ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 577 หมิงเยว่ออกจากกาญจน์ปิดด่าน

ภายใต้การรังแกของสัตว์ตัวน้อยสีขาว ลูกแก้วแสงสีทองไม่กล้าต่อต้านแม้แต้น้อย หลังจากเล่นไปได้สักพัก จู่ ๆ สัตว์ตัวน้อยสีขาวก็เงยหน้าขึ้น ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จากนั้นมันก็หันไปมององค์หญิงหมิงเยว่ ในตอนนั้นเององค์หญิงหมิงเยว่ก็ได้ลืมตาขึ้นมาทันที ดวงตาเย็นชาดุจแสงจันทร์มีประกายวาบผ่าน พลังสีขาวจางแผ่ซ่านออกมาจากร่างขององค์หญิงหมิงเยว่อย่างเป็นธรรมชาติ

“ทลาย!” เสียงเย็นชาแผ่วเบาดังขึ้น สายลมที่มองไม่เห็นพลันแผ่ขยายออกไปในชั่วพริบตา จากนั้นสายลมที่มองไม่เห็นนี้ก็ค่อย ๆ สงบลง ดวงตาขององค์หญิงหมิงเยว่ก็กลับมีประกาย ความเย็นชาในดวงตาคู่นั้นสลายไป

“พี่หญิง ออกจากการปิดด่านแล้วหรือ?” หลังจากได้สติกลับมา องค์หญิงหมิงเยว่ก็เอ่ยพึมพำกับตัวเอง ในตอนนั้นเองพลันมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ใช่แล้ว ตอนนี้เจ้ามีวรยุทธ์ถึงระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว” เสียงที่เหมือนกันถูกเปล่งออกมาจากปาก แต่กลับมีกลิ่นอายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หนึ่งนั้นเย็นชาแฝงความนุ่มนวล อีกหนึ่งเย็นชาแต่แฝงเสน่ห์เย้ายวน เมื่อได้ยินคำพูดของจีหมิงเยว่ องค์หญิงหมิงเยว่ก็หัวเราะเบา ๆ “พวกเราช่างเก่งกาจจริงๆ” องค์หญิงหมิงเยว่แลบลิ้นออกมาเล็กน้อย ยามอยู่ในที่ส่วนตัวนางมักจะทำตัวเหมือนเด็กสาวมากกว่า

ทันใดนั้น สิ่งแปลกปลอมในห้องก็ดึงดูดความสนใจขององค์หญิงหมิงเยว่ไป

“นั่นคืออะไรหรือ?” เมื่อมองผ่านดวงตาขององค์หญิงหมิงเยว่ จีหมิงเยว่ก็เห็นสัตว์ตัวน้อยสีขาวและก้อนแสงสีทอง เมื่อเห็นสัตว์ตัวน้อยสีขาว จีหมิงเยว่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร แต่เมื่อเห็นก้อนแสงสีทองแล้ว สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไปในทันที

“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน! ก่อนจะเข้าสู่การปิดด่านยังดีอยู่เลย!” จีหมิงเยว่พึมพำกับตัวเอง องค์หญิงหมิงเยว่พลันชะงักไป ปฏิกิริยาของจีหมิงเยว่ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

“องค์หญิง ทรงอยู่หรือไม่เพคะ?” จากนั้นเสียงของนางกำนัลก็ดังมาจากนอกประตู

“เข้ามา” องค์หญิงหมิงเยว่เอ่ยขึ้น

เมื่อประตูห้องถูกเปิดออก นางกำนัลผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาคุกเข่าแล้วกล่าวว่า “องค์หญิงเพคะ เสด็จพ่อ…”

เสด็จพ่อหรือ? สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่พลันเปลี่ยนไปทันที เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของจีหมิงเยว่เมื่อครู่นางก็รีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกับเสด็จพ่อ?”

