ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 587 อูอันอูอัน! ใช้กำลังเพื่อสร้างสันติสุขใหม่แก่ใต้หล้า!

เจียนจื่อเต้าคงสภาพเทพมนุษย์ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าหาหลี่เต้าทีละก้าว ในทุกย่างก้าวพลังกดดันของเทพมนุษย์รอบกายก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีก ส่วนทุกทิศที่เดินผ่าน กลิ่นอายของเทพมนุษย์ที่แผ่ออกมาทำให้พื้นดินรับไม่ไหวจนแตกระเบิดออก ความกดดันที่ถาโถมใส่ร่างของหลี่เต้าก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“อูอันกง ยามนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะยอมอยู่ใต้บังคับบัญชาข้าหรือไม่” เจียนจื่อเต้าเอ่ยเสียงเรียบอย่างสงบนิ่ง เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้วพลางพึมพำ

“ใกล้ได้เวลาแล้ว”

“เจ้าว่าอะไรนะ?” เจียนจื่อเต้าขมวดคิ้ว ในชั่วขณะถัดมาจู่ ๆ ก็มีเสียงแหวกอากาศดังมาจากท้องฟ้าไกล เมื่อทุกคนเงยหน้ามองก็เห็นเพียงลำแสงสายหนึ่งกำลังพุ่งแหวกอากาศเข้ามา ทันใดนั้นเองเสียงอสนีบาตคำรามก็ได้ดังขึ้น!

ลำแสงนั้นพุ่งลงมาจากท้องฟ้ามาถึงเหนือศีรษะของหลี่เต้า ตูม!

จากนั้นพื้นดินรอบตัวหลี่เต้าก็พลันระเบิดแตกออก สายฟ้าหลายชั้นแล่นออกไปรอบทิศทางจากจุดศูนย์กลางที่ระเบิด เมื่อทุกคนจ้องมองไปยังจุดนั้นก็เห็นง้าวใหญ่ที่มีแสงสายฟ้าปกคลุมทั่วเล่ม ปรากฏขึ้นตรงจุดที่พื้นดินระเบิด

“มาแล้ว” ง้าวมังกรทมิฬสั่นไหวเบา ๆ ราวกับกำลังตอบรับคำพูดของหลี่เต้า

หลี่เต้าเงยหน้ามองไปยังเจียนจื่อเต้าที่อยู่ตรงหน้า เขายกมือขึ้นดึงเสื้อแล้วถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดรัดรูปสีดำขลิบทองที่สวมอยู่ด้านใน เขาเหวี่ยงเสื้อคลุมออกไป มันร่วงลงบนเสาหินนอกพระที่นั่งไท่เหอ จากนั้นเขาก็หยิบง้าวมังกรทมิฬขึ้นมาแล้วจ้องมองไปที่เจียนจื่อเต้า เมื่อเห็นดังนั้นแล้ว เจียนจื่อเต้าก็เข้าใจการตัดสินใจของหลี่เต้า เขาเอ่ยขึ้นว่า “ช่างไม่รู้จักประมาณตน เช่นนั้นให้ข้าส่งเจ้าไปสู่ปรโลกเถิด”

เมื่อเสียงพูดนั้นจบลง พลังรอบกายเจียนจื่อเต้าก็พลันสั่นสะเทือนขึ้นมา ร่างทั้งร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงเข้าใส่หลี่เต้าทันที พร้อมกันนั้นก็มีพลังแห่งฟ้าดินอันเข้มข้นแผ่ออกมา เมื่อมาถึงตรงหน้าหลี่เต้าแล้ว เจียนจื่อเต้าก็ฟาดฝ่ามือออกไปทันที ในดวงตาของหลี่เต้ามีประกายผ่านวาบไป เขาพลิกง้าวมังกรทมิฬในมือ พลังปราณโลหิตพลันพลุ่งพล่าน หนึ่งง้าวถูกแทงออกไปทันที ในพริบตาพลังสองสายก็ปะทะกัน

ทว่าสิ่งที่ทำให้เจียนจื่อเต้าประหลาดใจอย่างยิ่งก็คือ พลังทั้งสองปะทะกันแล้วมันกลับเสมอกัน ทั้งที่เขาใช้พลังระดับเทพมนุษย์แล้ว เหตุใดจึง…

หลี่เต้าเห็นการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของเจียนจื่อเต้าอย่างชัดเจน เขาถือง้าวด้วยมือเดียวแล้วกล่าวเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มบาง “อัครเสนาบดีคงไม่ได้คิดว่าเมื่อถึงระดับเทพมนุษย์แล้วก็จะไร้เทียมทานกระมัง”

“เจ้าก็เป็นเทพ…” ทว่าเจียนจื่อเต้ายังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที เพราะเขาพบว่าหลี่เต้าเริ่มออกแรงแล้ว

ไร้เทียมทาน! มังกรสายฟ้า!

