ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 578 ไพ่แฮกเกอร์เสียแผน

เหล่าขุนนางได้ร้องไห้พลางเดินทางมาถึงวังหลวง ณ บันไดด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ จ้าวฉง หลี่เต้า และหยางหลิน ทั้งสามคนได้ยืนเรียงกัน ทั้งสามล้วนมีวรยุทธ์ไม่อ่อนด้อย สามารถมองเห็นเหล่าขุนนางฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารที่เดินมาแต่ไกลได้ อีกทั้งยังสามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดายว่าใครร้องไห้จริง ใครแสร้งร้องไห้

“พวกคนใจดำ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นบัณฑิตพวกสารเลว” หยางหลินสบถออกมาเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ พวกที่ร้องไห้เสียงดังที่สุดล้วนแต่เป็นกลุ่มขุนนางฝ่ายปกครอง นิสัยของพวกขุนนางฝ่ายปกครองเหล่านั้นเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสมุนที่ติดตามอัครเสนาบดี พวกมันสนใจแต่พรรคพวกของตัวเองแต่กลับร้องไห้เสียงดังแข่งกัน ส่วนทางขุนนางฝ่ายทหารนั้น บางส่วนก็อาจจะแกล้งร้องไห้เช่นกัน แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่แสดงความรู้สึกจริงๆ ที่สำคัญคือการให้ชายชาตรีที่เคยออกรบร้องไห้โฮนั้นเป็นเรื่องยากเย็นเกินไป ดังนั้นอารมณ์ที่แสดงออกมาจึงสู้ทางฝั่งขุนนางฝ่ายปกครองไม่ได้ เมื่อจ้าวฉงเห็นสถานการณ์เช่นนั้นเขาจึงเอ่ยเสียงเบาว่า

“ท่านไท่ผิงกง ไม่ต้องรีบร้อน สิ่งเหล่านี้ไม่มีประโยชน์ให้พวกเราดูหรอก” เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็เอียงหน้ามาถามว่า “ท่านขันที ท่านแน่ใจหรือว่าองครักษ์พิเศษสามนายที่ส่งออกไปนั้น จะสามารถจัดการอัครเสนาบดีได้?” นับตั้งแต่ที่ได้พบเจียนจื่อเต้า หลี่เต้าก็รู้สึกว่าอัครเสนาบดีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย อีกทั้งด้วยความฉลาดของอัครเสนาบดีผู้นั้น หลี่เต้าไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะคิดไม่ได้ว่าฮ่องเต้ต้องการกำจัดเขา

จ้าวฉงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “คงไม่มีปัญหาอะไร องครักษ์พิเศษสามนายร่วมมือกันสามารถต่อกรกับเทพมนุษย์ได้ เว้นแต่ว่าในจวนอัครเสนาบดีจะมีเทพมนุษย์อยู่” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ในตอนนั้นเองได้มีเงาร่างสองร่างวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วจากนอกวังหลวง มุ่งหน้ามายังพระที่นั่งไท่เหอ เมื่อวิ่งมาถึงด้านล่างบันไดของพระที่นั่งไท่เหอและกำลังจะปีนขึ้นมานั้น ทันใดนั้นจ้าวฉงก็พลันยกมือขึ้น ม่านพลังได้ปรากฏขึ้นกันเงาร่างทั้งสองไว้ที่บันไดด้านล่าง “องค์ชายทั้งสอง มีคนมามากมาย ขอให้รออยู่ด้านนอก”

ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจ้าวคังและจ้าวหย่งนั่นเอง หลังจากทั้งสองคนยืนนิ่ง จ้าวคังก็เงยหน้าขึ้นกัดฟัน “ท่านอูอันกง เสด็จพ่อของข้า…” คำพูดที่เหลือเขาไม่กล้าเอ่ยออกมา หลี่เต้าพยักหน้าอย่างเงียบ ๆ ในชั่วพริบตา จ้าวคังและจ้าวหย่งก็พลันทรุดฮวบลงกับพื้นโดยพร้อมกัน “เสด็จพ่อ!”