“ฝ่าบาททรงสวรรคตแล้วเพคะ” สีหน้าขององค์หญิงหมิงเยว่ที่เมื่อครู่ยังมีสีเลือดฝาดอยู่กลับซีดเผือดในชั่วพริบตา

“บอกข้าสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง!” ในยามที่ไม่รู้จะทำอย่างไร องค์หญิงหมิงเยว่ได้แต่มองหาจีหมิงเยว่เพื่อขอคำตอบ จีหมิงเยว่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “เรื่องนี้คงเป็นความจริง”

องค์หญิงหมิงเยว่ยกมือกุมหัวใจโดยไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดนั้นราวกับถูกธนูนับหมื่นแทงทะลุหัวใจ จีหมิงเยว่เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน เพราะนางก็คือหมิงเยว่ และหมิงเยว่ก็คือนาง ความรู้สึกที่มีต่อฮ่องเต้ของทั้งสองคนนั้นเหมือนกัน

ในตอนนั้นเองนางกำนัลได้เอ่ยขึ้นว่า “องค์หญิงโปรดทำใจ ที่ด้านนอกมีขันทีมาส่งพระราชโองการ บอกว่าฝ่าบาทมีรับสั่งถึงเหล่าองค์ชายและเชื้อพระวงศ์ ให้พระองค์เสด็จไปรับพระราชโองการที่พระที่นั่งไท่เหอ” เมื่อเห็นว่าองค์หญิงหมิงเยว่ยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง นางกำนัลจึงลุกขึ้นก้มหน้าพูดว่า “หม่อมฉันจะรออยู่ด้านนอก”

หลังจากนางกำนัลปิดประตูแล้ว องค์หญิงหมิงเยว่ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร่างทั้งร่างทรุดลงบนเตียง ไม่ไกลออกไปสัตว์ตัวเล็กสีขาวดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความเศร้าโศกขององค์หญิงหมิงเยว่ มันจึงกระโดดเบา ๆ มาอยู่ตรงเบื้องหน้า จากนั้นก็มุดเข้าไปในอ้อมอกของนางพลางถูไถตัว จีหมิงเยว่เอ่ยปากว่า “ฝ่าบาทมีพระบัญชา คงเป็นเรื่องสำคัญ พวกเราไม่ควรชักช้าอยู่ตรงนี้”

องค์หญิงหมิงเยว่ยังคงจมอยู่ในห้วงความเศร้า ไม่อาจถอนตัวออกมาได้ เมื่อเห็นดังนั้นจีหมิงเยว่ก็ได้แต่ส่ายหน้าเงียบ ๆ ในชั่วขณะถัดมา ท่าทางขององค์หญิงหมิงเยว่ที่กำลังโศกเศร้าก็พลันเปลี่ยนไป เมื่อลืมตาขึ้นมาใหม่แม้แววตาจะยังคงมีความโศกเศร้าหลงเหลืออยู่ แต่ก็สามารถกดข่มเอาไว้ได้แล้ว

“เจ้าพักผ่อนก่อนเถิด เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการให้เอง” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงขององค์หญิงหมิงเยว่ก็ดังขึ้นในห้วงความคิด “รบกวนเจ้าแล้วพี่หญิง”

จีหมิงเยว่ก้มมองสัตว์ตัวเล็กสีขาวในอ้อมอก ก่อนจะลูบหัวมันเบา ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่วว่า “กลับไปเถิด” เมื่อได้ยินดังนั้นสัตว์ตัวเล็กสีขาวก็หันไปมองดวงแสงสีทองที่ยังคงหยุดนิ่งอยู่ไม่ไกล ดวงแสงสีทองราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่ง จู่ ๆ มันก็เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักก็มาหยุดลงตรงหน้าจีหมิงเยว่ จากนั้นมันก็เริ่มกระโดดไปมาราวกับต้องการจะสื่อสารบางอย่าง จีหมิงเยว่มองเห็นแล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวกับสัตว์ตัวน้อยสีขาวว่า “เจ้าไปเถิด”

สัตว์ตัวน้อยสีขาวพยักหน้าแล้วเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าดวงแสงสีทอง ดวงแสงสีทองสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้สัตว์ตัวน้อยสีขาวอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าสัตว์ตัวน้อยสีขาวไม่มีทีท่าขยับเขยื้อน มันจึงดูผ่อนคลายลง ทันใดนั้นเองดวงแสงสีทองก็เข้าโอบล้อมร่างของสัตว์ตัวน้อยสีขาวทั้งหมดเอาไว้ จากนั้นแสงสีทองทั้งหมดก็แทรกซึมเข้าสู่ร่างของสัตว์ตัวน้อยสีขาวก่อนจะหายลับไป สัตว์ตัวน้อยสีขาวขยับตัวบิดขี้เกียจ แล้วกระโดดกลับมาอยู่ข้างกายจีหมิงเยว่ หลังจากนั้นมันก็แปรแกนเป็นดวงแสงสีขาวแล้วเข้าสู่ร่างของจีหมิงเยว่จนหายลับไป

