ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 566 องครักษ์มังกรทองและองครักษ์มังกรเงิน

หลังจากฟังเนื้อหาในพระราชโองการจบ หลี่เต้าก็ขมวดคิ้ว ตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงวนไปเวียนมา สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในมือเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่คิดจะปฏิเสธอีกแล้ว ด้านหนึ่งเพราะตอนนี้ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของฮ่องเต้เป็นอย่างไร ในสภาพการณ์เช่นนี้เขาคงปฏิเสธไปตรง ๆ ไม่ได้ อีกด้านหนึ่งตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงดูแลความปลอดภัยทั่วทั้งเมืองหลวง นั่นหมายความว่าเขาจะสามารถเข้าออกเขตพระราชฐานและวังหลวงได้อย่างอิสระ การจะพบสตรีผู้นั้นก็จะสะดวกขึ้น

“กระหม่อมนอมรับพระราชโองการ!” หลี่เต้าประสานมือคำนับก่อนจะรับตราอาญาสิทธิ์จากมือของจ้าวจงมา เมื่อถือตราอาญาสิทธิ์ไว้ในมือแล้ว หลี่เต้าก็ลูบคลำมันเบา ๆ

เขารู้สึกได้ถึงพลังลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายในตราอาญาสิทธิ์ สมกับเป็นโลกที่มีระบบบำเพ็ญเพียร แม้แต่ตราอาญาสิทธิ์ก็ยังแตกต่างจากตราอาญาสิทธิ์ทั่วไป แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องรอง สิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดของอาญาสิทธิ์คือพลังอำนาจที่มันเป็นตัวแทน ในท้องพระโรงขุนนางมากมายต่างจ้องมองมาที่หลี่เต้าและตราอาญาสิทธิ์ในมือของเขาด้วยความอิจฉา

หลังจากอ่านพระราชโองการฉบับที่สองจบ เหล่าขุนนางก็พากันมองไปที่จ้าวจง ราวกับกำลังรอคอยว่าจะมีพระราชโองการฉบับที่สามหรือไม่ ผลก็คือจ้าวจงไม่ได้สนใจเหล่าขุนนางเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเหลียวมองไปทางองค์ชายใหญ่จ้าวเหนียนที่ยังคงคุกเข่าอยู่ด้านข้าง

“องค์รัชทายาท ต่อจากนี้ข้าจะมอบท้องพระโรงให้ท่านดูแล” จ้าวจงก้มตัวคำนับ จากนั้นก็หายไปจากพระที่นั่งไท่เหออย่างรวดเร็ว

หลังจ้าวจงจากไป สายตาของทุกคนก็หันกลับมามองที่องค์รัชทายาทอีกครั้ง ในขณะนี้จ้าวเหนียนผู้ได้รับอำนาจผู้สำเร็จราชการแผ่นดินคือผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุดในแผ่นดินต้าเฉียน หลังจ้าวเหนียนได้สติกลับมาเขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นสายตาเกรงขามของเหล่าขุนนางและสายตาอิจฉาขององค์ชายรองและคนอื่น ๆ แล้ว เขาก็รู้สึกเพลิดเพลินยิ่งนัก หลังจากรอคอยมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้รอจนถึงช่วงเวลานี้

“ขอเชิญองค์รัชทายาทขึ้นประทับ!” ในตอนนั้นเององค์ชายรองก็พลันเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางทั้งหลายก็พร้อมใจกันกล่าวว่า “ขอเชิญองค์รัชทายาทขึ้นประทับ”

องค์รัชทายาทหันไปมองบัลลังก์มังกรที่ทอประกายสีทองอร่ามบนขั้นบันไดมังกรแล้วกลืนน้ำลายลงคอ แม้จะเป็นเพียงอำนาจในการสำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ในฐานะองค์รัชทายาทเขาก็มีสิทธิที่จะสัมผัสบัลลังก์มังกรได้แล้ว จ้าวเหนียนค่อย ๆ ก้าวขึ้นบันไดมังกร ท่ามกลางการแสดงความเคารพของเหล่าขุนนาง ก่อนจะประทับนั่งลงบนบัลลังก์มังกร มือทั้งสองข้างของเขาลูบไล้ที่เท้าแขนบัลลังก์ไม่หยุด ราวกับกำลังลิ้มรสความรู้สึกนั้น

“องค์รัชทายาท!” ขณะที่จ้าวเหนียนกำลังดื่มด่ำเพลิดเพลินกับบัลลังก์มังกร เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นปลุกให้จ้าวเหนียนสะดุ้งตื่น เมื่อก้มมองเขาก็เห็นเจียนจื่อเต๋าที่กำลังยืนอยู่ในตำแหน่งผู้นำขุนนางฝ่ายปกครอง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “องค์รัชทายาท ยามนี้เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือการจัดการราชกิจ”

เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าขุนนางทั้งหลายก็ต่างพากันพยักหน้า ในทันใดนั้นอารมณ์ของจ้าวเหนียนก็เริ่มไม่ค่อยดีนัก ตอนเป็นองค์ชายก็ถูกสั่งสอน บัดนี้เป็นรัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แล้วก็ยังต้องถูกสั่งสอนอีก เช่นนี้การเป็นรัชทายาทก็สูญเปล่าน่ะสิ ดังนั้น…

“ท่านเจียนกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ในที่สุดจ้าวเหนียนก็ต้องก้มหน้ายอมรับ ด้านหนึ่งเพราะเจียนจื่อเต๋าเพิ่งได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางผู้พิทักษ์แผ่นดิน ย่อมมีอำนาจในการกำกับดูแลเขา อีกด้านหนึ่งคือตลอดหลายปีที่ผ่านมา เจียนจื่อเต๋าได้สั่งสมบารมีต่อหน้าเขามามาก สิ่งที่คล้ายกับเงาในวัยเด็กเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะลบเลือนไปได้ในเร็ววัน

ต้องรอไปก่อน รอจนถึงวันที่เขาได้สืบทอดตำแหน่งผู้ปกครองแผ่นดินอย่างแท้จริง ก่อนนั้นจึงจะเป็นวันที่เขาได้ชำระบัญชี และตอนนี้เขาเพียงแค่ต้องทำเหมือนแต่ก่อน ลับคมดาบรอวันออกศึกก็พอ ดังนั้นจ้าวเหนียนจึงเลียนแบบฮ่องเต้ เริ่มจัดการงานราชการ ส่วนเจียนจื่อเต๋าก็คอยชี้แนะอยู่ข้าง ๆ เป็นครั้งคราว ดูเหมือนทุกอย่างจะกลมกลืนดี

ด้วยความช่วยเหลือของเจียนจื่อเต๋า การประชุมราชสำนักในวันนี้จึงจบลงได้อย่างรวดเร็ว หลังจากการประชุมจบลง ทุกคนก็ต่างรีบแยกย้ายกันไป เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในราชสำนักวันนี้มีมากเหลือเกิน หลายคนจำเป็นต้องกลับไปย่อยข้อมูลให้ดี ขณะเดียวกันเนื่องด้วยปัญหาเรื่ององค์รัชทายาทกำกับราชการแผ่นดิน หลายคนจึงต้องกลับไปจัดการความสัมพันธ์กับคนใต้บังคับบัญชา เมื่อเปลี่ยนฮ่องเต้ก็ต้องเปลี่ยนขุนนาง ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากจ้าวเหนียนขึ้นครองราชย์แล้วสถานการณ์จะเป็นอย่างไร

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปหมดแล้ว หลี่เต้ากลับไม่ได้ออกไปพร้อมกับคนอื่น เขายืนอยู่คนเดียวนอกพระที่นั่งไท่เหอ ในมือกำลังเล่นตราอาญาสิทธิ์พยัคฆ์อันประณีตอยู่

“ออกมากันได้แล้ว” ทันใดนั้นหลี่เต้าก็พลันเอ่ยปากพูดกับอากาศเบื้องหน้า

ในชั่วขณะถัดมา อากาศรอบข้างก็เกิดการสั่นไหว จากนั้นร่างของคนสวมเกราะมังกรทองและเกราะมังกรเงินก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขา

“หัวหน้าหน่วยองครักษ์มังกรทองเฮ่อเหนียน คารวะท่านผู้บัญชาการ!”

“หัวหน้าหน่วยองครักษ์มังกรเงินโหวไห คารวะท่านผู้บัญชาการ!”

ทั้งสองคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมประสานมือคำนับ เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่เต้าจึงพินิจพิเคราะห์คนทั้งสองตรงหน้าอย่างละเอียด แต่เนื่องจากทั้งคู่สวมหน้ากากอยู่จึงไม่อาจเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ทว่าก็พอจะคาดเดาได้ว่าใต้หน้ากากนั้นคงเป็นใบหน้าที่เคร่งขรึมทั้งสองคน