ทันใดนั้นเสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้นจากในง้าวมังกร ง้าวมังกรทมิฬพลันเปล่งแสงสายฟ้าสว่างจ้า มังกรสายฟ้าที่ก่อตัวขึ้นจากพลังสายฟ้าบริสุทธิ์ได้พันรอบด้ามง้าว แล้วพุ่งตรงไปยังเจียนจื่อเต้า ในชั่วพริบตาต่อมาอสนีบาตก็ปรากฏขึ้นระหว่างร่างทั้งสอง เมื่อพลังแห่งฟ้าดินถูกทำลายสมดุล มันก็พุ่งเข้าใส่รอบทิศทางอย่างบ้าคลั่ง ผู้คนที่ยืนดูอยู่เห็นเพียงแสงสีขาวสว่างจ้าเท่านั้น ไม่อาจมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในได้อย่างชัดเจน

มีเพียงจ้าวฉงและอีกสามคนที่ยืนอยู่เหนือพระที่นั่งไท่เหอเท่านั้น ที่อาศัยวรยุทธ์ของตนแล้วพอจะมองเห็นบางสิ่งได้ พวกเขาเห็นว่าหลังจากแสงสีขาวนั้นปรากฏขึ้น ทั้งสองร่างก็สลับกันเคลื่อนไหวและต่อสู้กันอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นเสียงกัมปนาทก็ดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นร่างหนึ่งก็ลอยกระเด็นออกมาจากกลางวง ผู้คนทั้งหลายต่างรีบเปิดตากว้างมองดู เมื่อเห็นได้อย่างชัดเจนแล้ว ทุกคนนอกจากจ้าวฉงก็ต่างเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา

เพราะร่างที่ลอยกระเด็นออกมานั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเจียนจื่อเต้าที่ทุกคนเคยฝากความหวังเอาไว้ ในยามนี้เจียนจื่อเต้าดูแตกต่างจากท่าทีองอาจผึ่งผายในตอนแรกโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดกวานบนศีรษะของเขาได้หลุดออก ผมเผ้ายุ่งเหยิง อาภรณ์บนร่างก็ไม่เรียบร้อยอีกต่อไป แต่กลับมีรอยดำไหม้เกรียมปรากฏอยู่ทั่ว ทันใดนั้นสีหน้าของเจียนจื่อเต้าก็เปลี่ยนไป เขารีบกระโดดหลบไปทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว และในชั่วขณะถัดมา เงาร่างหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันก็ฟาดง้าวใส่จุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่

ในชั่วขณะที่ง้าวใหญ่ฟาดลงมานั้น แม้แต่ผู้คนที่ยืนดูอยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกได้ว่าพื้นดินทั้งวังหลวงสั่นสะเทือน เมื่อเห็นว่าโจมตีพลาดเป้า หลี่เต้าก็ดึงง้าวมังกรทมิฬกลับขึ้นมาจากพื้น พอเงยหน้ามองไปเขาก็เห็นเจียนจื่อเต้าหนีขึ้นไปอยู่บนกลางอากาศแล้ว เมื่อมองดูอาภรณ์ที่เรียบร้อยของหลี่เต้าแล้วมามองดูสภาพของเจียนจื่อเต้าในตอนนี้ ทุกคนจึงเข้าใจแล้วว่าในการต่อสู้ระหว่างทั้งสองคนนั้น หลี่เต้าเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างชัดเจน ภาพนี้ทำให้หลายคนต้องสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจไม่ได้

เจียนจื่อเต้าได้แสดงวิชาระดับเทพมนุษย์ออกมาแล้ว งั้นหลี่เต้าที่สามารถกดดันเขาได้นั้นเล่า ทุกคนได้ค้นพบอีกครั้งว่าพวกเขาประเมินอูอันกงท่านนี้ต่ำเกินไปจริงๆ อูอันอูอัน… บางคนหวนนึกถึงเหตุผลที่ฮ่องเต้พระราชทานบรรดาศักดิ์ให้หลี่เต้าว่า อูอันโชกุกำลังเพื่อสร้างสันติสุขให้แก่ใต้หล้า! และตอนนี้ท่านอูอันกงผู้นี้ก็ทำได้จริงๆ

เถียซานเหนียงมองดูหลี่เต้าที่องอาจผึ่งผาย ถอนหายใจด้วยความโล่งอก อดไม่ได้ที่จะพึมพำเบา ๆ ว่า “ช่างซ่อนความสามารถไว้ลึกจริงๆ”

