ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 579 ทุกคนมาถึงแล้ว

ด้วยการรับรู้ที่เฉียบคมของหลี่เต้า เขาย่อมสังเกตเห็นความผิดปกติของจ้าวฉงในขณะนี้ได้อย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจึงจับจ้องไปที่จ้าวเหนียนและคนอื่น ๆ ที่เพิ่งมาถึงทันที ไม่นานนักสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่สี่คนที่ติดตามจ้าวเหนียน หลี่เต้าพลันขมวดคิ้ว เขามองออกได้ในทันทีว่าทั้งสี่คนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา หลี่เต้าหันไปถามเสียงเบา “รู้จักพวกเขาหรือ?”

“อืม” จ้าวฉงมองด้วยสายตาที่เคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “ในสี่คนที่ติดตามรัชทายาทนั้น สามคนเป็นองครักษ์ที่เคยไปที่จวนอัครเสนาบดี”

“ส่วนคนที่เหลือคือพ่อบ้านของจวนอัครเสนาบดี”

จ้าวฉงขมวดคิ้ว “หรือว่าหลังจากอัครเสนาบดีสิ้นชีวิต รัชทายาทก็ไปเอาคนของเขามา”

“แต่ว่าพ่อบ้านแห่งจวนอัครเสนาบดีจะติดตามรัชทายาทได้อย่างไรกัน”

การปรากฏตัวของจ้าวเหนียนได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย เพราะ ‘ความตายของฮ่องเต้’ ทุกคนจึงรู้ว่าสำคัญที่สุดได้ปรากฏขึ้นแล้ว นั่นก็คือใครจะได้สืบทอดราชบัลลังก์ และในเวลานี้อาจกล่าวได้ว่ารัชทายาทได้นั่งบนบัลลังก์มังกรไปครึ่งก้นแล้ว อย่างไรเสียเขาก็เป็นองค์รัชทายาทอยู่แล้ว และก่อนหน้านี้ยังกุมอำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินด้วย

“ขอพระองค์ทรงพระเจริญ องค์รัชทายาท!” เมื่อ ‘จ้าวเหนียน’ เดินเข้ามา เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่าง ๆ ก็ลุกขึ้นคารวะด้วยความเคารพ มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่มองดูเงียบ ๆ

ในนั้นรวมถึงจ้าวคัง จ้าวหย่ง กลุ่มตระกูลเถีย และไทเฮา ภายใต้การหลีกทางของผู้คน เจียนจื่อเต้าก็ได้มาถึงบันไดอย่างรวดเร็ว

“เสด็จพ่อ ลูกมาสายเกินไป” การที่เขาผู้มีสายเลือดของจ้าวเหนียนเรียกเช่นนี้ก็นับว่าไม่ผิด หลังจากตะโกนจบ เจียนจื่อเต้าก็เงยหน้ามองไปที่จ้าวฉงและคนอื่นอีกสองคนแล้วเอ่ยว่า “ท่านขันที ฝ่าบาทสวรรคตแล้ว ท่านในฐานะขันทีคนสนิทของฝ่าบาทเรียกพวกเราทั้งหมดมาที่นี่ คงจะมีพระราชโองการที่ต้องประกาศกระมัง”

จ้าวฉงพยักหน้า “องค์รัชทายาทตรัสได้ไม่ผิด”

เจียนจื่อเต้ากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายต่างมากันพร้อมหน้า ท่านสามารถประกาศพระราชโองการได้แล้ว”

จ้าวฉงส่ายหน้า “ยังขาดอีกหนึ่งคน”

“ขาดอีกหนึ่งคน?” เหล่าขุนนางด้านล่างต่างขมวดคิ้วพลางพากันมองไปรอบ ๆ บุคคลสำคัญทั้งหมดมาครบแล้ว ยังจะขาดใครไปได้อีก เดี๋ยวก่อน! ท่านอัครเสนาบดียังไม่มา หรือว่ากำลังรอท่านอัครเสนาบดีอยู่?

จ้าวฉงเห็นทุกคนสงสัยจึงเอยว่า “ทุกท่านไม่ต้องคิดมาก ตอนนี้ยังขาดองค์หญิงหมิงเยว่ที่ยังไม่มา”

“รอจนองค์หญิงหมิงเยว่มาถึงก่อน จึงจะสามารถประกาศพระราชโองการครั้งสุดท้ายของฝ่าบาทได้”

“องค์หญิงหมิงเยว่หรือ?” ผู้คนทั้งหลายต่างเข้าใจได้ในทันที เนื่องจากองค์หญิงหมิงเยว่ไม่ได้ออกมาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณะมาหลายปีแล้ว จึงทำให้หลายคนลืมนางไปโดยไม่รู้ตัว

“เพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งเท่านั้น ไม่สำคัญอะไร จำเป็นด้วยหรือที่ต้องรอนางมาก่อน ประกาศพระราชโองการเลยก็สิ้นเรื่อง” ทันใดนั้นไทเฮาพลันเงยหน้าขึ้นมาพลางขมวดคิ้วกล่าว หากเป็นก่อนหน้านี้ตอนที่ฮ่องเต้ยังมีชีวิตอยู่ ไทเฮาคงไม่กล้าพูดถึงองค์หญิงหมิงเยว่เช่นนี้เป็นแน่ แต่บัดนี้ฮ่องเต้สวรรคตแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่จึงสูญเสียผู้สนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไป องค์หญิงที่เสียพรหมจรรย์เช่นนางจึงไม่มีสถานะใด ๆ เหลืออยู่อีก จะจัดการอย่างไรก็ได้ตามใจชอบ คำพูดของไทเฮาตรงใจผู้คนมากมาย ในชั่วขณะนั้นบรรยากาศที่เงียบสงบก็เริ่มมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เบา ๆ ดังขึ้น

จ้าวฉงขยับหูเล็กน้อย สายตากวาดมองไปยังเหล่าขุนนางและผู้คนอื่น ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “ตามพระราชโองการ ต้องรอให้เชื้อพระวงศ์มาพร้อมหน้ากันก่อนจึงจะประกาศพระราชโองการได้ กระหม่อมไม่กล้าฝ่าฝืน”

“เจ้านี่มัน…” ขณะที่ไทเฮากำลังจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังมาแต่ไกล

“เสด็จย่า เหตุใดต้องทะเลาะกับท่านขันทีด้วยเพคะ หม่อมฉันก็มาถึงแล้ว” เมื่อได้ยินเสียงนั้นทุกคนก็ต่างหันกลับไปมองพร้อมกัน

เห็นเพียงเงาร่างอรชรร่างหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลออกไป เดินมาอย่างสง่างามโดยมีนางกำนัลห้อมล้อม ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นองค์หญิงหมิงเยว่ และที่ทางด้านขวาขององค์หญิงหมิงเยว่ นางยังจูงมือเด็กน้อยคนหนึ่งมาด้วย ซึ่งก็คือธิดาผู่น่ารักที่หลี่เต้าคิดถึงมาตลอดหนึ่งเดือน เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ อาจเป็นเพราะเป็นครั้งแรกที่พบผู้คนมากมายและเจอสถานการณ์ที่เคร่งขรึมเช่นนี้ เสี่ยวอวี่เอ๋อร์จึงไม่ร่าเริงเหมือนปกติ แต่กลับจูงมือเสด็จแม่ของตนอย่างว่าง่าย

“เฮือก!” เมื่อทุกคนเห็นโฉมหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ได้อย่างชัดเจน พวกเขาก็ตางพากันสูดลมหายใจเฮือก งดงามราวกับเทพธิดา!

งามล่มเมืองโดยแท้!

หลายคนเคยเห็นองค์หญิงหมิงเยว่ตอนอายุสิบแปด ตอนนั้นก็เริ่มเผยความงามราวเทพธิดาออกมาแล้ว แต่ก็ยังคงมีความอ่อนเยาว์อยู่บ้าง หลังเวลาผ่านไปหลายปี องค์หญิงหมิงเยว่ได้เติบโตเป็นสตรีเต็มตัว อยู่ในช่วงที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ที่สุด อีกทั้งในเมืองหลวงยังมีตำนานเล่าขานถึง ‘คู่โฉมงาม’ แห่งเมืองหลวงมาตลอดหลายปี การปรากฏตัวอย่างกะทันหันขององค์หญิงหมิงเยว่จึงทำให้ผู้คนมากมายต่างเสียกิริยา องค์หญิงหมิงเยว่เดินเข้ามา นางไม่ได้ใช้อำนาจข่มผู้อื่นเหมือนอย่างที่เจียนจื่อเต้าทำ เพียงแค่เสน่ห์ของนางก็ทำให้ผู้คนที่ขวางทางอยู่ต่างหลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าเข้าใกล้หรือล่วงเกิน