หลี่เต้าเล่นกับตราพยัคฆ์ในมือพลางถาม “องครักษ์มังกรทองมีกี่คน องครักษ์มังกรเงินมีกี่คน พวกเจ้ามีความสามารถเช่นไร แล้วองครักษ์มังกรทองกับองครักษ์มังกรเงินมีความสามารถเป็นอย่างไร” แม้ว่าตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์นี้จะถูกฮ่องเต้ยัดเยียดมาให้ก็ตาม แต่ในเมื่อได้ตำแหน่งมาแล้ว เขาก็ตองทำความเข้าใจให้ดีเสียก่อน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองคนก็ไม่ลังเล รายงานให้ฟังทันที หลังจากฟังสถานการณ์ขององครักษ์มังกรทองและองครักษ์มังกรเงินจบ สีหน้าของหลี่เต้าก็แสดงความประหลาดใจเล็กน้อย หัวหน้าองครักษ์มังกรทองมีวรยุทธระดับมหาราชาปรมาจารย์ ส่วนหัวหน้าองครักษ์มังกรเงินด้อยกว่าเล็กน้อย มีวรยุทธระดับกึ่งมหาราชาปรมาจารย์ และองครักษ์มังกรทองใต้บังคับบัญชาของหัวหน้าองครักษ์มังกรทองก็ไม่ธรรมดา ถึงจะมีเพียงหนึ่งร้อยคนเท่านั้น แต่ทุกคนก็ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง

และแม้องครักษ์มังกรเงินจะอ่อนด้อยกว่าเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน ผู้ที่อ่อนที่สุดก็ยังมีพลังระดับเซียนเทียนขั้นกลาง มีจำนวนห้าร้อยคน ต้องบอกว่าสมกับเป็นหน่วยพิเศษที่คอยคุ้มครองความปลอดภัยของราชวงศ์จริงๆ อย่างไรก็ตาม องครักษ์มังกรเงินยังพอเข้าใจได้ เพราะด้วยพลังอำนาจของแคว้นต้าเฉียนแล้ว การจะบ่มเพาะยอดฝีมือระดับเซียนเทียนก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ทำไมองครักษ์มังกรทองถึงมียอดฝีมือระดับปรมาจารย์ถึงหนึ่งร้อยคน ระดับปรมาจารย์ไม่ใช่แค่ทุ่มทรัพยากรก็จะบ่มเพาะขึ้นมาได้ ยังต้องมีพรสวรรค์ระดับสูงด้วย ดูเหมือนเฮ่อเหนียนจะเดาความสงสัยของหลี่เต้าได้ หัวหน้าองครักษ์มังกรทองเฮ่อเหนียนจึงอธิบายว่า “ในหน่วยองครักษ์มังกรทองมีวิชาลับอยู่ แม้ทุกคนจะมีพลังระดับปรมาจารย์ แต่ชาตินี้ก็ยากจะก้าวหน้าต่อไปได้ อีกทั้งอายุขัยก็มีเพียงครึ่งหนึ่งของปรมาจารย์ทั่วไปเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็เข้าใจแล้ว จากนั้นหลี่เต้าก็ได้รู้ถึงกองกำลังที่ซ่อนอยู่ในพระราชวังจากปากของคนทั้งสอง แต่องครักษ์มังกรทองและองครักษ์มังกรเงินคือ กองกำลังหลักที่สำคัญที่สุดแล้ว ส่วนจะมีหน่วยที่สำคัญกว่านี้อีกหรือไม่ ก็ย่อมต้องมีอย่างแน่นอน แต่คนพวกนั้นไม่ได้เป็นเพียงองครักษ์แล้ว ควรเรียกว่าองครักษ์พิเศษมากกว่า ตอนนี้หลี่เต้ายังไม่สามารถสั่งการคนพวกนี้ได้

“ท่านผู้บัญชาการ ไม่ทราบว่าท่านมีคำสั่งอันใด” ในเมื่อฮ่องเต้มอบตราอาญาสิทธิ์ให้หลี่เต้าแล้ว ต่อจากนี้ทุกอย่างก็จะอยู่ภายใต้การนำของหลี่เต้า

เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เต้าจึงโบกมือพลางกล่าวว่า “ตอนนี้ก็ทำตามเดิมไปก่อน”

ทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามขึ้น “รอบกายองค์หญิงหมิงเยว่ มีองครักษ์คอยคุ้มกันอยู่หรือไม่”

“เรียนท่านผู้บัญชาการ รอบกายขององค์หญิงมีองครักษ์หญิงอยู่ขอรับ”

“ความสามารถเป็นเช่นไร”

“สู้พวกเราไม่ได้”

“จัดคนไปส่วนหนึ่ง ไปเฝ้ารักษาการณ์ที่ตำหนักหมิงเยว่”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฮ่อเหนียนก็กล่าวด้วยน้ำเสียงลำบากใจ “ผู้บัญชาการ ฝ่าบาทไม่อนุญาตให้บุรุษเข้าใกล้ตำหนักหมิงเยว่”

หางตาของหลี่เต้าพลันกระตุก จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้องเข้าใกล้ คอยคุ้มกันอยู่ห่าง ๆ ก็พอ”

“ครับ!”