ณ ตำหนักเฉียน จ้าวฉงเรียกจ้าวอี๋มาสั่งการให้รวบรวมขุนนางและเหล่าองค์ชายเชื้อพระวงศ์ทั้งหมด หลังจากจัดการดูแลฮ่องเต้เรียบร้อยแล้ว หลี่เต้าก็เดินออกจากตำหนักเฉียนพร้อมกัน หยางหลินที่กำลังยืนวนเวียนอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นทั้งสองเดินออกมาแล้ว เขาก็รีบเดินเข้าไปถาม “ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง”

จ้าวฉงและหลี่เต้าสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ท่านไท่ผิงกง ฝ่าบาทเสด็จสวรรคตแล้ว” สีหน้าของหยางหลินพลันเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาแดงก่ำในพริบตา

“ฝ่าบาท!” ทันใดนั้นหยางหลินก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นและร่ำไห้โฮ เมื่อเห็นภาพเช่นนั้นแล้ว หลี่เต้าก็รู้สึกละอายใจยิ่งนัก ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากบอกหยางหลิน แต่จ้าวฉงได้สั่งว่า ตราบใดที่มีการจัดการเรื่องฮ่องเต้ยังไม่เรียบร้อยมั่นคง ก็ห้ามบอกข่าวที่ฮ่องเต้ยจงมีชีวิตอยู่แก่ผู้อื่นเด็ดขาด จ้าวฉงปลอบใจว่า “ท่านไท่ผิงกง เวลานี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการสถาปนาฮ่องเต้องค์ใหม่ เรื่องนี้ยังต้องการการสนับสนุนจากท่านด้วย”

เมื่อหยางหลินได้ยินดังนั้นเขาก็ค่อย ๆ หยุดร้องไห้ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าจะปฏิบัติตามรับสั่งของฝ่าบาทอย่างเคร่งครัด”

จ้าวฉงพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ออกเดินทางไปพระที่นั่งไท่เหอกันเถอะ คนที่ส่งไปแจ้งข่าวก็ออกไปแล้ว อีกไม่นานทุกคนก็คงจะมารวมตัวกัน”

ยามดึก เสียงระฆังที่ดังกังวานยาวนานได้ทำลายความสงบของเมืองหลวงลง พร้อมกับเสียงของระฆังที่ดังขึ้นนั้น บนถนนใหญ่ในเมืองหลวงที่เคยเงียบสงบเริ่มมีผู้คนวิ่งวุ่นปรากฏตัวขึ้น ในจำนวนนั้นส่วนน้อยเป็นขุนนางที่ยังแต่งกายไม่เรียบร้อยและกำลังเร่งรีบก้าวเดิน ส่วนที่มากกว่านั้นคือพวกองครักษ์คุ้มกันที่คอยรักษาการณ์รอบเมืองหลวง ยามนี้ทุกคนบนถนนสายยาวต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง ไม่มีผู้ใดกล้าแสดงสีหน้าเป็นอย่างอื่น ไม่นานต่อมาร่างของเหล่าขุนนางเหล่านั้นก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูพระราชวัง

ในขณะที่ก้าวเข้าประตูพระราชวัง เหล่าขุนนางก็ต่างคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมร่ำไห้โฮ เมื่อองครักษ์ที่เฝ้าประตูเห็นภาพนี้ก็ไม่แสดงท่าทีใด ๆ ไม่นานนักก็มีขันทีกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวที่สองข้างประตู เมื่อเห็นผู้ใดร้องไห้จนเกือบจะเป็นลม ก็จะมีขันทีสองนายเข้าไปประคองพยุงตัวไว้แล้วเดินต่อไปยังทิศทางของวังหลวง โดยรวมแล้วเสียงร้องไห้ของขุนนางเหล่านั้นแข่งกันว่าผู้ใดจะดังกว่ากัน ถึงขนาดที่ขุนนางบางส่วนถึงกับร้องไห้พลางทุบพื้นอย่างแรงไปด้วย ไม่รู้ว่าจะเจ็บหรือไม่