ในกลุ่มของตระกูลเถีย เถียซานเหนียงมองภาพตรงหน้าด้วยความชื่นชมอิจฉา แม้ว่าด้วยฐานะของนางแล้วไม่ว่าจะไปที่ใดก็ล้วนแต่ได้รับการต้อนรับอย่างดี แต่เมื่อเทียบกับหมิงเยว่แล้ว นางก็ยังด้อยกว่าอยู่หนึ่งขั้น ไม่ใช่ความแตกต่างในด้านรูปโฉม พวกนางต่างก็มีเสน่ห์ที่แตกต่างกันไป แต่เป็นเรื่องของฐานะและความลึกลับต่างหาก สรุปคือในขณะนี้แม้แต่นางเองก็ยังรู้สึกตกตะลึงในตัวหมิงเยว่ เมื่อคิดถึงตรงนี้เถียซานเหนียงก็เหลือบมองไปยังหลี่เต้าที่อยู่บนบันได เมื่อพบว่าเขาก็กำลังจ้องมองอย่างไม่กระพริบตาเช่นกัน นางจึงอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหึในลำคอ อย่างไรก็ตามนางเข้าใจหลี่เต้าผิดไป

แม้ว่าองค์หญิงหมิงเยว่จะงดงามน่าตะลึง แต่หลี่เต้าก็เพียงแค่มองนางมากกว่าปกติเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้น ความสนใจของเขาส่วนใหญ่ยังคงจดจ่ออยู่ที่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ เพียงแต่เพราะเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ยืนอยู่ข้างองค์หญิงหมิงเยว่ จึงกำลังดูเหมือนว่าเขาเหม่อมองทั้งสองคน

องค์หญิงหมิงเยว่ให้เหล่านางกำนัลอยู่ด้านหลังสุด นางจูงมือเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เดินมาด้านหน้าสุด ไปยืนเรียงแถวเดียวกับเจียนจื่อเต้าและไทเฮา การปรากฏตัวอย่างกะทันหันขององค์หญิงหมิงเยว่ทำให้รู้สึกราวกับว่าเป็นการตบหน้าไทเฮา ทำให้ไทเฮารู้สึกเสียหน้าในทันที แต่นางก็ไม่กล้าก่อเรื่อง แม้ฮ่องเต้จะสวรรคตแล้ว แต่บารมียังคงอยู่ ในตอนนี้ยังไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินองค์หญิงหมิงเยว่ที่เคยได้รับความโปรดปรานอย่างล้นเหลือ

แต่ไทเฮาก็ไม่มีทางระบายความโกรธที่อัดอั้นอยู่เต็มอก ตอนแรกนางถูกหลี่เต้าข่มขวัญ แล้วการปรากฏตัวของเจียนจื่อเต้าก็ทำให้นางนึกถึงแผนการที่พังทลาย ต่อมาจ้าวฉงก็ตบหน้านาง และสุดท้ายคือคำพูดของหมิงเยว่ที่ทำให้นางต้องปิดปาก เรื่องเหล่านี้ทำให้ไทเฮารู้สึกอับอายและโกรธแค้น ในตอนนี้สายตาของไทเฮาตกไปที่ร่างเล็ก ๆ ที่อยู่ทางขวามือขององค์หญิงหมิงเยว่ ทันใดนั้นไทเฮาก็มีความคิดใหม่ขึ้นมา แม้จะรังแกคนโตไม่ได้ แต่นางก็ยังรังแกเด็กได้ ดังนั้น…

ไทเฮาก็ได้เอ่ยปากว่า “หมิงเยว่ เจ้ามาได้ แต่การพาเด็กคนนี้มาด้วยช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย”

“อย่างไรเสีย ที่นี่ล้วนเป็นผู้ที่มีสายเลือดตระกูลจ้าวทั้งสิ้น!”

“ไม่ใช่ว่าใครก็ตามที่มีเชื้อสายไม่ชัดเจน จะสามารถมายืนอยู่ในตำแหน่งนี้ได้”

เมื่อไทเฮาเอ่ยวาจาเช่นนี้ขึ้น จ้าวฉงที่ยืนอยู่ข้างหลี่เต้าก็รู้สึกขนลุกซู่ในทันที ความรู้สึกอันตรายอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ที่ด้านล่าง เจียนจื่อเต้าเองก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่ง สายตาจับจองขึ้นไปบนบันไดโดยไม่รู้ตัว จ้าวฉงเอียงหน้ามองไปทางหลี่เต้า เขาพบว่าสีหน้าของหลี่เต้าไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ เขาเห็นประกายสีแดงวาบผ่านในดวงตาของหลี่เต้า

ทางด้านนี้ หลังจากได้ยินคำพูดของไทเฮา จีหมิงเยว่ก็ขมวดคิ้วงามพลางมองสำรวจไทเฮาตั้งแต่หัวจรดเท้า จากนั้นก็เอ่ยเสียงเบาอย่างเนิบช้าว่า “สายเลือดตระกูลจ้าว? แล้วเสด็จย่ามีหรือ?”

ไทเฮาคิดจะพูดว่าตนเองจะไม่มีได้อย่างไรโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วคำพูดก็กลับสะดุดอยู่ที่ริมฝีปาก