ทว่าสายตาของจีหมิงเยว่ที่มองไปทางหลี่เต้ากลับเต็มไปด้วยความซับซ้อน องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยขึ้น “คนผู้นี้กลับมีพลังระดับเทพมนุษย์ด้วย…” เดิมทีนางคิดว่าหลังจากพยายามด้วยตนเองจนทะลวงขั้นระดับมหาราชาปรมาจารย์ได้แล้ว จะสามารถตามหลี่เต้าทันได้ จากนั้นก็จะอาศัยพลังความสามารถรังแกเขาสักหน่อย ทำให้เขาเลิกแย่งชิงเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กับนาง แต่พี่หญิงของนางเคยบอกว่า หลังจากทะลวงขั้นระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว ด้วยไพ่ตายที่นางมีอยู่นี้ ไม่ต้องกลัวที่จะเผชิญหน้ากับผู้ฝึกยุทธ์ระดับมหาราชาปรมาจารย์ขั้นกลางถึงขั้นปลายเลย แต่พอมาดูตอนนี้ ช่องว่างระหว่างทั้งสองไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับยิ่งห่างออกไปทุกที

“พี่หญิง พวกเราจะทะลวงขั้นเทพมนุษย์เมื่อไหร่กันนะ”

จีหมิงเยว่ “…” พวกนางเพิ่งทะลวงขั้นระดับมหาราชาปรมาจารย์ไปได้ไม่ถึงครึ่งขั้น นางกล้าคิดถึงเทพมนุษย์ได้อย่างไร จีหมิงเยว่มองร่างของหลี่เต้าที่อยู่ไกลออกไปก่อนจะกล่าวว่า “ในเวลาอันสั้นนี้เจ้าอย่าไปคิดเลย เทพมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่จะบรรลุได้ด้วยความพยายามเท่านั้น”

องค์หญิงหมิงเยว่กล่าวว่า “เช่นนั้นก็มิใช่ว่า…” จีหมิงเยว่ไม่สนใจความคิดฟุ้งซ่านขององค์หญิงหมิงเยว่ นางมองดูหลี่เต้าอีกครั้งแล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า

“เจ้าไม่คิดจะพิจารณาเขาจริงๆ หรือ”

“ท่าน… ท่านกำลังล้อข้าเล่นอีกแล้ว”

“ก่อนหน้านี้ข้าหยอกล้อ แต่ครั้งนี้ข้าจริงจัง”

“เพราะเหตุใดกัน? เพียงเพราะว่าเขาเป็นเทพมนุษย์งั้นหรือ” เป็นดังที่องค์หญิงหมิงเยว่กล่าว ก่อนหน้านี้ที่จีหมิงเยว่บอกว่าสนใจหลี่เต้านั้นเป็นเพียงแค่การหยอกเย้า แต่หลังจากได้เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้แต่จีหมิงเยว่เองก็อดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ เพราะจากสถานการณ์ในตอนนี้ สิ่งที่เขาแสดงออกมาทำให้นางอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

“ไม่ดีกว่า ข้าเคยบอกไปแล้ว บุรุษมีคนเดียวก็พอแล้ว” น้ำเสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ฟังดูลังเลอยู่บ้าง ดูเหมือนนางจะรู้สึกหวั่นไหวเช่นกัน แต่สุดท้ายแล้วก็ยังคงยืนกรานความคิดเดิม นางยังคงยึดมั่นต่อหลักการที่อยู่ในใจ แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นคนเลวร้ายก็ตาม

อีกด้านหนึ่ง การต่อสู้ระหว่างหลี่เต้ากับเจียนจื่อเต้ายังคงดำเนินต่อไป การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้หลี่เต้ารู้สึกสะใจอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้ตอนที่ต่อสู้กับประมุขสำนักปราบสวรรค์ไก่เซียนจง เพราะการคุ้มครองเทพมนุษย์ทำให้เขาต้องลำบากไม่น้อย แต่ในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องยืมพลังจากการรวมร่างกับจิตวิญญาณ แค่อาศัยง้าวมังกรทมิฬเขาก็สามารถทำลายการคุ้มครองเทพมนุษย์ของเจียนจื่อเต้าและทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บได้แล้ว ทว่าอาจเป็นเพราะวิญญาณมังกรยังไม่เติบโตเต็มที่ การจะใช้กำลังเพียงอย่างเดียวทำลายการคุ้มครองเทพมนุษย์และจัดการเจียนจื่อเต้าจึงยังไม่เพียงพอ ดังนั้น…

หลี่เต้ามองดูเจียนจื่อเต้าที่กำลังหอบหายใจอยู่กลางอากาศด้วยแววตาเคร่งขรึม ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึง หลี่เต้าพลันสะบัดมือโยนง้าวมังกรทมิฬออกไป ง้าวมังกรทมิฬปักลงกลางลานอย่างมั่นคง จากนั้นเขาก็ยื่นฝ่ามือออกมาข้างหนึ่งแล้วกระดิกนิ้วทั้งสี่ไปมา

“มาอีก”