ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 564 ความยากลำบากของฮ่องเต้

หลังจากผ่านไปหนึ่งก้านธูป ไป๋อวิ๋นเปียนก็รีบมาถึงห้องทรงพระอักษรภายใต้การคุ้มกันของจ้าวจง ทว่าก่อนที่ไป๋อวิ๋นเปียนจะได้ทักทาย ทันใดนั้นประตูห้องทรงพระอักษรพลันเปิดออก แล้วพลังดึงดูดสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านใน ไป๋อวิ๋นเปียนไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด เขาปล่อยให้พลังสายนั้นพาตัวเองเข้าไปข้างใน เผยหน้าแท่นบรรทม

จ้าวจงประสานมือคำนับ “ท่านนักพรตไป๋ เป็นเรื่องด่วน ขออภัยด้วย”

ไป๋อวิ๋นเปียนโบกมือแสดงว่าไม่เป็นไร และเมื่อเห็นฮ่องเต้นอนสลบอยู่บนแท่นบรรทม เขาก็รีบเดินเข้าไปหาทันที จากนั้นเขาก็จับชีพจรที่ข้อมือของฮ่องเต้พลางเอ่ยถาม “เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าว ๆ ให้ข้าฟังที”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวจงจึงได้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นในท้องพระโรงให้ฟังโดยไม่ปิดบัง หลังจากฟังจบ สีหน้าของไป๋อวิ๋นเปียนก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาก่อนจะค่อย ๆ กล่าวว่า “ปัญหาต้องเกิดจากชะตาแผ่นดินแน่นอน”

“ตาสวรรค์! เปิด!”

ในชั่วขณะถัดมา แสงสีทองก็ได้ปรากฏขึ้นในดวงตาของไป๋อวิ๋นเปียน จากนั้นเขาก็มองไปยังฮ่องเต้ที่อยู่บนแท่นบรรทม เมื่อมองดูแล้วก็แทบจะทนไม่ไหว แสงสีทองที่แผ่ออกมาจากร่างของฮ่องเต้นั้นแทบจะทำให้ดวงตาของเขาบอด และจากแสงสีทองนั้น เขาได้มองเห็นมังกรทองแห่งชะตาที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในร่างของฮ่องเต้อย่างเลือนราง

มังกรทองแห่งชะตาวนเวียนอยู่ในร่างของฮ่องเต้ไม่หยุด บางครั้งก็ส่งเสียงคำรามของมังกรออกมา ฟังจากเสียงคำรามที่ดังขึ้นเป็นระลอกนี้ ไป๋อวิ๋นเปียนได้ยินความไม่พอใจที่แฝงอยู่ในนั้น ราวกับมันกำลังบอกว่าอึดอัดอยู่

นี่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะร่างของฮ่องเต้ก็คือบ้านของมังกรทองแห่งชะตา เดิมทียังพออาศัยอยู่ได้ แต่ตอนนี้มันเติบโตขึ้นมามาก จึงทำให้บ้านดูคับแคบไป และแสงสีทองที่แทรกซึมออกมานั้นก็ไม่ใช่สิ่งอื่นใด คือกลิ่นอายของชะตาแผ่นดินที่ไม่อาจกดข่มเอาไว้ได้

เมื่อเห็นสีหน้าของไป๋อวิ๋นเปียนดูไม่ดี จ้าวจงจึงเอ่ยถาม “ท่านนักพรต สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”

จากนั้นไป๋อวิ๋นเปียนจึงปิดตาสวรรค์ก่อนจะส่ายหน้าให้ “สถานการณ์ของฝ่าบาทในตอนนี้แย่มาก”

“ครั้งนี้ชะตาแผ่นดินของต้าเฉียนเพิ่มขึ้นมากเกินไป จึงทำให้เกินขีดจำกัดที่ฝ่าบาทจะรับไหว”

“ไม่เกินหนึ่งเดือน ฝ่าบาทก็อาจจะทนไม่ไหวแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของจ้าวจงก็เปลี่ยนไปในทันที หากฮ่องเต้เกิดเรื่องขึ้นมา ต้าเฉียนก็จะเกิดปัญหาใหญ่ตามมาด้วย ที่สำคัญไปกว่านั้นคือตอนนี้ยังไม่ได้แต่งตั้งรัชทายาทแห่งต้าเฉียน หากฮ่องเต้เป็นอะไรไป ต้าเฉียนจะต้องเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่เป็นแน่ เปิดโอกาสให้พวกคนที่คิดไม่ซื่อฉวยจังหวะ

จ้าวจงมองไปยังฮ่องเต้ที่กำลังนอนอยู่บนแท่นบรรทมก่อนจะถามว่า “ท่านนักพรต ไม่มีหนทางอื่นแล้วจริงๆ หรือ?”