แม้ว่าปกติแล้วจ้าวคังและจ้าวหย่ง ทั้งสองคนจะไม่ค่อยเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้นัก แต่ท้ายที่สุดแล้วพวกเขาก็ยังคงมีความผูกพันระหว่างบิดากับบุตรอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่พวกเขากลับมาจากถังโจว เพราะได้รับการอบรมสั่งสอนจากหลี่เต้า ฮ่องเต้จึงค่อย ๆ สนิทสนมกับพวกเขามากขึ้น ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ดี แต่ข่าวร้ายนี้กลับทำให้พวกเขาถึงกับต้องเสียขวัญไป เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวคังและจ้าวหย่ง จ้าวฉงก็พยักหน้าเงียบ ๆ หยางหลินเองก็ไม่ได้แสดงสีหน้าโกรธเคืองเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป เห็นได้ชัดว่าจ้าวคังและจ้าวหย่งแสดงความเศร้าโศกต่อการสวรรคตของฮ่องเต้อย่างสุดซึ้ง

ไม่นานนัก เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารก็ทยอยมารวมตัวกันที่เชิงบันได เช่นเดียวกับการเข้าเฝ้า ทุกคนต่างยืนเรียงสองแถวอย่างเป็นระเบียบ ให้องค์ชายจ้าวคังและองค์ชายจ้าวหย่งยืนอยู่แถวหน้าสุด หลังจากนั้นไม่เพียงแค่ขุนนางเท่านั้น แม้แต่เหล่าพระญาติที่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวในเมืองหลวงก็ทยอยมาถึง หลี่เต้ายืนอยู่บนขั้นบันไดด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ เขายังเห็นเถียซานเหนียงตามผู้คนมาด้วย

โดยสรุปแล้วเนื่องด้วยเรื่องการสวรรคตของฮ่องเต้ จ้าวฉงได้ส่งคนไปแจ้งผู้ที่มีสิทธิ์เข้าวังหลวงทั้งหมดที่สามารถติดต่อได้แล้ว แน่นอนว่านี่เป็นเพียงผู้คนที่อยู่ในเมืองหลวงเท่านั้น การแจ้งไปยังที่ไกลกว่านี้คงไม่ทัน หลังจากผู้คนเหล่านี้มาถึงทั้งหมด ได้รวมตัวกันอยู่ด้านนอกพระที่นั่งไท่เหอ ต่อแถวเหยียดยาวไปทางด้านหลังทั้งสองข้าง ขณะที่หลี่เต้าและอีกสองคนกำลังรอคอยอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงแหลมดังขึ้น

“ไทเฮาเสด็จ! พระสนมเสด็จ!”

เสียงนั้นดังมาจากทางด้านหลังของหลี่เต้าและอีกสองคน เมื่อทั้งสามคนหันกลับไปมอง พวกเขาก็เห็นขบวนที่นำโดยไทเฮาพร้อมด้วยเหล่าพระสนมเดินเข้ามา สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่เต้าและอีกสองคน

“ใครกันบอกว่าจ้าวฉง ลูกข้าสวรรคต!” ไทเฮากวาดสายตามองสำรวจร่างของหลี่เต้าและคนอื่น ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที จ้าวฉงก้มหน้าพูดเสียงเบา “กระหม่อมเองพะยะค่ะ”

เพียะ!

ในชั่วขณะถัดมา ไทเฮาก็ตบหน้าจ้าวฉงทันที หลี่เต้าพลันขมวดคิ้ว ขณะที่จ้าวฉงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จ้าวฉงจะสิ้นใจ เป็นเจ้าที่แพร่ข่าวลือเท็จใช่หรือไม่” ไทเฮาแสดงสีหน้าโกรธเกรี้ยวออกมา

จ้าวฉงตอบอย่างสงบ “กระหม่อมไม่กล้าหลอกลวงไทเฮาพะยะค่ะ”

“เจ้ายังกล้าพูดจาเหลวไหลอีก!” เมื่อพูดจบไทเฮาก็หันไปมองหลี่เต้าและหยางหลิน นางกวาดตามองหยางหลินแวบหนึ่งก่อนจะจับจ้องไปที่หลี่เต้า “พวกเจ้าเองก็ร่วมมือกับเจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ด้วยงั้นหรือ?”

หลี่เต้าตอบเสียงเรียบ “คงจะนับว่าร่วมมือกันด้วยกระมัง”

“พวกเจ้าร่วมมือกันใช่หรือไม่?” ไทเฮาโกรธจนลุกเป็นไฟ “ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าก็สมควร…” ขณะที่กำลังพูด นางก็ยกฝ่ามือขึ้นจะตบหลี่เต้า แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของหลี่เต้าแล้ว มือที่กำลังจะฟาดลงมานั้นก็สั่นและหยุดชะงัก ห่างจากใบหน้าหลี่เต้าสามชุน นางรู้สึกว่าหากมือของนางกล้าเข้าใกล้มากกว่านี้ ศีรษะของนางคงต้องแยกจากร่างอย่างแน่นอน ดังนั้น… ไทเฮาจึงรีบชักมือกลับ นางหันไปมองจ้าวฉงแล้วพูดว่า

“เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ ข้าต้องการพบจ้าวฉง!”

