชัดเจน ต่างก็พากันสูดหายใจเฮือก นี่มันไม่ใช่คนแล้ว แต่เป็นโครงกระดูกที่เดินได้ชัด ๆ เลือดเนื้อทั่วร่างสูญหายไปอย่างสาหัสจนสามารถมองเห็นอวัยวะภายในทั้งห้าได้อย่างชัดเจน บางคนถึงกับเห็นสมองที่กำลังเต้นอยู่ภายในกะโหลกศีรษะ ที่เอวของโครงกระดูกมีอาภรณ์ลายพญางูคลุมอยู่ ส่วนฝ่าเท้าครึ่งล่างก็เป็นกระดูกแห้งเช่นกัน

“พี่หลี่…” เมื่อเถียซานเหนียงเห็นภาพตรงหน้านี้แล้วก็รู้สึกปวดใจยิ่งนัก

ขณะที่โครงกระดูกกำลังค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลุมลึก ร่างกายก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลง เส้นเลือดเริ่มงอกงามบนกระดูกที่ว่างเปล่า กล้ามเนื้อเริ่มประกอบตัวขึ้นใหม่ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงในความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อโครงกระดูกค่อย ๆ ก้าวออกมาจากหลุมลึก กล้ามเนื้อบนร่างกายก็ฟื้นคืนอย่างสมบูรณ์จนไม่อาจมองเห็นอวัยวะภายในได้อีกต่อไป หลังจากกล้ามเนื้อฟื้นคืน ผิวหนังก็เริ่มงอกใหม่ในความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเช่นกัน เพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างกายที่เหมือนกับหลี่เต้าไม่มีผิดเพี้ยนก็ปรากฏขึ้น แม้แต่เส้นผมก็ฟื้นคืนสภาพเดิมในความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เมื่อหลี่เต้ายืนอยู่ต่อหน้าทุกคนอย่างชัดเจน ทั้งร่างกลับคืนสู่สภาพเดิมทุกประการ

“นี่มัน…” เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนก็ต่างแสดงสีหน้าออกมาอย่างหลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ยำเกรง ตกตะลึง และอื่น ๆ

ช่างเป็นร่างกายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ความคิดเช่นเดียวกันนี้ก็ได้ปรากฏขึ้นในใจของจ้าวฉงและคนอื่น ๆ หากเป็นพวกเขา แม้จะมีวรยุทธ์ระดับเทพมนุษย์ เมื่อได้รับบาดเจ็บเช่นนั้นก็ต้องตายอย่างแน่นอน แน่นอนยกเว้นผู้ที่มีวิชาลับพิเศษในการรักษาชีวิต อย่างเช่นความสามารถในการแยกแก่นแท้จิตวิญญาณของผู้ฝึกฝนจิตวิญญาณ ไป่อวิ๋นเปียนอุทานด้วยความพิศวง “อัครเสนาบดีแพ้ก็สมควรแล้ว ปีศาจร้ายเช่นนี้มิใช่กำลังมนุษย์จะต่อกรได้ แม้แต่เทพมนุษย์ก็ยังไม่พอ”

องครักษ์ทั้งสามต่างพากันนิ่งเงียบ ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าการที่หลี่เต้าจัดการพวกตนได้อย่างง่ายดายนั้นก็น่าสะพรึงกลัวมากพอแล้ว เมื่อเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่จนถึงตอนนี้ ในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง ความรู้สึกเช่นนี้คงจะติดตรึงอยู่ในใจพวกเขา แม้ว่าจะบรรลุระดับเทพมนุษย์แล้วก็ตาม

“พี่หลี่!” หลังจากที่หลี่เต้าฟื้นคืนสภาพอย่างสมบูรณ์ เถียซานเหนียงก็ไม่อาจระงับความรู้สึกได้อีกต่อไป นางวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้ ยามนี้คนทั่วไปก็สามารถมองออกถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองได้ เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ ผู้คนมากมายต่างมองไปยังเถียจิงซานที่อยู่ในกลุ่มตระกูลเถียด้วยสายตาอิจฉาริษยา

ช่างร้ายกาจนก ร้ายการจริงๆ ตระกูลเถียช่างฉลาดแท้ที่ใช้บุตรสาวผูกสัมพันธ์กับปีศาจร้ายผู้นี้ สมแล้วที่เป็นพ่อค้าผู้มีสายตาแหลมคม เมื่อเผชิญกับสายตาของผู้คน เถียจิงซานก็รู้สึกสับสนในใจแต่ไม่นานก็รู้สึกโล่งอก หากเป็นก่อนหน้านี้เขายังกังวลว่าถ้าเถียซานเหนียงบังคับจะอยู่กับหลี่เต้า เขาจะต้องชี้แจงกับราชวงศ์อย่างไร แต่ตอนนี้… ราชวงศ์กล้าที่จะเรียกร้องคำชี้แจงจากบุตรเขยคนเก่งของเขาหรือ? พอคิดถึงตรงนี้แล้ว เถียจิงซานก็รู้สึกว่าตัวเองยืดอกได้อย่างสง่างาม ก่อนหน้านี้มีคนนินทาตระกูลเถียของพวกเขาลับหลังว่าเป็นพวกพ่อค้า ตอนนี้ลองดูซิว่าใครจะกล้า