ไป๋อวิ๋นเปียนส่ายหน้า “เรื่องชะตาแผ่นดินนี้ข้าเองก็ไม่อาจก้าวเกี่ยวได้”

“แต่ทำให้ฝ่าบาทฟื้นขึ้นมาชั่วคราวนั้นยังพอทำได้”

จ้าวจงรีบก้มหัวประสานมือคำนับทันที “ขอเชิญท่านลงมือเถิด”

จากนั้นไป๋อวิ๋นเปียนก็ร่ายคาถาด้วยนิ้วมือ แล้วจิ้มไปตามจุดต่าง ๆ บนร่างของฮ่องเต้อย่างรวดเร็ว แล้วก็จิ้มที่กลางหว่างคิ้วของฮ่องเต้เป็นจุดสุดท้าย แล้วชะตาแผ่นดินที่กดทับอยู่บนศีรษะของฮ่องเต้ก็ค่อย ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกายไป ภายใต้สายตาของจ้าวจงและไป๋อวิ๋นเปียน

ทันใดนั้น เปลือกตาของฮ่องเต้ก็กระตุก ก่อนพระองค์จะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

“ฝ่าบาท!” เมื่อเห็นฮ่องเต้ลืมตาขึ้น จ้าวจงก็รีบเข้าไปหาในทันที

“นักพรตไป๋ รบกวนเจ้าแล้ว”

หลังจากฮ่องเต้ฟื้นขึ้นมา สีหน้าของเขากลับดูสงบนิ่งอย่างน่าประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าแม้จะหมดสติไป แต่จิตสำนึกของเขายังคงแจ่มชัดอยู่

ไป๋อวิ๋นเปียนส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ฝ่าบาท กระหม่อมทำได้เพียงแค่ให้พระองค์มีสติชั่วคราวเท่านั้น แต่ไม่อาจช่วยชีวิตพระองค์ได้”

ฮ่องเต้รู้เรื่องนี้มานานแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้มันมาเร็วกว่าที่คิดเท่านั้น พระองค์จึงเอยว่า “การที่เราได้มีสติสัมปชัญญะได้แค่ชั่วขณะก็เพียงพอแล้ว”

ในตอนนั้น สีหน้าของฮ่องเต้พลันสั่นไหวเล็กน้อย ไป๋อวิ๋นเปียนสังเกตเห็นภาพนั้นจึงค่อย ๆ กล่าวว่า “ฝ่าบาท ภายใต้แรงกดดันของชะตาแผ่นดินตอนนี้ พระองค์ขยับได้แค่เพียงศีรษะเท่านั้นพะยะคะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็พลันนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา ทันใดนั้นไป๋อวิ๋นเปียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “ฝ่าบาท เรื่องที่ชะตาแผ่นดินปะทุขึ้นมาในครั้งนี้ พระองค์ทรงคิดเห็นอย่างไร?”

ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นว่า “จงใจทำเช่นนี้แน่”

“เราเคยคิดเอาไวมากมาย แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีผู้ใดสามารถใช้วิธีนี้โจมตีเราได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น จ้าวจงและไป๋อวิ๋นเปียนก็ต่างพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขารู้ดีว่าชะตาแผ่นดินนั้นทรงพลังเพียงใด และมันสามารถสร้างแรงกดดันต่อฮ่องเต้ได้ ทว่าถึงแม้พวกเขาจะรู้ความลับนี้ แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีใครใช้ชะตาแผ่นดินมาคุกคามฮ่องเต้ได้ เพราะมันเป็นเรื่องที่ยากเกินไป

ท้ายที่สุดแล้วนี่คือชะตาแผ่นดินของแคว้นใหญ่ อีกทั้งยังเป็นมหาอำนาจอย่างต้าเฉียน การจะเพิ่มชะตาแผ่นดินของต้าเฉียนขึ้นมาอย่างมากมายในคราวเดียวนั้น มันนับเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ยังทำไม่ได้ แต่เรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เช่นนี้ กลับมีคนทำได้สำเร็จจริงๆ

จ้าวจงนึกถึงหลายสิ่ง นึกถึงขุนนางที่ถวายฎีกาในตอนกลางวัน แต่ไม่นานเขาก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ขุนนางพวกนั้นไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ได้ การที่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างกะทันหัน คนผู้นั้นจะต้องมีอำนาจและความสามารถอันล้นฟ้า และในราชสำนักตอนนี้ก็มีเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่อาจทำได้ อัครเสนาบดี!