จ้าวฉงประสานมือคำนับพลางกล่าวว่า “ไทเฮา ทุกอย่างยังต้องรอให้การจัดเตรียมของฝ่าบาทเสร็จสิ้นเสียก่อน จึงจะสามารถเข้าเฝ้าได้พะยะค่ะ”

“ไม่ ข้าต้องการพบเดี๋ยวนี้”

“ขอเชิญไทเฮาเสด็จลงจากบันไดพะยะค่ะ”

“เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้กล้าขัดคำสั่งของข้า ใครก็ได้จับตัวเขาลงมา!” ทันทีที่ไทเฮาออกคำสั่ง นางกำนัลอาวุโสสองคนที่อยู่ข้างกายนางก็พลันพุ่งเข้าใส่จ้าวฉงทันที พละกำลังนั้นไม่ธรรมดาเลย นางกำนัลอาวุโสทั้งสองล้วนอยู่ในระดับปรมาจารย์ ทว่าทันทีที่ทั้งสองเพิ่งจะขยับตัว แต่แล้วในชั่วขณะถัดมา พวกนางก็สั่นสะท้านแล้วหยุดนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต้น้อย

“พวกเจ้าทำอะไร!” ไทเฮาเอ่ยจบก็มองไป พบว่าที่หว่างคิ้วของนางกำนัลอาวุโสทั้งสองมีแผลขนาดเท่ารูเข็มปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ว่าเมื่อใด ร่างทั้งร่างสูญเสียพลังชีวิตไปแล้ว

จ้าวฉงยังคงมีท่าทีเช่นเดิม เขาเอ่ยเสียงเบา “ขอเชิญไทเฮาเสด็จลงบันไดพะยะค่ะ” ไทเฮารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างประหลาด นางมองดูจ้าวฉงอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้ ในที่สุดนางก็ยอมอ่อนข้อ “รอให้ทุกอย่างจบลง ข้าจะทำให้เจ้าบ่าวรับใช้ชั่วผู้นี้ได้เห็นดีแน่”

ขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารล้วนอยู่ด้านล่าง หากยังวุ่นวายต่อไปอีก คนที่เสียหน้าก็คือนาง ไทเฮาจึงนำเหล่านางสนมในวังหลังเดินลงบันได ขณะที่ผู้คนกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป หลี่เต้าก็จับจ้องไปยังกลุ่มสนมนางในอย่างไม่วางตา

“แคก แคก” จ้าวฉงกระแอมไอเบา ๆ พลางเอ่ย “ท่านอูอันกง ระวังมารยาทด้วย” ในสายตาของเขาการจ้องมองอย่างไม่ปิดบังเช่นนั้น ถือเป็นการไม่ให้เกียรติ

“ท่านขันทีคิดมากไปแล้ว ข้าแค่มองหาองค์หญิงหมิงเยว่เท่านั้น” เนื่องด้วยทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าอูอันกงชื่นชอบองค์หญิงหมิงเยว่ หลี่เต้าจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังสิ่งใด

“องค์หญิงหมิงเยว่ยังไม่มาหรือ”

จ้าวฉงมองดูเหล่าสนมทั้งหมดแล้วเอ่ยว่า “ข้าส่งคนไปเชิญองค์หญิงหมิงเยว่ด้วยตนเอง บางทีอีกครู่นางอาจมาก็ได้”

หลี่เต้าพยักหนารับ เมื่อไทเฮาและเหล่าสตรีในวังหลังเสด็จมาถึง ผู้คนก็มาครบเกือบหมดแล้ว ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด จ้าวอี๋ได้เดินมายืนอยู่ข้างกายจ้าวฉง “ท่านพ่อบุญธรรม ตอนนี้เหลือเพียงองค์รัชทายาทและองค์หญิงหมิงเยว่ที่ยังไม่มา” เขากล่าวเสียงเบา พูดถึงเสือ เสือก็มา เมื่อคำพูดของจ้าวอี๋เพิ่งจะจบลง จ้าวฉงและอีกสองคนก็เห็นร่างของจ้าวเหนียนก้าวผ่านประตูวังเข้ามาจากที่ไกล ๆ แต่เมื่อได้เห็นจ้าวเหนียน สีหน้าของจ้าวฉงก็แสดงความผิดปกติออกมาทันที