พอนึกถึงคนผู้นั้น จิตสังหารในใจของจ้าวจงก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้

“ฝ่าบาท กระหม่อมจะแก้แค้นให้พระองค์เอง!”

ขณะที่พูดอยู่นั้น กระแสพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของจ้าวจง ไป๋อวิ๋นเปียนที่ยืนอยู่ด้านข้างสามารถสัมผัสได้ถึงกระแสพลังนั้นอย่างรวดเร็ว

เทพมนุษย์! ขันทีที่อยู่เคียงข้างฮ่องเต้มาโดยตลอดผู้นี้เป็นยอดฝีมือระดับเทพมนุษย์

“จ้าวจง!” ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็เอ่ยปากขัดจังหวะขึ้นมาทันที จากนั้นกระแสพลังบนร่างของจ้าวจงก็พลันสลายไป ก่อนเขาจะก้มหน้าเอ่ยตอบรับเสียงเบา “ฝ่าบาท”

ฮ่องเต้เอ่ยปากว่า “เรื่องนี้ไม่สามารถแก้ไขด้วยการลงมือได้”

“เรื่องนี้เป็นกลอุบายอย่างเห็นได้ชัด โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ได้ทำผิดอะไร กลับกันยังมีความดีความชอบอันยิ่งใหญ่เสียด้วยซ้ำ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งจ้าวจงและไป๋อวิ๋นเปียนก็ต่างเข้าใจ หากพูดในแง่ส่วนตัว คนผู้นั้นเป็นกบฏคิดจะลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ไม่ว่าจะลงโทษประหารอย่างไรก็ไม่เกินเลย แต่การพูดเช่นนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะคนผู้นั้นไม่ได้มีการกระทำที่เป็นรูปธรรม อีกทั้งมีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชะตาแผ่นดินกับฮ่องเต้

ในทางกลับกัน หากพูดในแง่ของต้าเฉียนแล้ว การกระทำของคนผู้นั้นถือเป็นความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ อาจกล่าวได้ว่านับตั้งแต่ก่อตั้งต้าเฉียนขึ้นมา ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีผลงานเทียบเท่าเขาได้ ณ จุดนี้สามารถเห็นได้จากชะตาแผ่นดินที่พุ่งสูงขึ้น แน่นอนว่าสำหรับจักรพรรดิอย่างฮ่องเต้แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลมากมาย ถึงแม้คนผู้นั้นจะไม่มีความผิดก็สามารถใช้ข้อกล่าวหาลอย ๆ สังหารเขาได้ แต่ปัญหาคือฮ่องเต้ไม่อยากทำและไม่กล้าทำด้วย ใช่แล้ว บุคคลผู้นั้นต้องการชีวิตของฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้กลับไม่กล้าเอาชีวิตของเขา

เพราะในบางแง่ ชะตาแผ่นดินก็คือกำลังของแคว้น คนผู้นั้นสามารถใช้วิธีการอันยิ่งใหญ่เพื่อยกระดับพลังอำนาจของต้าเฉียนได้ ในทางกลับกัน หากวิธีการนี้ถูกนำมาใช้ในการทำลายพลังอำนาจของต้าเฉียนก็จะยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม เพราะการทำลายนั้นง่ายกว่าการสร้างมากนัก กำลังที่เพิ่มขึ้นนั้นสำหรับฮ่องเต้แล้วก็เปรียบเสมือนยาพิษรสโอชะ แม้จะรู้ว่ามีพิษแต่กลับทำให้ผู้คนไม่อาจหักห้ามใจได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ก็สงสัยว่าบางทีคนผู้นั้นอาจคำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว นับตั้งแต่ที่เขาปฏิเสธอีกฝ่ายไป ก็รู้ว่าเราจะไม่ลงมือสังหาร แน่นอนว่าอาจเป็นไปได้ว่าเขามีวิธีการอื่นอีก แต่โดยรวมแล้วครั้งนี้ผู้นั้นเหนือชั้นกว่าหนึ่งก้าว ครั้งหนึ่งฮ่องเต้เคยคิดว่าเพียงแค่ควบคุมศูนย์กลางอำนาจเอาไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว แต่บัดนี้ดูเหมือนว่าการมีแค่อำนาจปกครองภายในยังไม่พอ หากไม่สามารถคว้ากุมอำนาจภายนอกไว้ได้ก็จะจบลงเช่นสภาพของเขาในตอนนี้